Gdy miałam 10 lat, koleżanki w klasie zaczęły nosić staniki. Byłam okropnie zazdrosna, że ja mimo miseczki A go nie miałam. Mama ze mną jeszcze o "tych sprawach" nie rozmawiała, więc pomyślałam, że coś wykombinuje na własną rękę. Strasznie się wstydziłam iść do sklepu i po prostu kupić stanik. Poszperałam w szufladzie mamy (choć ona miała C) z nadzieją, że coś znajdę dla siebie. I nagle tadaaam! Czarny koronkowy stanik, bez fiszbin, zapinany na klamerki na ramionach. Pomyślałam, że to jest to. Poszłam do łazienki go przymierzyć i pasował jak ulał. Zdziwiło mnie jednak to, że wkłada się go przez głowę.
Zadowolona na następny dzień włożyłam swoją zdobycz, tak żeby nikt nie zauważył z domowników, że mam go na sobie, po czym poszłam do szkoły. Po wf-ie w szatni specjalnie zmieniałam koszulkę nieco dłużej, żeby koleżanki zauważyły, że i ja noszę stanik. Ale one nawet nie zwróciły uwagi. Ależ byłam zła! Nie bacząc na to, nosiłam go codziennie z nadzieją, że ktoś w końcu zauważy ramiączka odciskające się na mojej koszulce.
Aż pewnego dnia po wf-ie przyjaciółka spytała, gdzie kupiłam stanik. Wytłumaczyłam jej, że znalazłam u mamy w szufladzie z bielizną i "pożyczyłam". Koleżanka po obejrzeniu bielizny stwierdziła, że to nic innego jak pas do pończoch.
W wieku lat 10 nie przypuszczałam, że coś takiego istnieje.
Moi rodzice na starość głupieją, a ja nie wiem co mam zrobić.
Wszystko zaczęło się 8 lat temu. Przez 20 lat życia byłam jedynaczką, moi rodzice wychowywali mnie mądrze, dużo czasu spędzaliśmy razem, jeździliśmy na wycieczki, chodziliśmy do parku, na basen, czy po prostu graliśmy w karty. Moje dzieciństwo i młodość wspominam wspaniale.
Nagle, 8 lat temu, rodzice poinformowali mnie, że będę miała rodzeństwo. Trochę dziwnie, tym bardziej że oboje byli już w okolicach czterdziestki, no ale OK, ich sprawa. Z tym że rok później mama zaszła znowu w ciążę. A potem znowu i znowu. Teraz mam 28 lat i piątkę młodszego rodzeństwa, gdzie najstarsze ma 7 lat, a najmłodsze rok. Nie wspominając o tym, że lekarze już przy drugiej ciąży odradzali mamie kolejne, ze względu na wiek i płynące z tego zagrożenia. Mama 2 razy poroniła, ale dalej robili sobie dzieciaki, bo nagle zamarzyła im się duża rodzina.
Ja w międzyczasie wyjechałam na studia za granicę. Rodzicom od razu postawiłam sprawę jasno, że jeśli oni zachorują lub umrą, to ja tymi dziećmi zajmować się nie będę. Brutalnie, ale sama nie chcę mieć dzieci, nie lubię ich, do tego w domu rodzinnym bywam rzadko i przez to, oraz przez dużą różnicę wieku, nie mam z nimi dobrego kontaktu, nie czuję z nimi więzi, jaką powinno czuć się z rodzeństwem.
Kolejną głupotą jest to, że niedawno kupili dom. Bardzo się zdziwiłam, bo rodzice byli raczej biedni, oboje zarabiali najniższe krajowe, niby teraz doszła im kasa z 500+, ale mama musiała odejść z pracy, żeby zająć się dziećmi, więc na jedno wychodzi.
Na dom pożyczyli pieniądze od jakiegoś podejrzanego faceta, a gdy zobaczyłam w jakim stanie jest ten budynek, to prawie się popłakałam. Brak łazienki, łyse ściany, brak ogrzewania, brak ocieplenia, stare nieszczelne okna. Rodzice nie mają kasy na remont, bo muszą oddawać to co pożyczyli na zakup. A więc mają dom, w którym nie mogą mieszkać, więc wynajmują małe dwupokojowe mieszkanie i tam żyją w 7 osób w potwornym ścisku.
Nie wiem co się stało z moimi wspaniałymi, rozsądnymi rodzicami. Wychowali mnie na dobrego i mądrego człowieka, nauczyli jak podejmować w życiu dobre decyzje, a teraz sami zachowują się gorzej niż dzieci, podejmują decyzje bez uwagi na konsekwencje i nie widzę w ich zachowaniu żadnego głosu rozsądku.
