Jestem człowiekiem bez twarzy. Dosłownie.
Dawno, bardzo dawno temu żyłem sobie na wsi ja - sześcioletni brzdąc, którego ulubioną zabawą było bieganie po okolicznym lesie. W tamtych latach bardzo powszechne było puszczanie psów na pole, bo "co się może stać?".
Rzecz miała miejsce w lato, kilka dni po moich urodzinach. Było okropnie gorąco, więc wraz z dwójką moich przyjaciół (dajmy na to Ewą i Adamem) wyruszyliśmy szukać przygód i trochę orzeźwienia. Tego dnia, wyjątkowo, zamiast jak zawsze iść przez krzewy oraz krzaki, wybraliśmy leśną dróżkę. Mało kto tamtędy szedł, głównie przez to, że nigdzie ona nie prowadziła. My jednak się wyłamaliśmy i ruszyliśmy przed siebie. Jaki to był błąd...
Bawiliśmy się dość długo, na tyle, że gdy wreszcie postanowiliśmy wracać, to słońce zaczęło znikać. Mieliśmy może 500 metrów od swoich domów, gdy usłyszeliśmy za sobą warczenie. Staliśmy jak wryci, a serca przyśpieszyły tempa. Nie musieliśmy się nawet odwracać, by wiedzieć czyje to były psy.
Sekundy stawały się godzinami, a wszystko zdawało się odgrywać w slow motion. W końcu jedna udało nam się ruszyć, każdy w swoją stronę. Największego farta miała Ewa; biegła za nią tylko jedna bestia, a w dodatku po drodze spotkała swojego zmartwionego tatę, który ukatrupił dziada na miejscu. Ja i Adam nie mieliśmy tyle szczęścia.
Trzy mniejsze psy dopadły go u wyjścia z lasu, mnie największy dopadł ze sto metrów od domu. Nie bardzo wiem, co się dalej działo. Czułem tylko przeszywający ból na twarzy i w okolicach prawej ręki. W dodatku w pewnym momencie wszystko stało się czarne.
Obudziłem się w szpitalu cały obolały. Praktycznie całe moje ciało, włącznie z głową, było czymś owinięte. Nie mogłem się ruszać, a moja prawa dłoń stała się jakby nieobecna. Słyszałem jedynie szloch mojej mamy oraz słowa lekarza "został prawie zjedzony żywcem". Sens tych słów zrozumiałem dopiero później.
Nie wiem, ile byłem w szpitalu. Przez leki podawane w dużych dawkach straciłem rachubę czasu. Później i tak siedziałem w domu, a lekcje miałem prowadzone indywidualnie.
Nigdy więcej nie spotkałem już Adama, przynajmniej żywego - tę zabawę przypłacił życiem, podobno zwierzęta go dosłownie rozerwały. Pewnie podzieliłbym jego los, gdyby nie sąsiedzi wracający z poszukiwań. Z Ewą nie utrzymuję kontaktów.
Właścicielem psów był znany wszystkim pijak, który uznał, że będzie zarabiał poprzez nielegalne walki. Zmarł w więzieniu.
Żałuję, że rodzice nie nagłośnili tej sprawy. Mija już prawie czterdzieści lat od tamtego czasu, a ja nadal czuję żal.
Błagam, nawet jeśli macie małe yorki: dopilnujcie, by zawsze były na waszej posesji. Na spacer bierzcie smycz i kaganiec, a nie wymówkę "on chcę się tylko pobawić". Przez głupotę innych to niewinni cierpią.
Zrobiłem prezentację na biologię. Pani średnio zna się na technologii i nie było możliwości, aby wysłać prezentację mailem, dlatego trzeba było przynieść ją na pendrive. W dzień pokazywania prezentacji rano przeniosłem ją na pendrive. Gdy to zrobiłem, musiałem pójść do łazienki się ogarnąć. Później poszedłem do szkoły.
W szkole włączyłem prezentację, pierwsze slajdy były poprawne, ale po kilku slajdach ja oraz pani nauczycielka doznała szoku. Zamiast slajdu o chorobach każdy w klasie zauważył nagą kobietę oraz mężczyznę. Pani zaczęła krzyczeć, klasa w śmiech. Ja w pośpiechu i zakłopotaniu próbuję włączyć kolejne slajdy, ale znowu było na nich to samo. Próbuje wyłączyć prezentację klawiszem escape, ale na moje nieszczęście klawisz był zepsuty. W mocnym stresie wyłączyłem laptopa. Usiadłem przy ławce cały czerwony. Pani nauczycielka zabrała mnie do dyrektora, aby wytłumaczyć co to było.
Później okazało się, że była to sprawka mojego brata, który zrobił mi okropny żart. Brat dostał od ojca mocny wpierdziel oraz karę od dyrektora. Ale co ja się wstydu najadłem, to moje.
Jak miałam 7 lat, ukradłam rzecz ze sklepu. Byłyśmy z mamą w osiedlowym spożywczaku, a ja poprosiłam ją, by kupiła mi jajko z niespodzianką. Wtedy to był mój ulubiony słodycz i zawsze po powrocie ze szkoły wstępowałyśmy do sklepu kochanej pani Basi i mama kupowała mi ten czekoladowy przysmak. Jednak tamtego dnia stwierdziłam, że zasłużyłam na więcej niż tylko 1 jajko, bo przecież dostałam aż dwie 6 w szkole. Stojąc przy kasie, kiedy mama i pani Basia zajęte były zakupami, stanęłam na palcach i bardzo szybko zwinęłam jeszcze jedno jajko z pudełka i schowałam do kieszeni kurtki (drugie kupowała mama). Nikt nic nie zauważył.
