Zachorowałam na ciężkie zapalenie oskrzeli. Nie byłam w stanie wstać z łóżka. Lekarz pogratulował mi zaniedbania się w takim stopniu przy astmie.
Powiadomiłam szefową o tym, że mnie nie będzie. (Moje 1 L4 w życiu/wolne, ze względu na chorobę). Pracowałam wtedy na umowę zlecenie. Życzyła mi powrotu do zdrowia itp.
Za dwa dni dzwoni o 7:00 i prosi żebym przyszła, bo dwa dni to dużo na wyleczenie "PRZEZIĘBIENIA". Po krótkiej wymienię zdań (gdzie ja raczej skrzeczałam i dusiłam każdym słowem) okazało się, że koleżance dała wolne, bo ma poważny problem. Pytam jaki. Ona na to, że jej pies jest chory i nie może zostać w domu sam, bo się stresuje i nie może się bez pomocy załatwić, a ja na pewno wyolbrzymiam chorobę.
Rzuciłam pracę przez telefon.
I złożyłam skargę na kierowniczkę.
Najlepsze, że dzisiaj zobaczyłam mem o podobnej sytuacji. - mem. Moje życie opisuje żenujący mem :)
Ps. Koleżanka musiała zostawić psa w domu, nic mu się nie stało, ale obgadała mnie tak, że jak przyjechałam po swoje rzeczy każdy patrzył na mnie jak na wyrodna matkę. Wiecie czemu psu się nic nie stało? Bo miała kaca i tylko dlatego nie była w stanie przyjść... Dowiedziałam się od jej chłopaka, który pracuje z moim bratem..
Mam terminalnego raka trzustki. Już pogodziłam się z tym, że za miesiąc mnie nie będzie. Nawet trochę się cieszę, że ból się skończy, a jeśli coś jest po drugiej stronie, może spotkam męża, który sześć lat temu zginął w wypadku. Dzieci nie mieliśmy. Naszego psa musiałam uśpić rok temu.
Z rodziną nigdy nie byłam blisko. Rodzice od dawna nie żyją, mam dwanaście lat starszą siostrę, której mottem życiowym jest "co ludzie powiedzą". Jej mąż najczęściej używa zwrotów "tak/dobrze kochanie". Ich córka to wykapana matka, syn nie lepszy.
Marek (ich syn) miał dwadzieścia lat kiedy jego dziewczyna zaszła w ciążę. Urodziła się Iza, teraz ma 26 lat. Marek i Ewa szybko się rozstali. Jako jedyna z naszej rodziny naprawdę interesowałam się Izą. Odkąd skończyła dziewięć lat, jej rodzice przekazywali ją sobie jak piłkę. Ewa wyszła za mąż i urodziła dziecko, ale córka z poprzedniego związku nie pasowała do wizji jej męża, więc przekazali ją Markowi. Jemu znowu opieka nad dzieckiem rzekomo utrudniała pracę, więc po jakimś czasie odesłał ją matce i tam w kółko.
Nie mogłam na to patrzeć i zaoferowałam, że wezmę Izkę do siebie, niestety nie udało się, bo wtedy Ewa zaczęła udawać oddaną matkę. Chodziło o to, żeby ludzie nie gadali. Zawsze jednak byłam blisko Izy i poświęcałam jej czas. Mimo tego co wyprawiali jej rodzice, wyrosła na silną i mądrą kobietę. Skończyła studia, ma dobrą pracę, fajnego narzeczonego i sporo przyjaciół. Wiem, że Daniel (narzeczony) wesprze ją kiedy umrę.
Już od ponad roku siostra i jej dzieci "starają się odbudować relacje ze mną". Powód jest prosty - moje mieszkanie jest dużo warte, mam też kilka działek. Jestem wredna, więc delikatnie dałam im do zrozumienia, że uwzględniłam ich w testamencie. A w rzeczywistości oszczędności i kwota za sprzedaż samochodu trafi do hospicjum dla dzieci. Mieszkanie i działki dostanie Iza, jedyna osoba, która jest w tej rodzinie coś warta. Wszystko załatwiłam u notariusza.
Ostatnio kiedy moja siostrzenica siedziała przy moim łóżku i myślała, że śpię, rozmawiała z mężem przez telefon. Słyszałam tekst, że niedługo w końcu będzie po mnie i wprowadzą się do mojego mieszkania. Utwierdzam całą zgraję w myśli, że jestem im wdzięczna i dostaną spadek.
Żałuję jednego - że nie zobaczę ich min, kiedy dowiedzą się, że odstawiali cały ten teatrzyk na darmo i dostaną najwyżej zachowek.
