#A0KBc
Do dziś słyszę gruchot jego kości. Brzmiało to jak brzdękanie łańcuchów. Robiąc to byłem przerażony i zafascynowany równocześnie. Choć minęło 20 lat i przeżyłem w ch*j dużo złych rzeczy, co jakiś czas wraca tylko ta scena...
Do dziś słyszę gruchot jego kości. Brzmiało to jak brzdękanie łańcuchów. Robiąc to byłem przerażony i zafascynowany równocześnie. Choć minęło 20 lat i przeżyłem w ch*j dużo złych rzeczy, co jakiś czas wraca tylko ta scena...
#nAWzl
Jakiś czas temu późnym wieczorem usłyszałam na podwórku straszny hałas, szczekanie i krzyk. Wybiegłam przerażona i zobaczyłam mojego psa szarpiącego jakiegoś nastolatka. Szybko odciągnęłam psa. Jednak dzieciak poważnie krwawił, więc wezwałam karetkę.
Co się okazało? Dzieciak przeszedł przez płot, z zamiarem kradzieży rowerów, wszystko było dokładnie zaplanowane, bo za domem czekało na niego jego dwóch kolegów, żeby pomóc przełożyć rowery przez płot. Mój pies nie jest agresywny, rzadko kiedy nawet szczeka na obcych, nawet dla dzikich kotów jest miły. Chociaż weterynarz stwierdził, że pies ma kilka urazów głowy, więc jest podejrzenie, że te dzieciaki mogły zaatakować go pierwsze, w celu odgonienia go, a on wtedy zaatakował w obronie.
Skończyło się na tym, że dzieciak stracił rękę, a jego rodzice próbują udowodnić w sądzie, że jakimś cudem to moja wina. Ten dzieciak próbował zeznać w sądzie, że ja sama wpuściłam ich na podwórko. I zaczynam się bać, bo mają bardzo dobrych adwokatów.
#6numL
Pozostało mi urodzić i oddać. Tak też zrobiłam. Nie wiem co się stało wtedy z dzieckiem ani gdzie trafiło. Po jakimś czasie w końcu ułożyłam sobie życie, poznałam męża, w końcu nawet zapragnęłam dziecka. Udało mi się w końcu poukładać życie z ukochanym mężem i córką. No niestety wszystko runęło jakiś miesiąc temu. Syn, którego oddałam, odnalazł mnie. Z początku chciał się tylko spotkać i porozmawiać. Zgodziłam się na to. Wytłumaczyłam mu sytuacje, dodałam nawet, że mogę mu jakoś pomóc w życiu. Jednak on wyszedł bez słowa. Najpierw śledził mnie, a potem mojego męża. Zostawiał liściki z groźbami, w których pisał, że zrujnowałam mu życie i za kare już nigdy nie powinnam zaznać szczęścia. W końcu jakimś cudem dowiedział się gdzie mieszkam i potrafił przychodzić w nocy i rzucać kamieniami w moje okna.
Raz przyszedł do mojego domu, tłumacząc coś, że chce się pogodzić, ale z w zamian mam mu dać 50 tysięcy. Wyprosiłam go. Poza tym odnosiłam wrażenie, że jest pod wpływem narkotyków. Potem przez chwilę był spokój, myślałam, że odpuścił. Aż do momentu, gdy zobaczyłam go pod szkołą mojej córki. Myśl, że mógłby skrzywić moją córkę spowodowała to, że natychmiast wybrałam się na policje. Powinnam zrobić to o wiele wcześniej, ale miałam pewne poczucie winy...
Obecnie będę się starać o zakaz zbliżania się. O ile nas nie pozabija do tego czasu, bo wczoraj znów widziałam go pod moim domem. Coraz bardziej się boje.
#8F03j
Potrafi wparować mi w trakcie kąpieli do łazienki, po to aby sprawić, czy przypadkiem nie dotykam zakazanych miejsc intymnych. Raz podczas jakieś awantury stwierdził, że sprawdzi czy wciąż posiadam błonę dziewiczą, ale mama w porę go powstrzymała. Mam wrażenie, że ma jakąś obsesje na tym punkcie. I nie chodzi mi o żadne molestowanie, on po prostu jak sam twierdzi "musi stać na straży czystości cielesnej jego dzieci". Nie wiem już co robić, mam jedynie 15 lat. Mama na ogół staje po mojej stronie, ale też jest wierząca, więc uważa, że ojciec ma rację, tylko powinien to robić w mniej inwazyjny sposób.
#n2NrP
- A wie pani jaka jest sytuacja demograficzna Polski? Ja tu jestem, żeby prowadzić ciąże, a nie rozdawać takie leki. Bardziej się pani przyda dziecko, a nie igraszki.
Cóż, wyszłam z gabinetu. Mam 18 lat i nie sądzę, że potrzebuję teraz dziecka.
#tG7c3
Przygoda zaczęła się dopiero wtedy, gdy zrozumiałam co odje*ałam, bo spuściłam wodę.
