#mZgro
W wieku 26 lat wyjechałam do pracy na Sycylię, miałam popracować tylko trzy miesiące, ale jestem tu już siedem lat. Poznałam fantastycznego mężczyznę, wyszłam za mąż, niestety nie mamy dzieci.
Mam w Polsce kuzynkę, której nie za bardzo się powodzi finansowo. Ania pracuje w sklepie odzieżowym, jej mąż jako konserwator i by się wydawało, że jak oboje pracują, to powinno być dobrze. Mają dwóch chłopaków, Kacpra 10 lat i Marcina 12 lat.
Marcina od pięciu lat, a Kacpra od czterech lat regularnie zapraszam do siebie na wakacje.
Wiadomo morze, plaże. Chłopcy spędzali u mnie zawsze sześć tygodni.
Finansowałam wszystko, bilety, utrzymanie, zabawy, np. lunapark. Ania była mi wdzięczna, nieraz powtarzała, że inaczej nie wie, co by zrobiła z dziećmi w wakacje, bo pracuje.
Razem z mężem kochamy tych dzieciaków, ale coś się zmieniło.
Chcąc zarezerwować bilety lotnicze, chciałam z Anią uzgodnić termin wylotu i dowiedziałam się, że w tym roku chłopcy nie przyjadą do mnie, ponieważ nie potrzebuje już mojej ''łaski''. Nigdy nie dałam jej odczuć, jakbym robiła to pod przymusem, jak już pisałam kocham dzieciaki. Prezenty na Boże Narodzenie, finansowanie zajęć dodatkowych, tj. Marcinowi opłacałam klub karate, a Kacprowi piłkę.
I nie wiem co się nagle zmieniło.
Czy to słynne 500+? Nie wiem.
Co mam zrobić? To moja jedyna rodzina oprócz męża.
#ukYC1
Na początku była jawna wrogość i kłótnie przez które obrażała się na kilka miesięcy. Potem zaczęła mnie tolerować, w następnej kolejności przyszła nieśmiała akceptacja i taka jakby sympatia.
Dowiedziałam się (przypadkiem bo nie powiedziałaby mi tego wprost) że gdy była mała miała zdolności muzyczne, przeszła wszystkie testy do odpowiedniej szkoły muzycznej bo pragnęła grać na fortepianie. A jej matka uznała, mimo świetnej sytuacji finansowej i bogactwa które było obce dla większości ludzi, że nie kupi jej fortepianu bo nie pasuje jej do wystroju w pokoju i nie ma gdzie go ulokować .I ogólnie sama wiedziała co jest lepsze dla jej córki.
Mam pomysł jak uszczęśliwić ją w jej nadchodzące urodziny. Mam zamiar znaleźć prywatną szkołę nauki gry na fortepianie i opłacić pierwszą lekcję, aby mogła zobaczyć czy wciąż się w tym odnajduje. Jeśli jej się spodoba to sama podźwignie swój dalszy los. Pisze o tym aby uświadomić innych aby nie oceniali ludzi po pozorach.
Nadmierny pedantyzm mojej teściowej, bycie idealną panią domu i karierowiczką odbiło jej się tak naprawdę źle bo gdy spotkała kogoś takiego jak ja, kwintesencje tego co odrzuciła w dzieciństwie i do czego odrzucenia też została zmuszona, sprawiło to że poprzez jawną niechęć i wyparcie (więc i piętnowanie) sama stała się dla innych swoją własną matką. Mam nadzieję że mój pomysł coś w niej zmieni i jeszcze bardziej poprawi nasze relacje.
#Nv0TD
We wrześniu dowiedziałam się że jestem poważnie chora, a mianowicie nowotwór, później były poważne komplikacje. Było ciężko, ale dałam radę, wygrałam tą walkę. Część anonimowa przed wami, a dokładnie chodzi o mojego tatę. Niestety, leczenie oprócz tego, że wyzdrowiałam, przyniosło również skutek uboczny, a dokładniej to, że przytyłam 20 kg. Ja się tym jakoś szczególnie nie przejęłam, bo wiem, że przyjdzie czas, by zrzucić zbędne kilogramy, latem, jak będzie ciepło. Tylko mój tata nie akceptuje mnie jako pulchnej nastolatki (mam 16 lat). Nigdy nie krył się z tym, że nie akceptuje osób z nadwagą... W ostatni weekend zrobił mi "wykład", że jako młoda dziewczyna, która powinna się podobać każdemu mężczyźnie, ja obrzydzam ich swoim wyglądem... albo że "obżeram się tłustymi posiłkami i zajadam słodkim", a najczęściej porównuje mnie do szczupłych osób... Jest tego o wiele więcej, ale skończę na tych przykładach.