Zrobiłem 8 lat temu rzecz właściwą, choć trudną.
Kupiłem kominek i wziąłem niedrogiego faceta do montażu. Pan zrobił 50% roboty, przyszedł i prawie się popłakał, opowiadając w jak tragicznej sytuacji życiowej się znajduje i prosząc, żeby mu całość zapłacić przed skończeniem roboty. Nie zgodziłem się. Kumpel się zlitował i zapłacił.
Pan Zdzisław faktycznie był w trudnej sytuacji życiowej, bo zamknął sklepik z kominkami, wyrzucił telefon i rozpłynął się w powietrzu chwilę później. A znajomy musiał drugie tyle zapłacić firmie, która po miesiącu skończyła mu kominek.
Nienawidzę mojej babci. Wychowywała mnie, bo rodzice dużo pracowali. Jest i zawsze była osobą toksyczną, manipulantką. Przeróżne problemy psychiczne, z którymi borykam się do dzisiaj, mimo terapii i ogromnej pracy nad sobą, którą wykonałam, to w dużej mierze efekt jej "wychowywania". Nienawidzę jej do tego stopnia, że gdy nie mogę długo zasnąć, albo nagle się przebudzę w nocy, to żeby się zrelaksować i wyciszyć, zaczynam sobie wyobrażać, że babcia w końcu umarła, a ja sprzątam po niej mieszkanie. Spokojnie oddzielam rzeczy, które oddam za darmo od tych na sprzedaż. Buty, bluzki, meble. Układam opisy do ogłoszeń, zastanawiam się nad cenami. Czerwone czółenka, cztery krzesła, kanapa z ekoskóry - jeden z dwóch foteli od kompletu na zachętę dorzucę gratis. Rozluźniam się, czuję zadowolenie. Firany, obrusy, wszystkie kwiaty, których nie cierpię, teraz okna i parapety są już puste, szafy też, zasypiam.
Nie jestem rozchwianą emocjonalnie nastolatką. Mam czterdzieści lat, stabilne życie, dwoje dzieci.
Dla osób, które mogłyby podejrzewać, że babcia na starość z paskudnej, toksycznej manipulantki zmieniła się w miłą staruszkę, podam tylko jeden z dziesiątków przykładów jej zachowań. Otóż babcia akceptuje tylko jedno z moich dzieci. Drugie uznała za niepotrzebne (to jej słowa), ani razu nie zapytała o przebieg ciąży, o poród, nie powiedziała rodzinie ani znajomym, że ma kolejnego wnuka, a obecnie traktuje go jak powietrze. Wyobraźcie sobie, jak trudno to wszystko wytłumaczyć dwóm kilkulatkom, z których obaj chcieliby mieć babcię. Kozaki z futerkiem, talerze, komplet garnków, lampa...
Wychowałam się jako Świadek Jehowy. Ze względu na religię nie mogłam (wtedy wydawało mi się, że nie chcę tego robić z miłości do Boga) bez dużych konsekwencji obchodzić urodzin, robić tatuażu, nosić sukienki kończącej się 5 cm nad kolanem (bo za skąpo), pytać o kwestie drażliwe, które mogłyby pokazać, że myślę inaczej niż wszyscy, zostawać sam na sam z chłopakiem w domu, chodzić za rękę z chłopakiem w czasie kongresu, jeśli nie był moim narzeczonym, palić, nie chodzić po domach, iść na wybory, zjeść kaszanki, zgodzić się na transfuzję krwi, pracować w zawodzie związanym z noszeniem broni, np. policjant. Niemile widziane było: niechodzenie na zabrania 2 razy w tygodniu, pójście na studia, spotykanie się/wyjazdy ze znajomymi, którzy nie są Świadkami Jehowy.
Mogłabym tak mnożyć, ale będąc wewnątrz naprawdę wszystko wydaje się mieć sens i wytłumaczenie. Mogę śmiało stwierdzić, że wyznawcy jako osoby w większości są szczere, głęboko wierzące, pokorne. Jest mi tak strasznie przykro i nie mogę pogodzić się z tym, że większość z nich nigdy nie otworzy oczu i nie zacznie się dowiadywać o ciemnych stronach tej organizacji, ponieważ nawet sama organizacja ostrzega ich przed "odstępczymi" treściami, które rzekomo pochodzą od Szatana, by ich zwieść.