Jednak najbardziej szkoda mi mojego rodzeństwa. To kochanie dzieciaki, ale mają przewalone od początku. Rodzice nie poświęcają im zbyt wiele uwagi, tata ciągle pracuje, a mama jest zbyt zmęczona ogarnianiem domu, by jeszcze się z nimi bawić czy choćby zabrać je na plac zabaw.
A ja chciałabym im jakoś pomóc, wysyłam im co miesiąc kasę, kupuję ubrania, ale to wciąż za mało. Jednocześnie zbyt ciężko pracowałam, by znaleźć się w miejscu, w którym jestem, aby zrezygnować z tego przez głupotę rodziców. Nie mam w sobie tyle altruizmu.
Mój ojciec jest pedofilem.
Podchodzę z bardzo biednej i patologicznej rodziny. Moi rodzice byli uzależnieni od alkoholu, w zasadzie to nie pamiętam ich trzeźwych. Sam ojciec dość rzadko bywał w domu - więcej czasu zaczął tam spędzać, jak miałem jakieś 9-10 lat. Wtedy pamiętam, że zaczynał się do mnie dobierać. Matka zawsze była zbyt uchlana, żeby cokolwiek z tym zrobić, a nawet jak od święta wypiła tylko jeden kieliszek, to nigdy jej to jakoś nie przeszkadzało. Ojciec bił ją i mnie. Bił mnie, a potem dotykał.
Pewnego dnia, kiedy za bardzo go zdenerwowałem, po prostu mnie wykorzystał. Nie będę wchodził w szczegóły. A matce to nie przeszkadzało. Ważne, że do niej wracał. Ważne, że miała z kim pić.
Jak miałem 15 lat, to uciekłem z domu. Niedługo później zamieszkałem u ciotki.
Mimo że minęło już 9 lat od samej mojej ucieczki, wciąż doskonale pamiętam moje codzienne piekło.
Niedawno dowiedziałem się, że mój rodzice mają dziecko. Syna. Boję się o niego, ale równie bardzo boję się stawić czoła mojemu oprawcy. Wciąż mam traumę i jestem tchórzem i wiem, że jeżeli coś się stanie temu chłopcu, to będzie to również i moja wina, ale na samą myśl o moich rodzicach mnie paraliżuje. Boję się dotyku, specyficznych słów, gwałtownych ruchów i dźwięków, w życiu nie tknąłem alkoholu. Mimo mnóstwa wizyt u psychologa i psychiatry nie czuję się lepiej. Wciąż się ich boję.
Niestety, jestem brzydka. Obojętnie co zrobię, jakkolwiek o siebie zadbam, cokolwiek ubiorę, nie zmieni to faktu, że mam brzydką twarz. Nieproporcjonalną, niesymetryczną.
Od dziecka borykam się z tym problemem, ale dopiero w wieku nastoletnim dotarło do mnie, że nikt nie będzie chciał być w związku z taką dziewczyną jak ja. Jestem miła, towarzyska, zabawna, mam wielu przyjaciół, ale nikt nigdy nie pomyślał o mnie jak o partnerce.
Na studiach wynajmowałam mieszkanie razem z bardzo przebojowymi dziewczynami, często robiłyśmy imprezy. Było fajnie, gry towarzyskie, alkohol, tańce, ale oczywiście nikt się mną nie interesował. Raz, po mocno zakrapianej imprezie u nas na chacie, poszłam się położyć do swojego pokoju. Kilka osób miało u nas nocować. Jeden chłopak wszedł do mnie do pokoju, mówił, że też chce się już położyć i zapytał, czy może spać na podłodze. Zgodziłam się, mimo iż faceci mieli spać u koleżanki, a ona u mnie. Po jakiejś pół godzinie gość wgramolił mi się do łóżka. Oczywiście zapytał, czy chcę się zabawić, ale myślał, że jestem pijana. Nie byłam bardzo wstawiona i zgodziłam się. Sam fakt, że ktoś się do mnie przytula był nowy i niesamowicie przyjemny. Mogłam go obejmować, być z nim, w głowie udawałam, że jesteśmy parą. I wiedziałam, że to może być jedyny raz, jedyna szansa na zbliżenie z facetem, więc wykorzystałam ją.
Od tamtej pory minęło 6 lat, a ja ciągle jestem sama. To był jedyny raz, jedyna przygoda, jaką miałam z mężczyzną.
