Rok temu urodziłam swoje pierwsze dziecko. Na wieść o ciąży, rodzina zaczęła gratulować mężowi, wmawiać mi jak będę szczęśliwa z dzieckiem pod sercem, że to cudowny czas dla kobiety i że to najwyższy czas na dziecko, bo przecież już od 7 lat jesteśmy małżeństwem itd.
Tylko że ja nie chciałam mieć dzieci i mąż wiedział o tym od początku znajomości. Bez żadnej rozmowy ze mną, zdecydował że będziemy rodzicami. Zrobił dziurkę w prezerwatywie i przystąpił do działania. Czuję się po prostu zgwałcona. Jeszcze wymagał ode mnie żebym się cieszyła i mu dziękowała bo najwidoczniej dojrzał szybciej ode mnie do tej decyzji.
Byłam na niego wściekła jak nigdy na nikogo innego. Nie chciałam mieć dzieci tylko dlatego, że ich po prostu nie cierpię. Otóż prawie każdy w mojej rodzinie miał lub nadal ma raka. Ja sama miałam nowotwór piersi.
Po urodzeniu syna długo nie musiałam czekać na potwierdzenie mojej obawy. Mając pół roku, mały dostał diagnozę guza mózgu. Lekarz powiedział że jest jakieś 10% szans na wyzdrowienie.
Według męża i jego rodziny wina za to nieszczęście była moja. Tylko że on wiedział dlaczego nie chciałam mieć dzieci, a mimo wszystko nic do niego nie dotarło. Co zrobił mój dojrzały mąż? Odszedł od nas.
Kiedy byłam w liceum dużo śpiewałam, zdarzało mi się nawet śpiewać na konkursach piosenki. Był właśnie dzień takiego szkolnego konkursu, a ja byłam potwornie zestresowana, ponieważ w ostatniej chwili zajęłam miejsce koleżanki, która dzień wcześniej dostała paskudnej grypy i nie mogła zaśpiewać. Uczyłam się więc tekstu piosenki tak naprawdę na dzień przed konkursem i wciąż myliły mi się słowa. Było jeszcze trochę czasu do mojego występu, stwierdziłam więc, że pójdę do toalety trochę w spokoju pośpiewać.
Weszłam do najbliższej szkolnej toalety, szybko popatrzyłam po dołach, czy nikogo nie ma i zaczęłam śpiewać piosenkę konkursową: „Bo jest taki dzień i każdy tak ma, że czasem jest źle, że jakoś nie tak. A potem jest noc i znowu jest dzień, i uwierz mi, że uśmiechniesz znów się”.
Ten refren najbardziej mi się mieszał, więc powtórzyłam kilka razy i już miałam nieco uspokojona wyjść z toalety, kiedy otworzyły się drzwi jednej z kabin.
Moim oczom ukazała się zapłakana twarz dziewczyny, która trzymała w ręce żyletkę, ale jej ramiona nie były pocięte. Przez chwilę tak na siebie patrzyłyśmy, zakłopotane, aż ona odezwała się:
- Wierzę ci - i jakby nigdy nic wyrzuciła żyletkę do kosza i wyszła.
Konkursu tego dnia nie wygrałam, ale miałam wrażenie, że zupełnie nieumyślnie wygrałam znacznie więcej. Do dzisiaj czasem się zastanawiam, co by było, gdybym tam wtedy nie postanowiła pośpiewać...
Jestem pracownikiem socjalnym w jedynym z najpiękniejszych nadmorskich miast. Byłam u jednej z naszych klientek, kobitka jest naprawdę w ciężkiej sytuacji, w trakcie rozwodu, mieszka u rodziców, samotnie wychowuje dziecko.
Ma odłożone po córce sporo ciuchów, wózek, kojec, zabawki itp.
Kiedy odprowadzała mnie do drzwi, spytała, czy mam jakieś potrzebujące rodziny, bo ona to chętnie odda za darmo.
Wystawiła je za darmo w internecie, ale nikt ich nie chciał, to pomyślała, że może któraś z "moich" rodzin będzie to chciała.
Wniosek nasuwa się sam, ci co mają mniej dają czasem więcej niż ci, którzy mają wiele.
W wieku 17 lat zakochałam się w pewnym chłopaku z mojej szkoły, byliśmy ze sobą rok, a ja ciągle bałam się uprawiać z nim seks. Gdy w końcu się przemogłam, robiliśmy to coraz częściej, wiadomo - jak to nastolatki, które próbują życia.
Pewnego razu tyle "szczęścia" nie mieliśmy i zaszłam w ciążę. Po długich rozmowach z chłopakiem, postanowiłam urodzić, ale oddać. Nigdy jej nie widziałam, wiem tylko, że ma udane życie. Wiem, że nie byłabym dobrą matką. Najbardziej śmieszy mnie, gdy ktoś zarzuca mi że jestem złym człowiekiem, że po co uprawiałam seks. Tak, po części mają rację, ale nie uważam się za złego człowieka, oddałam córkę, żeby w życiu miała lepiej. Żeby wyrosła na dobrą kobietę, która w dzieciństwie była otoczona miłością swoich PRAWDZIWYCH rodziców. Adopcja to nie aborcja, a wielu ludzi to porównuje.
Piszę to tylko dlatego, że dzieci adoptowane często maja żal do rodziców, którzy ich oddali. Możliwe, że oddali je, bo nie chcieli dzieci, przyczyny mogły być różne. Ale jednak oddali, żeby miały lepsze życie.