Drodzy Świadkowie Jehowy, wiara to wiedza, nie tylko jednostronna. Są pewne fakty, które burzą te ślepe zaufanie. Np. ŚJ płacą milionowe kary za chociażby ukrywanie spraw wewnątrz zboru, dotyczące pedofilii. Tego nie jest dużo, to jest wszędzie, te osoby są wykluczane, jasne. Ale czy ktoś kiedyś Wam powiedział, że na to idą Wasze "dobrowolne" datki na "czyste wielbienie"?
Czy wiedzieliście o procesie dot. ukrywania pedofilii w Australii o którym sam przedstawiciel Ciała Kierowniczego w jednym z wykładów na kongresie mówi jak o kłamstwie, tym samym kłamiąc wiernych? Są na to DOWODY!
Czy wiedzieliście, że w Nowym Testamencie w oryginalnym tekście nie ma imienia "Jehowa", ani nawet "JHWH", a ŚJ sami stwierdzili, że skoro to cytaty ze Starego Testamentu, to można zmienić "Pan" na "Jehowa"? Całe życie mówiono Wam, że to Kościół Katolicki usuwał imię z Biblii. Czy wiecie, że Russel pochowany jest na masońskim cmentarzu? Że przepowiadano daty końca świata w przeszłości? Sama Biblia mówi, że fałszywi prorocy to tacy, których obietnice się nie spełniają.
Połowa z ŚJ, którzy to przeczytają pomyślą, że napisała to nawiedzona laska - tak kazali Wam myśleć, żebyście nie słuchali takich osób. Tak działa totalitaryzm.
Wszyscy nie-ŚJ - proszę, nie miejcie nienawiści do tych osób. To nie ich wina, to wina systemu.
Historia z mojego dzieciństwa.
Miałam wtedy może jakoś 8 lat. Moi rodzice trzymali w piwnicy ogromny karton zapałek. Ja już jako mała dziewczynka byłam chyba piromanem. Lubiłam ogień, lubiłam patrzeć na ognisko. Gdy nie było nikogo w domu, odpalałam świeczki i się mogłam patrzeć na nie godzinami.
Stwierdziłam, że zrobię fajerwerki. Zabrałam zapałki, odcięłam im główki, po czym wrzuciłam wszystko do kartonu po butach. Do tego dodałam farbę (jako dziecko myślałam, że jak wystrzeli, to będzie kolor :D). Wrzuciłam też tam jakieś papiery. Już dokładnie nie pamiętam co jeszcze. Tak czy inaczej cały karton był pełny wszystkiego.
Poszłam z tym na łąkę wieczorem i odpaliłam. Oczywiście nie wybuchło. Po prostu karton się spalił, a przy tym pół łąki, bo była susza. Potem przyjechała straż pożarna. Ja dostałam karę na cały rok dosłownie na wszystko. Sprawa trafiła do sądu, ale na szczęście skończyło się tylko bardzo wysoka grzywną.
Było to jak miałam może 3 może 4 lata. Wtedy sny mieszały mi się z rzeczywistością. Miewałam bardzo realne sny, a lokacje ze snów były bardzo podobne za każdym razem, więc wiedziałam gdzie idę. Nadal we śnie mam kilka lokacji, które nie istnieją w normalnym świecie, ale znam je dokładnie że świata snów. Przez bardzo realistyczne sny prawie doprowadziłam do rozwodu rodziców.
Tato często zabierał mnie na spacery. Podczas takich spacerów czasami były budki z przekąskami/piwem blisko placu zabaw, więc tato sącząc piwko pilnował małą mnie. Taki widok musiał mi zapaść w pamięć, bo często we śnie ja się bawiłam a tato siedział gdzieś przy stoliku barowym.
W jakimś momencie w moich snach była duża zjeżdżalnia kończąca się kulkowym basenem. Śniłam o tym miejscu dość często, aż zaczęłam prosić tatę w normalnym życiu, aby mnie tam zabrał.
Sytuacja ze strony mamy wyglądała następująco: dziecko prosi, aby tato zabrał w miejsce "gdzie są kulki". Tato nie ma pojęcia gdzie to jest. Dziecko opisuje dokładnie ze szczegółami co tam jest, tato nadal nie ma pojęcia, a pytany przez mamę mówi, że nie ma pojęcia o co chodzi. Sytuacja powtarza się kilkukrotnie przez kilka tygodni, dodatkowo dziecko starając się "przypomnieć" tacie mówi o pani, z którą przecież tam rozmawiał. Przez kilka tygodni ojciec tłumaczył mamie, że nie ma zielonego pojęcia kiedy zabrał mnie w miejsce gdzie jest basen z kulkami, nawet nie ma pojęcia gdzie może być taki basen, no w naszym mieście takiego nie było. Nie ma też pojęcia o żadnej Pani z którą rozmawiał.