Ostatnio z nerwów boję się jeść, a jeśli już coś zjem, to zwymiotuję, jak go zobaczę... Serce mi się kraje, jak on mi ubliża, bo po tym co przeszłam powinien mnie wspierać, cieszyć się, że żyję... Na szczęście mam kochającą mamę i brata, chcieli pogadać z nim, bezskutecznie, również zostali zdeptani równo z błotem. Cały czas liczę, że się zmieni, chociaż prawdopodobieństwo, że się zmieni jest niemożliwe, prędzej dinozaury ożyją, niż on się ogarnie.
#IB9f0
Można się śmiać, ale niejednokrotnie borykałem się z różnymi problemami, negatywnymi myślami, cierpieniem i bólem. Wówczas zacząłem słuchać moich ulubionych piosenek, oglądać głosowania, całe konkursy, recapy, rankingi innych fanów. Czytam fanfiki i strony poświęcone konkursowi. Oczywiście nie myślę o niej 24/7, ale zawsze jak mam zły humor, mam jakiś problem, albo bardzo negatywne myśli, które czasem mnie nachodzą, myślę o tym konkursie. Puszczam sobie te piosenki, nawet piszę własne wyobrażając sobie, że to ja występuję na scenie. Na szczęście mój psycholog mnie chwali za to, że mam coś, co mnie podnosi na duchu. Cały czas pracuję z moimi negatywnymi uczuciami i sądzę, że coraz lepiej mi idzie.
Ot, tak nietypowo.
#Dl2S1
Pewnie niektórzy z was - zwłaszcza pewna część pań - czytając to zdanie pomyśleli sobie jak to super, jak to cudownie, jak to by też chcieli doznać takiego błogosławieństwa. Nie, nie chcieliby.
Urodziłam się mała, mniejsza niż każde inne dziecko. Potem, w przedszkolu, byłam najniższa z całej grupy. Sytuacja powtarzała się przez podstawówkę, gimnazjum, a i pod koniec liceum ciężko było znaleźć nawet nie tyle co mniejszego, a drobniejszego człowieka ode mnie.
Przez wiele lat zdarzyło mi się doświadczyć wiele sytuacji, mniej lub bardziej przykrych, bo jednak problemów w związku z moją sylwetką doświadczam właściwie na co dzień. Są to często niewinne sytuacje, które miewam średnio kilka razy w tygodniu - zachwyty nad moją figurą, próby wymuszenia ode mnie magicznego przepisu na taką sylwetkę, czy chyba najbardziej popularne słowa ''Wow, ale ty jesteś chuda!''. Zaś gdy na falę komplementów odpowiem skromnym "dziękuję", ale przedstawię swoje problemy wynikające z takiej a nie innej sylwetki, m.in. problem z zakupieniem ciuchów, wiem, że zaraz odezwą się głosy mówiące, ''ale rozmiaru 32 jest wszędzie pełno''. Może i jest, bo dżinsy i koszulkę z mopsem znajdzie się w każdym sklepie i w każdym rozmiarze, zaś bardziej wyszukane ubrania, takie jak żakiet, elegancka koszula czy spodnie garniturowe - już nie. Gdy już rozwinę swą wypowiedź i wytłumaczę, że to jednak nie jest takie super, usłyszę albo szybką zmianę tematu, albo jak to bardzo nie przesadzam i powinnam się cieszyć, bo kobiety by się o moją sylwetkę zabijały, a poza tym zawsze mogę się ubierać w dziecięcych! (niestety, w dziecięce łaszki się nie wciskam, bo jednak jakieś śladowe ilości cyca i tyłka posiadam).
Są inne sytuacje. Gorsze. Gdy przechadzam się samotnie sklepami, galeriami handlowymi czy też ulicą, często słyszę nawet już niekiedy nie szepty, a donośny głos innych kobiet, które po prostu między sobą nazywają mnie wieszakiem, anorektyczką, patykiem, szkieletem, czy które mówią, że na mnie to żaden facet nie poleci. Gdy jem, słyszę, że zaraz pewnie to zwymiotuję. Gdy nie jem, słyszę, że się głodzę.
