Mam 19 lat i chłopaka 150 km od siebie. Spotykamy się raz w miesiącu, czasami częściej. Dużo gadamy przez telefon. Z powodu matury i konfliktów w rodzinie mój stan psychiczny znacznie się pogorszył. Trudniej mi zaakceptować siebie, znacznie bardziej i więcej potrzebuje miłości.
Problem w tym, że mój chłopak skąpo - a przynajmniej z mojej perspektywy - mi ją okazuje. Wyzywa mnie od jebanych debili, a gdy płaczę nakazuje się rozłączać. To nie tak, że jest jakiś okrutny - po prostu nie może już ze mną wytrzymać ze względu na to, że ciągle plączę i dramatyzuję.
Czuję się okropnie. Niechciana i niekochana, ciągle coś mnie dobija, mam myśli samobójcze. Chciałabym po prostu żeby było dobrze. Żeby chłopak bardzo mnie kochał, żeby matka to akceptowała. Nie wiem sama już co mogę zrobić, mam wszystkiego dość.
Moi rodzice całe życie się żarli albo nas, dzieci, wyzywali od nieudaczników. Wychowywali nas w myśl zasady "ryby i dzieci głosu nie mają", toteż nauczyłam się żyć w akompaniamencie wrzasków po prostu robiąc swoje. Ale dorosłam i zaczynałam mieć swoje zdanie.
Teraz studiuję i wróciłam niedawno do domu rodzinnego na parę dni. Rodzice jak zwykle coś tam na siebie krzyczeli i nie wytrzymałam, wybuchłam i wszystko im wygarnęłam.
Usłyszałam od nich tylko jedno zdanie: Nie mówimy do ciebie, więc siądź sobie w kącie jak zawsze i puść muzykę w słuchawkach.
I wrócili do kłótni.
Krótko i na temat. Fetyszysta stóp ze mnie rasowy. Żaden zboczeniec czy napalony młodzi, co to latem się cieszy, bo kobiety w klapkach chodzą.
Niemiłosiernie się tego wstydzę, ale za razem to moja obsesja, głęboko schowana.
Konkretny kształt stopy, paznokcie, kolor i rysy... jakby sam fetysz nie był dość dziwny.
Wiele dobrego w życiu mnie spotkało, ale trafić na kobietę, podzielającą mój punkt... marzenie.
Fotografowanie, delikatne, zmysłowe masaże... jedni pragną dzieci, inni pieniędzy, a jeszcze inni pozycji zawodowej... Tylko ile procent jest jak ja, a ile to reszta? Musiałem to powiedzieć.
Pracuję na jednej ze stacji PKN Orlen.
W związku z tym co się teraz dzieje w Polsce i na świecie, firma postanowiła wziąć się za produkcję płynów do dezynfekcji, co też ogłosiła wszem i wobec. Jak najbardziej popieram pomysł ich produkcji, tylko firma (jak zwykle), całkowicie wypięła się na swoich pracowników. Nie dostarczyli ŻADNYCH środków dla stacji paliw, a że ceny lecą w dół, ludzie masowo tankują samochody. Dziennie przewijają się tysiące osób. Wszyscy dotykają tych samych 'pistoletów', klamek, pinpadów, które NIE SĄ odkażane, bo nie ma czym. Pracownicy sami sobie zapewniają środki do dezynfekcji, ale nikt nie ma zamiaru marnować ich na rzeczy o których wspominam.
Pozdrawiam cały zarząd spółki, kierowników regionalnych i życzę dalszych sukcesów. Jak tak dalej pójdzie to sami będziecie kasować ludzi, skoro nie wyrażacie zgody na obsługę przez okienko :)
Do tego wpisy zainspirowało mnie wyznanie #SYMS7 i komentarze pod nim. Otóż mam 24 lata i też jestem nadal dziewicą. Nie przeszkadza mi to jakoś zbytnio, nie mam wielkich potrzeb, wolę poczekać na właściwą osobę.
Problem stanowi presja społeczna, nawet nie na utratę dziewictwa, bo przecież to sprawa intymna i raczej ludzie o to nie pytają wprost, co o presję bycia w związku.
Jeszcze rok, 2 lata temu, nie było takiego problemu. Miałam studia, pracę, hobby i paczkę znajomych. Od jakiegoś czasu nie mam nawet z kim porozmawiać, wyjść do kina, na piwo. Wszystkie koleżanki są z związkach i chcą spędzać czas tylko, i wyłącznie ze swoimi chłopakami. Nawet jeżeli uda się zorganizować "babski" wieczór raz na pół roku, to i tak istnieją tylko trzy tematy: narzekanie na ich facetów, przygotowania ślubne i ciągłe komentarze kiedy ja sobie kogoś znajdę. Kumple od kiedy znaleźli sobie dziewczyny, mają w 99% zakaz rozmawiania z innymi, bo ich laski są zazdrosne, a pozostały 1% nigdy nie ma czasu, bo dziewczyna jest zbyt absorbująca nawet na pozostawienie jej samej na godzinę. Próbowałam zaprzyjaźniać się z tymi laskami, ale wszystkie albo widzą we mnie konkurencję (co jest absurdalne, bo jestem paskudnie brzydka) albo też zaczynają mnie na siłę swatać z każdym facetem jakiego znają, bo przecież nie będąc w związku nie mogę być szczęśliwa i to dla mojego dobra.
Rodzina tylko dodatkowo to potęguje, od babci usłyszałam w grudniu, że ona już w moim wieku miała 2 dzieci, jestem albo lesbijką albo nienormalna i dostałam zakaz pokazywania się na święta bez faceta. Tak, dokładnie, wigilię spędziłam sama na stancji, bo cała rodzina poparła babcię. Siostra zapowiedziała też, że nie zaprasza mnie na swój ślub, bo przyjdę sama i jej wstydu narobię.