Moje koleżanki całą grupą w mediach społecznościowych gratulują koleżance
nowo narodzonego syna. Robią to jakby były naprawdę zachwycone i szczęśliwe.
A w rozmowie prywatnej obgadują ją i wypominają jej wpadkę.
Podkreślają, że nie była w związku nawet 12 miesięcy i zaszła w ciążę,
mówią, że zdradziła byłego, wpadła z nowym i oszukuje je, że ma wesołe życie.
Ponadto wypominają jej jakieś wady, brak matury i wyśmiewają jej aktywność
w mediach społecznościowych gdzie już teraz wrzuca tylko zdjęcia dziecka.
Nazywają ją madką. Można by było pomyśleć, że kompletnie się od niej odwróciły, ale przy niej stają się nie szczere i milutkie.
Nawet jeśli mają rację to dorośli ludzie nie powinni chyba być tacy dwulicowi.
Albo mówisz szczerze ale siedzisz cicho, nie? Nie mogę na patrzeć, to jest tylko moja znajoma, ale może powinnam jej powiedzieć. Jak myślicie?
Z moim mężem poznałam się na studiach. Po ślubie przeprowadziliśmy się do jego rodzinnego miasta, ponieważ są tu niższe koszty utrzymania niż w mieście, w którym studiowaliśmy. Mąż pracuje w delegacji. A ja jestem w tym małym miasteczku sama i mam beznadziejną pracę bez perspektyw, mimo że skończyłam parę fakultetów. Jak mam już w końcu wolny weekend (raz na miesiąc) to chciałabym zrobić coś razem, ale mąż wracający na weekend chce sobie po całym tygodniu odpocząć. Najlepiej tylko i wyłącznie biernie.
Ciągle jestem sama i sama muszę sobie radzić. Finansowo radzimy sobie bardzo dobrze, ale żadne zakupy nie zrekompensują mi samotności. Rodzice i teściowie twierdza, że inni maja gorzej od nas. Nie mam tu żadnych znajomych. Żadnych. Więc siedzę codziennie sama ze sobą i popadam w coraz większa depresję. Mąż niestety tego nie widzi, mimo że mu o tym mówię. A ja nawet nie mam komu o tym powiedzieć, brak kogokolwiek znajomego mnie dobija.
Mam 19 lat i w tym roku zaczynam studia medyczne. Codziennie od 12 lat czuję presję. Presję bycia najlepszym. Zaczęło się od tego, że zmarł mój pierwszy brat w wieku 4 lat. To był pierwszy cios. Ok. 6 lat później mój drugi brat dostał raka i do dzisiaj jest przez to niepełnosprawny. Te wszystkie wydarzenia powodują, że żyję w nieustannym stresie dlatego iż zdaję sobie sprawę, że to ja będę musiał się nim opiekować w przyszłości, a za 2100 będzie ciężko. Ponadto cały czas przeszywa mnie myśl, że nie wykorzystuję wystarczająco mojego życia, że mój zmarły brat chciałby, a nie może...
Najgorsze w tym wszystkich są wyrzuty sumienia, których mam miliony. Boję się, że kiedyś to wszystko we mnie pęknie i skończę w kaftanie bezpieczeństwa.
Byłam ostatnio z chłopakiem na randce. Wybraliśmy się do kina na jakąś bajkę. W pewnym momencie łzy zaczęły mi lecieć ciurkiem z oczu. On mnie oczywiście przytulił, bo myślał, że to ze wzruszenia. Prawda jest taka, że ostatnimi siłami powstrzymywałam kaszel. Jakbym zaczęła charczeć, kaszleć i chrząkać (byłam jeszcze trochę chora), to w dodatku bym się jeszcze spierdziała.
Ostatnio zjadłam w pracy fit super-eko surówkę, przez którą miałam MEGA ogromne wzdęcia. Podczas obsługiwania klientki (ona siedziała na fotelu, a ja stałam przed nią), raptem zachciało mi się kichnąć. Odwróciłam się szybko od klientki i tłumiąc odgłos kichnięcia, powietrze uszło mi drugim otworem... Tak! Pierdnęłam klientce w twarz!
Wczoraj dostaliśmy z partnerem telefon od jego mamy z informacją, że zapukała do niej straż miejska szukając mojego chłopa, więc podała im nasz aktualny adres. Siedzimy, myślimy o co może chodzić, nic do głowy nie przychodzi. Był piąteczek wieczór, koło 21, kiedy usłyszeliśmy pukanie do drzwi.
Mili panowie przeprosili za niedogodną porę i migusiem rozwiali nasze wątpliwości czego dotyczy wizyta. Okazało się, że w lutym dostaliśmy mandat za samochód zaparkowany na zakazie (zakaz jest od godziny 8 do 22, ale się komuś zaspało do pracy, a karteczka z mandatem znikła). Strażnik szepnął również, że nasza kochana sąsiadka przyłożyła do tego mandatu rękę, w zasadzie telefon. Poinformował nas, że sprawa została skierowana do sądu, że koszta sądowe, że odsetki, no generalnie czarna dupa, bo z kasą stoimy co najmniej cienko. Po prostu dupa.
Na szczęście strażnik okazał się zaradnym człowiekiem - polecił, żeby właściciel auta zeznał, że nie jest w stanie potwierdzić kto kierował pojazdem tego dnia, a za to grozi mandat w wysokości pięciu dyszek :) Upiekło się, uff :)
Coraz częściej spotykam poczciwych mundurowych :)
Dodaj anonimowe wyznanie