#DCPjb
To zdarzenie miało miejsce gdy byłam nastolatką - miałam 17 lat.
Było lato, wszędzie wyprzedaże, ja miałam wakacje więc pojechałam autobusem do galerii handlowej. Była to godzina około 18. Nie było zbyt wiele ludzi w autobusie, więc ucieszona zajęłam miejsce przy oknie zaraz przy wejściu.
Kilka przystanków przed galerią, usiadł koło mnie starszy pan - miał może około 70 lat.
Zdziwiło mnie lekko to, że usiadł właśnie koło mnie, bo było pełno wolnych miejsc w autobusie. I te podwójne też były wolne, ale wytłumaczyłam sobie to tym, że pewnie wygodniej mu siedzieć przy wejściu. Nie był też w świetnej formie - stwierdziłam gdy zobaczyłam laskę. Postawił między nogami swoimi na podłodze swoje siatki z zakupami i koło mnie też, co było lekko niekomfortowe bo za wiele miejsca nie miałam. Przymrużyłam oko, bo to przecież starszy pan. Pewnie w wieku mojego dziadka - pomyślałam.
Autobus jechał dalej, a on zaczął dziwnie się do mnie przysuwać. Najpierw przechylał i opierał się o mnie ramieniem, przyciskając mnie prawie do szyby. Posłałam mu tylko spojrzenie, a on wysunął swoją rękę w kierunku moich kolan. Zaczął ja coraz bliżej przysuwać do moich ud i dziwnie sapać. Zapytałam go wtedy "czy wszystko w porządku? Potrzebuje Pan pomocy?" - cisza. Wtedy do mnie coś dotarło, że wcale on nie potrzebuje żadnej pomocy tylko się tym ekscytuje, że może dotknąć nóg nastolatki... "Proszę się odsunąć!" - krzyknęłam. Zignorował mnie i nie ustępował. Poderwałam się z miejsca i chciałam wyjść, ale on mi nie pozwolił. I przez jego zakupy nie mogłam nawet go ominąć czy się przecisnąć. Rozglądnęłam się po autobusie czy ktoś to widzi. Jakaś tylko starsza pani patrzyła na mnie dziwnym spojrzeniem, bo uniosłam nieco mój głos. Chłopak naprzeciwko patrzył w szybę.
Gdy tylko autobus się zatrzymał, starszy pan poderwał się szybko i już całkiem sprawnie wziął swoje siatki i wysiadł.
Nikt nie zareagował na uniesiony mój ton. Serce biło mi jak szalone. Powinnam wtedy inaczej zareagować? Nie wiem...
Od tamtej pory gdy ktokolwiek usiądzie koło mnie w autobusie, dostaję ataku paniki. Wysiadam z autobusu i czekam aż mniej ludzi będzie podróżować, lub idę na pieszo.
Proszę was dziewczyny, jeśli cokolwiek podobnego spotkacie, zgłoście to na policję lub kierowcy zanim ta osoba wysiądzie.
Proszę też wszystkich, nie bądźmy obojętni na to co dzieje się wokół nas w transporcie publicznym.
#K1BW7
W październiku przeprowadziłam się do nowego mieszkania, umowa najmu obejmowała całe mieszkanie, czyli nie miałam jej tylko i wyłącznie na pokój, ale na całość. Do tego brak wypowiedzenia miesięcznego z mojej strony. Pewnie zapytacie się dlaczego ją podpisałam? Otóż musiałam uciekać z innego mieszkania, a to trafiło się jako jedne z tańszych i w świetnej lokalizacji, bo na uczelnię mam niecałe 15 minut piechotą. Jako, że miałam mały pokoik „jedynkę”, to płaciłam mniejszą część, a para mieszkająca w dwuosobowym, większą, logiczne.
Zaczęło się niewinnie, na początku wytyki, że źle sprzątam, zbyt powierzchownie, niedokładnie, następnie problemy o to, że ja i mój chłopak, który czasem mnie odwiedził jak mieliśmy wolne, nie pytaliśmy się ich o zgodę czy może przyjść, starali zrobić sobie ze mnie kozła ofiarnego, sprzątaczkę i nie wiadomo kogo jeszcze. Uważali się za właścicieli z racji tego, że płacą więcej. Na początku schodziłam z drogi, nie wdawałam się w dyskusje, ale każdy ma swoje granice. Po którymś tam razie nawiązała się między mną, a współlokatorem kłótnia, w której wygarnęłam mu wszystko. Jego argument? „Płacę więcej” albo „dzwonię do właścicielki”, no tak, zapomniałam, iż straszenie mnie tym, że ja poinformują o moim HANIEBNYM zachowaniu również było nagminne. Mój chłopak interweniował, rozmawiał ze współlokatorem i można by powiedzieć, że od połowy stycznia był względny spokój. Jakże się myliłam.