Oczywiście mogłabym łazić po klubach i wierzę, że udałoby się kogoś złapać, ale mi nie o to chodzi. Cierpię z powodu tej samotności, tego braku przytulania, bliskości. Miałam tylko namiastkę tego i cieszę się, że chociaż tyle, ale tęsknię za tym...
W zeszłym roku miałam operacje uszu i nosa, robiłam nadgodziny w pracy, wieczorami korki dla studentów - długo na nie oszczędzałam, ale to nie załatwia sprawy. Jest trochę lepiej, ale natury nie oszukasz... Po konsultacji w klinice zaczęłam oszczędzać na kolejne operacje. Może przed 40 uda mi się wyglądać ładnie. Rodzice też do pięknych nie należą i wyśmiewają moje decyzje. Krytykują na każdym kroku.
Ładnym ludziom jest w życiu łatwiej. Chciałabym, żeby ktoś zwrócił na mnie uwagę, pokochał mnie. Chciałabym kochać.
Wkurzają mnie te wszystkie filmy, gdzie mówi się o samoakceptacji, pogodzeniu się z losem, własnym ciałem. Ja mogę siebie polubić, co nie zmieni faktu, że nikt inny nie zacznie postrzegać mnie jako osobę ładną.
Ludzie z pracy, przyjaciele znają mnie jako osobę towarzyską, zabawną. W towarzystwie dobrze się bawię, ale wystarczy, że popatrzę w lustro i nienawidzę siebie jeszcze bardziej, że zobaczę parę w parku i strasznie cierpię z tej samotności.
Jestem otyła i wiem o tym. Mam 154 centymetry wzrostu, więc generalnie łatwiej mnie przeskoczyć niż obejść.
Byłam gruba odkąd pamiętam. Liczę się z tym, że wiatr mnie raczej nie porwie i akceptuję ten stan rzeczy. Ale wiecie, czego nie akceptuję? Gadania wszystkich ludzi wokół.
Jakiś czas temu zarzucono mi, że robię sobie tatuaże. Tak, mam tatuaże. Tak, mam je na moim bebzonie. Ludzie najwyraźniej nie rozumieją, jak można ozdabiać takie grube ciało. Ano można, bo mam więcej miejsca na tatuaże niż inni.
Kolejna sytuacja - rok temu umówiłam się z koleżankami na basen. Wskoczyłam w strój, a one miały miny, jakby im się Jezus objawił i po wodzie w basenie chodził. Pod koniec dnia padł sarkastyczny komentarz: „szacun, że się nie wstydzisz”. To co miałam robić? Ubrać kombinezon narciarski na basen?
Ludzie mają problem z ludźmi grubymi - takimi jak ja. Ja mam te uszczypliwe komentarze w mojej wielkiej dupie, ale jeśli myślicie, że nie widzę waszych spojrzeń i żartów to was rozczaruję: WIDZĘ.
Celem mojego życia nie jest bycie Miss Polonia. Ja to wiem, wszyscy wokół to wiedzą, a mam wrażenie, że i tak moje otoczenie ma z tym problem.
Ubiorę prześwitującą, błyszczącą bluzkę na imprezę? Usłyszę multum komentarzy na jej temat, mimo że koleżanka obok ma na sobie podobną. Wcisnę dupsko w legginsy na siłownię i zrobię sobie zdjęcie na insta? Od razu pada komentarz w stylu „gratuluję odwagi”. Jadę ze znajomymi nad jezioro i przebiorę się wieczorem w strój, dobrze się bawiąc? „Wow, ty to masz jaja!”. Do tego dochodzą dociekliwe pytania moich koleżanek o moje życie seksualne.
Jak idziemy na miasto i zamówię sobie frytki, to czuję się jak Beyonce (i wcale nikt mnie nie przyćmiewa błyszczącym garniturem). Spojrzenia wszystkich są kierowane w moją stronę, bo gruba typiara JE.
Bilansy zdrowotne były masakrą. Po oględzinach mojego ciała zawsze padały pytania o dietę. I co miałam mówić? Że mam trzy diety, bo jedną się nie najadam?
Puenta jest taka: dziwi mnie, że ludzie przejmują się moją nadwagą bardziej niż ja sama. Dziękuję, że wstydzicie się moich fałd dobrobytu na basenie, bo dzięki wam sama nie muszę tego robić. Ale pamiętajcie, że nie wszyscy mają „JAJA”! Akceptujcie się nawzajem i nie róbcie przytyków osobistych innym, którzy są grubsi/chudsi niż wy! Skupiajcie się na sobie!
Będzie obrzydliwie.