Po jakimś czasie kiedy mama była obrażona, "bo dziecko nie kłamie", okazała się, że owszem nie kłamie, ale śni.
Sen/sny pamiętam nadal dokładnie, a Pani była barmanką w tym śnie ;)
Jestem dzieckiem z gwałtu. Gdy miałam 5 lat, moja mama skoczyła z okna. Odebrała sobie życie. Praktycznie nie pamiętam nic z lat, gdy żyła, poza jednym zniekształconym obrazem, gdzie mama płakała, ja chciałam podejść do niej i ją przytulić, ale usłyszałam tylko, że mam iść do pokoju. Potem kilka lat spędziłam w domu dziecka, aż w końcu adoptowała mnie nowa rodzina. Cóż, dach nad głową i jedzenie miałam, ale gdy tylko urodziło się im ich własne dziecko, mnie traktowali jak intruza w domu. Mając 18 lat, wyprowadziłam się.
Obecnie nie mam skończonej szkoły, pracuję na zmywaku i wynajmuję najtańszy pokój w jakiejś ruderze. Ogólnie w życiu nie mam nic - rodziny, pieniędzy, wsparcia, miłości. Jednak nie przeżywam tego aż tak, nauczyłam się tak żyć, więc jest to dla mnie normalne. I o ile jestem w stanie funkcjonować mimo tego wszystkiego, to jednak jedyną rzeczą, przez którą płaczę co noc i odechciewa mi się żyć jest faķt, że pochodzę z gwałtu. Nie wiem jak to wyglądało ani kto zrobił to mojej matce, więc ciągle to sobie wyobrażam. Cały czas moją głowę nachodzą bolesne myśli w jakim bólu zostałam poczęta, czy matka znała oprawcę, dlaczego on to zrobił, co czuła moja matka w trakcie gwałtu jak i po nim, no i najgorsze - czemu mnie urodziła? Nie chodzi o to, że mam myśli samobójcze, ja zwyczajnie podświadomie czuję się winna śmierci matki.
Wiem doskonale, że tak nie jest i nie ponoszę żadnej winy za to, ale to jest takie podświadome. Osoby w podobnych sytuacjach pewnie to rozumieją. Czuję też straszne obrzydzenie do siebie przez to, że jestem spokrewniona z potworem. Naprawdę nie da się tego opisać, jak bardzo boli świadomość, że jest się dzieckiem gwałciciela.
Moj 22 letni brat twierdzi, że tabletki antykoncepcyjne zabijają płody. Na nic moje tłumaczenia, że tabletka działa w zasadzie tak, że nie doprowadza do zapłodnienia, a nie zabija zapłodnioną komórke. Nic, jak do ściany, bo on wie lepiej, bo przeczytał w jakimś religijnym magazynie.
Teściowa chce wyremontować sobie pokój w mieszkaniu, który pamięta późne lata 70. Dzisiaj budowlańcy są zarąbani robotą i przy okazji się cenią, więc ucieszyła się jak w końcu znalazła takiego, który ma wolny termin.
Pan starszy przyszedł, obejrzał 25-metrowy pokój, w którym ma wyrównać ściany i sufit, potem pomalować, pokręcił głową, podumał i wypalił z ceną "Proszę pani, 1800 plus materiały". Teściowa się wściekła, ale wytłumaczyliśmy jej, że no cóż, takie czasy, dorzucimy grosza, niech bierze gościa. Wzięła. Przyszedł na kolejne oględziny. Ogląda pokój raz jeszcze i mówi "ale wie pani, ja mam problemy z sercem, musicie jakoś wnieść te materiały". Teściowa się znów wkurzyła, bo mieszkają na 3 piętrze, sama ma ponad 70 lat i w dodatku mocno rozwiniętą astmę, ale ponieważ ciężko o kogoś do remontu, to umówili się na ostateczną rozmowę. Tym razem obecny był szwagier. Pan budowlaniec znów ogląda, dotknął palcem ściany, przejechał ręką po suficie, skrzywił się i wypalił do szwagra:
- No, ale wie pan co, pan będzie musiał zeskrobać farbę z sufitu.
Bum! Szwagier zachował resztki zimnej krwi i spokojnie odpowiedział:
- Dobra, ale to za co ja panu płacę, skoro mam wnieść materiały i zeskrobać sufit?
Budowlaniec niezrażony go pocieszył:
- Nie, nie, spokojnie, ja też do tego rękę przyłożę.
Kazali mu wyjść i nie przychodzić. Szwagier sam wyremontuje pokój.
Dodaj anonimowe wyznanie