Jednak czarę goryczy przelała sytuacja na uczelni, zaraz na początku nowego semestru, kiedy to prowadząca, która miała z nami zajęcia 2 semestry wcześniej zapytała, czy coś się u nas matrymonialnie pozmieniało. Ta, 3 koleżanki wyszły za mąż, 8 się zaręczyło.
Na koniec usłyszałyśmy, że to teraz dziekanki i rodzić dzieci, bo to najlepszy moment na to. No cóż, tylko ja z grupy 20 osób nie mam drugiej połówki....
Nie wiem już co robić... Mam konta na portalach randkowych, ale nie mam praktycznie odzewu (bo jestem uczciwa i mam swój krzywy ryj na profilowym), staram się wychodzić do ludzi, nawet kiedy nie mam z kim, cały czas realizuję swoje pasje, ale po prostu nikt nie traktuje mnie jako kobiety.
Nigdy nawet nie usłyszałam żadnego komplementu, poza "jesteś dobrą kumpelą", nigdy nikt nie próbował dobierać się do mnie na dyskotece, czy w komunikacji miejskiej, nawet nikt nigdy się za mną nie obejrzał ani zagwizdał, jak to czasem robią nawaleni kolesie.
Chyba muszę pogodzić się z samotnością albo znaleźć w sobie odwagę i zakończyć tę marną egzystencję.
Ostatnio ogłoszono pandemię. Zalecenia jakie są każdy powinien wiedzieć. Jak dochodzi do zarażenia również.
Moja matka usłyszała w kościele od księdza, że wierzący się nie zarazi, a kościoły są bezpieczne.
Od jakiegoś czasu próbuje na wszystkich wymusić uczestnictwo w nabożeństwach i mszach. Próby tłumaczenia nie zdają się na nic, tylko wzmagają jej panikę. I niestety wedle niej tylko kościół jest ratunkiem.
Po przeczytaniu #ugWiq przypomniała mi się sytuacja jaka spotkała mnie w podstawówce.
Początek nowego wieku, czerwiec, koniec lekcji, ostatnie minuty religii. Czymś się zatrułam, poczułam, że muszę zwymiotować. O sytuacji informuję księdza, błagam żeby wyjść do toalety. Ksiądz podejmuje decyzję. "Nie możesz, bo jeszcze trzeba się pomodlić na koniec lekcji i wyjdziesz dopiero jak skończymy".
Skończył z obrzyganą sutanną.
Mój chłopak jest bardzo nieśmiały i niepewny siebie, z kolei ja mam okropne łaskotki w okolicach piersi i obojczyków.
Co łączy te dwie sprawy?
Ostatnio nasze pieszczoty poszły dalej i prawie doszło do pierwszego razu. No właśnie - prawie. Kiedy chłop dotknął moich piersi, zaczęłam śmiać się jak popaprana i cały czar prysł. Teraz unika jakichkolwiek zbliżeń i za nic w świecie nie daje się przekonać, że nie śmiałam się z niego.
Lubię poprawiać humor ludziom pracującym w usługach.
Sama jako studentka pracowałam na kasie i pamiętam mieszanie z błotem za każdą błahostkę, bo to przecież moja wina, że cena się nie zgadza albo kod nie wchodzi...
Zawsze, gdy osoba obsługująca mnie zrobi jakąś gafę i przeprasza, to stwierdzam, że nic nie szkodzi, po czym celowo robię coś "głupiego" - np. wkładam do terminala kartę złą stroną, osoba reaguje, że coś nie działa, a ja mówię "o kurcze, widzi pan/pani - źle włożyłam, zdarza się". Lubię patrzeć na ulgę na twarzy osoby, która cały dzień się użera z "lepszym sortem" :)
Mam partnera. Parter ma przyjaciółkę.
Przez pierwsze kilka miesięcy naszego związku, kiedy przychodził do przyjaciółki w piątek, wychodził w poniedziałek rano. Pili razem. Spali w jednym mieszkaniu. Jedli razem na mieście. Tłumaczył to dobrą relacją i tym, że jego przyjaciółka jest dla niego niesamowicie ważna. Miałam nie być zazdrosna.
Co prawda teraz ta sytuacja się nie powtarza, ale cały czas zdarza mu się spędzić z nią cały dzień. Spędził całą noc u niej zarówno w walentynki, jak i w dzień kobiet. Miałam nie być zazdrosna.
Mam partnera. Parter ma znajomych.
Mieliśmy iść na ślub znajomych i został, ze mną, zaproszony na kawę, żeby odebrać zaproszenie. Poszedł sam, mimo że byłam wymieniona imiennie na zaproszeniu. Im powiedział, że pracuję. Ja dowiedziałam się o tym dzień przed umówionym spotkaniem. Miałam się nie przejmować.
Zostaliśmy zaproszeni na kawę przez jego znajomych, którzy chcieli mnie poznać. Jak zawsze poszedł sam. Im powiedział, że pracuję. Miałam się nie przejmować. Co jakiś czas podobna sytuacja się powtarza.
Z całą świadomością znaczenia tego terminu psychologicznego mogę powiedzieć, że jestem gaslightingowana. Nie umiem sobie poradzić z wyżej wymienionymi sytuacjami i płaczę, złoszczę się, i próbuję rozmawiać. Czuję się opcją zapasową. Mój partner zaś uznaje, że robię mu krzywdę lub przykrości, ograniczam mu wolność, przesadzam, wymyślam problemy. Mimo, że jestem świadoma patologiczności tej sytuacji, w pełni się na nią godzę, bo jestem uzależnia psychicznie od niego i stopniowo zaczynam mu wierzyć w to, że ja jestem problemem.
Dodaj anonimowe wyznanie