Spotkaliście się kiedyś z sytuacją, kiedy było Wam tak głupio z powodu wtopy innego człowieka, że byliście w stanie zrobić wszystko, żeby to jemu nie było głupio?
Ja radośnie pluskałam się w wannie z kupą mojego wtedy jeszcze przyszłego faceta. Brzmi obrzydliwie, nie? A jak jeszcze dodam, że uprawialiśmy tam seks?
Tak naprawdę wciąż się łudzę, że wanna była czysta. Zacznę od początku, żeby choć trochę się usprawiedliwić.
Zaprosiłam go do siebie na kolację z dużą ilością wina. Wpadliśmy na pomysł, żeby wziąć razem kąpiel, on usiadł na brzegu wanny. A kiedy wstał, żeby do mnie dołączyć, zauważyłam coś brązowego. Wyglądało kupopodobnie, ale on nic nie zauważył, ja udawałam, że nic nie widzę i wróciliśmy do picia wina oraz innych przyjemności.
Ale tak naprawdę w mojej głowie był chaos, cały czas patrzyłam na ten zbrukany brzeg wanny, modliłam się, żeby woda, w której się kąpiemy przypadkiem go nie musnęła, wmawiałam sobie, że to nie może być kupa. Sytuacja robiła się coraz bardziej gorąca, ale wiedziałam, że po prostu muszę to przetrwać, znaliśmy się raptem dwa tygodnie, zależało mi na nim, wieczór był naprawdę udany do momentu kuponiespodzianki i no kurde typ się raczej mył, więc to jakaś niefortunna wpadka.
To był najbardziej żenujący moment w moim życiu. Czułam się tak, jakbym to ja zostawiła tę brązową smugę na wannie. I przez dłuższy czas czułam do siebie obrzydzenie, bo jakby na to nie spojrzeć, uprawiałam seks patrząc na resztki kupy na mojej wannie. Miałam traumę przez jakiś miesiąc, ale było warto, bo przeżyłam fantastyczne dwa lata u boku tego człowieka i nigdy, przenigdy nie dowiedział się o tej gównianej sprawie.
PS Nie doszłam.
PPS Tuż po kąpieli poszliśmy się położyć, ale nie zmrużyłam oka, bo cały czas myślałam o tej zasranej wannie, w końcu wstałam jakoś po 4 rano, założyłam gumowe rękawice i zmyłam to zaschnięte już gówno.
Odeszłam od męża. Zabrałam kilkuletnie, małe dziecko, wynajęłam mieszkanie, które urządziłam w miarę po swojemu, by stworzyć maluszkowi ciepły i spokojny dom pełen radości.
Niestety tęsknię za mężem - pierwsze tygodnie po odejściu to był istny koszmar, nie sądziłam, że człowiek może znieść taki tępy ból emocjonalny.
Teraz, po kilku miesiącach oddzielnego mieszkania, z każdym dniem mam wrażenie, że wręcz coraz bardziej brakuje mi tchu z tęsknoty. Otacza mnie poczucie beznadziei i głębokiego smutku, zwłaszcza że mąż już chyba zupełnie pogodził się z naszym rozstaniem i zniknął z mojego życiowego horyzontu, poza spotkaniami z maluchem.
I teraz anonimowa cześć wyznania - jestem od męża uzależniona. Od roku chodzę na terapię dla ofiar przemocy psychicznej i fizycznej. Odeszłam z dzieckiem, bo mąż dosłownie równał mnie z podłogą za brak właściwego obiadu czy źle ustawione buty.
Po ucieczce z domu, w którym mieszkaliśmy (gdy wyszedł do pracy - tak jak staliśmy z dzieckiem opuściliśmy dom do przygotowanego wcześniej mieszkania), mąż zgotował mi prawdziwe piekło na ziemi. Śledził, zastraszał, przeszukiwał śmieci, wdzierał się do mieszkania, manipulował dzieckiem i „bombardował” przy tym zarówno agresją, jak i miłością oraz wzbudzaniem we mnie poczucia winy za zniszczenie „naszego” życia.
Wszyscy myślą, że już otrząsnęłam się z tego koszmaru, a ja mimo terapii i pełnej świadomości, że odejście od niego było jedynym sposobem na spokój mój i dziecka, to tęsknię za mężem każdą komórką mojego ciała...
Kobiety i dziewczyny - uwolnienie się z toksycznego związku to jedna z najtrudniejszych dróg, jaką można przejść. Gdy brakuje Wam tchu z absurdalnej tęsknoty za oprawcą, za idiotycznym poczuciem „stabilizacji i bezpieczeństwa” jakie Wam dawał. Gdy nie składacie doniesienia na policję, bo nie chcecie JEGO skrzywdzić i „zdradzić”.