Mężczyźni traktują mnie często jak lalkę. Jestem mała, szczupła, toteż można mnie podnieść jak worek cebuli na radomskim targu i przenieść wedle własnych upodobań w inne miejsce, czy też mnie podnieść i podrzucić - bo tak. Można mnie też wrzucić do jeziora, a dopiero potem zorientować się, że tak trochę chyba to pływać nie potrafię. Na szczęście do takiej sytuacji nie dopuszcza ktoś, kogo znam, tylko ewentualny ''znajomy znajomego'', który akurat z grupą moich znajomych się przypałętał.
Nie czuję się kobietą. Inne kobiety nie uważają mnie za kobietę. Nie mogę się kobieco ubrać, poczuć.
Ale przecież powinnam się cieszyć, bo inne kobiety by się zabijały o mój wygląd, prawda?
#32IEf
Przechodząc do rzeczy, odstresowują mnie działania matematyczne-fizyczne. Kiedyś gdy się zdenerwowałem chodziłem po szkole i pytałem pierwszaków, czy mają jakąś pracę domową z matmy. Szedłem wtedy do toalety i na parapecie rozwiązywałem równania.
Nie wiem czemu, ale w jakiś sposób mnie to uspokaja. Niestety kiedy nauczyciele się o tym dowiedzieli, zakazali mi to robić. Od niedawna chodzę wszędzie ze zbiorami zadań/repetytoriami z matematyki i fizyki. Nie muszę chyba mówić, jakiego wyniku na maturze z matematyki się spodziewam?
#frVpU
#M2nIS
Mieszkałem w miejscowości oddalonej o około 30 km od miasta, w którym mieliśmy się spotkać. Zadowolony, szczęśliwy, schludny i pachnący wsiadłem do autobusu. Nie przejechał nawet 5 km, gdy odczułem pilną potrzebę skorzystania z toalety. Na tak zwaną "dwójkę". Ale spiąłem się i pomyślałem "Na dworcu są toalety, wytrzymam". Więc jedziemy dalej, ale potrzeba coraz silniejsza. Cały czerwony, nie mogąc dłużej wytrzymać, wysiadam dwa przystanki wcześniej. Lecę do pobliskiej przychodni, jednak tam nie ma nigdzie WC. Lecę więc do sklepu naprzeciwko, ale nagle poczułem dziwną ulgę. Parę minut mi zajęło, żeby zrozumieć, co tak naprawdę się stało.
Nawaliłem sobie w gacie i musiałem wracać ponad 25 km pieszo do domu. Tak oto skończyła się moja pierwsza randka, zanim w ogóle się zaczęła. Moja nieobecność nie zakończyła tej znajomości, wręcz przeciwnie. Do dzisiaj jesteśmy zgraną parą, która radzi sobie ze wszystkim. I pomimo małej wpadki okazało się, że nawet coś, co ma gówniany początek, może skończyć się szczęśliwie.
#J3m2L
Sytuacja działa się dokładnie dziewiętnaście lat temu, gdy byłem w szóstej klasie podstawówki. Pani od polskiego, która była również moją wychowawczynią, wyznaczyła mnie na skarbnika klasy, który musiał zebrać po dwa złote od każdej osoby. Szczerze mówiąc nie pamiętam w jakim celu, ale najprawdopodobniej na jakieś kolejne głupoty. Wpłaciła cała klasa, więc uzbierało się ponad 50 zł (rozumiem, że obecnie jest to niewielka kwota, jednak 20 lat temu dla 12-latka było to jak wygranie w lotka). Ja zamiast przekazać pieniądze wychowawczyni, po prostu wydałem je na gumy... z naklejkami Pokemonów, które były bardzo modne w tamtym czasie.
Wielokrotnie na lekcjach pani pytała się o składkę, jak idzie, czy wszystko w porządku? Zawsze odpowiadałem, że jeszcze kilka osób musi wpłacić, więc zbiórka trwa dalej.
Po pewnym czasie o zbiórce chyba wszyscy zapomnieli i nikt nigdy nie upomniał się o pieniądze. Sprawa rozeszła się po kościach.
Nigdy nie zapomnę, jak z braćmi zakładaliśmy się kto wepchnie największą ilość gum naraz do buzi, a przy okazji znajdzie jakiegoś rzadkiego Pokemona.
Nikt o tym się nie dowiedział, poza dwójką moich braci. Szczęście!