W piątek mój chłopak przyszedł do mnie, co ważne, nie było wtedy moich współlokatorów. Zjedliśmy razem obiad i leżeliśmy oglądając u mnie w pokoju film. Wraz z pojawieniem się współlokatorki miły nastrój padł. Zaczęła ostentacyjnie trzaskać drzwiami aby poprzez swoje zachowanie pokazać niezadowolenie, że ktoś śmiał do mnie przyjść. Kiedy weszłam do kuchni aby zapytać się czy wszystko z nią dobrze, od razu wyleciała do mnie z tekstem „bo ci je*nę”, a następnie kiedy kłótnia przeniosła się do przedpokoju, rzuciła się na mnie z łapami i zaczęła podduszać. Tak, zgłosiłam to na policję, mój chłopak był świadkiem wszystkiego, jedynie czego nie mamy to nagrania
A piszę to wyznanie, żeby ostrzec innych aby nie popełniali moich błędów. Jak zaczyna się coś psuć i gęstnieć atmosfera to uciekajcie i odcinajcie się od ludzi chorych psychicznie, bo nigdy nie wiadomo co zawiść może zrobić i do czego doprowadzić.
#s5ZLH
Lila poznała go na jakiejś imprezie niedługo po maturze. Ja już wtedy miałam narzeczonego (teraz już jesteśmy małżeństwem) i synka.
Siostra szybko zakochała się po uszy. W ciągu miesiąca wyprowadziła się od rodziców i zamieszkała u chłopaka, i jego znajomych. Dostała się na studia, przez pierwszy semestr szło jej świetnie. Potem ja bardzo poważnie chorowałam i nie miałyśmy za bardzo kontaktu, a rodzice nic mi nie mówili.
Kiedy wróciłam do zdrowia, dowiedziałam się, że Lila zaczęła zawalać naukę. Stypendium i kasę od rodziców przeznaczała na utrzymanie siebie i swojego chłopaka, który niczym się nie zajmował. Rodzice próbowali nie dawać jej pieniędzy, ale umiała brać ich na litość. Niestety jej chłopak już wtedy ostro brał i zaczął ją w to wciągać. Nikogo nie słuchała. Wyleciała ze studiów, a wkrótce potem jej ukochany poszedł do więzienia. Załamała się totalnie, w dodatku okazało się, że jest w ciąży. O dziwo, dzięki temu się ogarnęła. Zamieszkała z rodzicami, kiedy jej córka trochę podrosła, poszła do pracy. I prawie trzy lata było dobrze. Dopóki ukochany nie wyszedł na wolność. Rodzice kategorycznie odmówili, żeby z nimi zamieszkał. Więc siostra w zasadzie z dnia na dzień rzuciła pracę i szkołę policealną, małą zostawiła rodzicom. Znowu wrócili do narkotyków, co gorsza szybko wzięli się za heroinę. Żadne rozmowy do Lili nie docierają. Na rodziców jest wściekła, bo za radą psychologa nie wspierają jej w żaden finansowy sposób. W dodatku straciła prawa do córki. Ponieważ nasz ojciec poważnie choruje i oboje z mamą nie mają tyle sił do opieki nad małym dzieckiem, ja i mąż jesteśmy dla małej rodziną zastępczą, zwłaszcza że i tak planowaliśmy adopcję.
Rodzice są załamani, doszukują się swojej winy w sytuacji siostry. Bardzo mnie to boli i denerwuje zachowanie Lili, ale kiedy jest ze swoim facetem, totalnie nic do niej nie dociera, uważa, że wszyscy chcą zrobić im na złość. Boję się też, że przedawkuje albo zarazi wirusem HIV. Mieszkają w melinie, żyją z pomocy opieki społecznej, czasem wyżebrzą coś na mieście. Kiedy pożyczałam jej pieniądze, kupowała tylko narkotyki i alkohol, więc przestałam. Mnie też nienawidzi. Jest młodą dziewczyną, ale wygląda na dwadzieścia lat starszą. Zainteresowanie córką udaje kiedy czegoś chce. Podczas ostatniej wizyty kiedy poszłam po małą, zdążyła ukraść radio, trochę drobnych i uciec. Mój mąż namówił mnie na pójście na policję. Siostra na razie trafiła do szpitala (była totalnie naćpana). Boję się co będzie dalej.
#1jlMm
Okres nastoletni to zdecydowanie czas, w którym młody człowiek poznaje swoją seksualność również przez takie formy, ale moja rodzicielka chyba tego nie podziela. Gdy zamknę się w pokoju lub podejrzanie się według niej zachowuje w łóżku, rzuca tekstem "Mam nadzieję, że nie robiłaś sobie dobrze". Gdy często śpię po szkole i pojawiam się dopiero wieczorem w salonie słyszę podobne zdania i lecą we mnie zarzuty, że "nie wiadomo, co tam robię". Problem w tym, że ja nic nie robię, lub robię to sporadycznie - myślę, że jak normalny nastolatek w tym wieku.
Masturbacja od zawsze była czymś zakazanym w domu, czymś, co może wywołać jakąś infekcje dróg intymnych (?) i czymś brudnym - tak to rozumiałam. Na szczęście idę swoją drogą i patrzę na to ze zdrowym rozsądkiem, nie jak moja mama.