Nie rezygnujecie z terapii po odejściu od tyrana. Oni uzależniają gorzej niż heroina i równie mocno niszczą :(
Nienawidzę siostrzenicy mojego partnera. Za każdym razem gdy musimy jechać do rodziny męża krew mnie zalewa od samego myślenia o tym potworku.
Kasia ma 5 lat. Jest tak niesamodzielnym, niekreatywnym i atencyjnym dzieckiem.
Jak idzie się załatwić, to informuje o tym całą rodzinę, nie dlatego, że to dzieciak i po prostu tak mówi, tylko dlatego, że czeka aż ktoś jej podetrze tyłek. Nawet wody po sobie nie spuszcza. To dziecko chodzi do przedszkola i wraca z brudnym tyłkiem do domu. Notoryczne wchodzenie komuś do łazienki, szarpanie za klamkę i pytanie, które pada 10 razy "a co robisz w łazience?". SRAM.
Nie je nic prócz ziemniaków. Jak nie ma ziemniaków, nie ma obiadu. Nawet parówki sobie ani jogurtu nie weźmie, bo - uwaga! - nie umie.
Próbowałam z nią rysować, tak jak mnie się uczyło w domu - kilka kresek, kropek i że jest buzia. Obraziła się na mnie za to, że powiedziałam, żeby sama spróbowała narysować kwiatka, bo nie będę tego cały czas robić. Foch był taki, że rzuciła kredkami i wyszła z pokoju. Nawet kolorowanki robi zgodnie z obrazkiem na okładce książeczki lub z kolorami z internetu. Jej wieczna odpowiedź, gdy ktoś prosi ją, żeby spróbowała coś zrobić, to "ALE JA NIE UMIEM" i płacz. Niejeden raz próbowałam o tym rozmawiać z mężem i był poruszany temat, że ja w taki sposób naszych dzieci nie wychowam, bo to robienie kaleki. Ale mój wybranek życia nie widzi w tym najmniejszego problemu, jego odpowiedzą za to jest, że to dziecko. Tak, dzieckiem jest, ale 5-letnim, takim, które już powinno rozumieć kilka rzeczy i potrafić wykonywać najprostsze czynności.
Wiem, że to kwestia wychowania, ale ja nie mam zamiaru niańczyć rozkapryszonej gówniary, kiedy bratowa mnie o to poprosi.
Mój ojciec raczej nie nadąża za technologią, dlatego zakupy internetowe, przelewy, a nawet włączenie Netflixa na telewizorze powierza mi. Tak też było ostatnim razem - pomagałem mu wybrać i kupić zestaw narzędzi przez moje konto na Allegro.
Przesyłka trochę się opóźniała, a mój staruszek zaczynał coraz bardziej się denerwować, więc żeby go uspokoić, wszedłem w historię zamówień, żeby pokazać mu śledzenie przesyłek. Zupełnie zapomniałem o męsko-męskich zabawkach dla mnie i mojego chłopaka, które znajdowały się na liście i które niestety oboje zobaczyliśmy w momencie, gdy otworzyłem zakładkę. Tatę jakby zmroziło, wstał od komputera z kompletną pustką w oczach i od tego czasu nie odzywa się do mnie.
Planowałem mu powiedzieć, ale nie w taki sposób.
Odkąd pamiętam mam fobię przed publicznymi toaletami. Zawsze wyobrażam sobie, że jest to miejsce brudne, pełne podglądaczy i narkomanów. Podejrzewam, że to efekt obejrzenia za młodu pewnego filmu, w którym była jakaś mocna, „toaletowa” scena. Parę dni temu jednak nie wytrzymałam. Akurat jechałam samochodem i tak bardzo chciało mi się lać, że odłożyłam moje obawy na bok i zatrzymałam się na pierwszej stacji benzynowej, jaka napotkałam.
Wpadłam do kabiny i przez dobre dwie minuty opróżniałam zawartość mojego pęcherza. Gdy skończyłam, pomyślałam sobie „No i co, głupia babo? Nie było tak strasznie...”. I wtedy usłyszałam głośne „A kuku!”. Spojrzałam w górę i ujrzałam dwa rumiane łebki brodatych meneli zerkających na mnie znad przegród rozdzielających kabiny. Wybiegłam stamtąd w popłochu, po drodze potykając się o stand z okularami słonecznymi i wpadając na jakąś starszą panią, która wchodziła na stację.
Nigdy więcej nie wejdę do publicznego kibla! Nigdy!
Dodaj anonimowe wyznanie