Szczęśliwa wróciłam do domu i od razu zjadłam te dwa, pyszne jajka z niespodzianką. Jednak kilka tygodni później, siedząc w szkolnej ławce na lekcji religii, słuchałam o 10 przykazaniach bożych. Byłam przerażona, gdy usłyszałam, że jednym z nich jest "Nie kradnij". Ja, przykładna chrześcijanka, ukradłam niedawno jajko ze sklepu! Miałam ogromne wyrzuty sumienia i spytałam się starszej siostry, czy złodzieje idą do piekła.
- Raczej niczego nie ukradłaś, więc nie masz się o co martwić - powiedziała, a ja wybuchnęłam płaczem i wszystko jej opowiedziałam.
Siostra uspokoiła mnie, że gdy wypowiadam się z tego grzechu, to Bóg mi wybaczy. Dwa lata z niecierpliwością czekałam, aż będę mogła się wyspowiadać, a kiedy to nastąpiło, ze stresu zapomniałam. Na szczęście udało się następnym razem, a 9-letnia ja odetchnęłam z ulgą.
Robiłam kiedyś większą domówkę, na którą zaprosiłam m.in. kumpla z dziewczyną. Wszyscy już byli na miejscu oprócz nich. Ktoś rzucił pomysł, żeby do nich zadzwonić i ich pospieszyć. Telefon był podłączony do jebutnych głośników. Dzwonię, Kamil odbiera i słyszymy jęki, plaski, mlaski, krzyki i "ooo tak, rżnij mnie mocniej", "ale jesteś ciasna, zaraz eksploduję" i przeciągły, głośny stęk rozkoszy. To wszystko trwało kilkanaście sekund, a ja byłam tak zaskoczona, zażenowana i zszokowana jednocześnie, że dopiero po wszystkim ogarnęłam, żeby wyłączyć telefon. Sami zainteresowani nie dowiedzieli się o tym co się odjebało i nikt ich w tym nie uświadomił, bo i po co? Jednak co ciary żenady mnie przeszły jak przyszli do mnie spóźnieni prawie 2 godziny, to moje...
Z mężem znamy się ponad dwadzieścia lat, a małżeństwem jesteśmy już dziesięć. Poznaliśmy się w szkole podstawowej i od tej pory nie rozstawaliśmy się. Dzieci nie mamy, ponieważ każde z nas chciało się póki co skupić na karierze. Ja mam dwie własne firmy, a mój Michał jest doktorem na jednej ze znanych uczelni. Myślałam, że wyszło nam w życiu. Byliśmy zgodni, szaleńczo w sobie zakochani i szczęśliwi.
Mój Michał ma często w pracy wyjazdy służbowe. W styczniu miał jeden z nich, wyjechał na tydzień na konferencję. Towarzyszyła mu studentka, która ewidentnie się w nim podkochiwała. Nie byłam zazdrosna, znałam Michała na tyle, by wiedzieć, że nie posunie się z nią do niczego więcej. Ona sama była przeciętnej urody, trochę zaniedbana, taki typ kujona. Michał często żartował z niej w domu. Mówiłam mu, że powinien z nią porozmawiać, przykrócić trochę te zaloty, ale mnie nie słuchał. Mówił, że studentki często podkochują się w swoich prowadzących i nie chce robić z tego afery, żeby nie było jej głupio.
Po ich wspólnym wyjeździe na konferencję wrócił markotny, wręcz podłamany. Wszelkie moje pytania bagatelizował i tłumaczył je kobiecą histerią. Nie dłużej niż po dwóch miesiącach od powrotu przyznał się do zdrady z nią. Dużo tego wieczoru płakał, okropnie się martwił. A ja po prostu siedziałam i nie mogłam z siebie wydusić słowa. Po chwili dotarło do mnie, że Michał płacze nie dlatego, że mnie zdradził, ale dlatego, że może mu to zrujnować karierę, jeśli to się wyda.
Spakowałam mu walizki, poprosiłam o opuszczenie domu. Gdy wyszedł, starałam się zrobić wszystko, byleby o tym nie myśleć. Sprawdziłam skrzynkę pocztową, a tam wiadomości od jego kochanki/studentki. Zdjęcia z ich wspólnej nocy z dopiskiem "i kto wygrał, szmato?". Maila zdobyła ze strony mojej firmy. Nie wiem do dziś, jak udało mi się zachować spokój, ale zgrałam zdjęcia na pendrive, wrzuciłam do koperty, napisałam na komputerze list o tym, jak to uwiodłam swojego prowadzącego, obraziłam w nim też dziekana i innych doktorów. Podpisałam się oczywiście jej nazwiskiem i wysłałam do szkoły. Jej nic nie odpisałam.
Z tego co wiem, męża pouczyli, przenieśli go do innego labu, a samą studentkę wyrzucili. Mąż próbował odbudować nasze małżeństwo, ale na to nie było i nie będzie nawet cienia szansy. Staram się sobie poukładać życie na nowo. Co do tego listu, to czasami żałuję, że tak ją wrobiłam, ale potem przypominam sobie jej pytanie i humor mi się poprawia. Oczywiście, że to ja wygrałam, szmato.
Na imprezie studniówkowej (5 lat temu) kolega wpadł na genialny pomysł, by wznieść toast za to, żebyśmy na co dzień do pracy chodzili ubrani tak, jak ubrani jesteśmy w tej chwili (garnitur, elegancka koszula, buty). Wszyscy przyjęli tę propozycję z entuzjazmem i ochoczo wypili po kielichu.
Do dzisiaj chce mi się śmiać, kiedy sobie o tym przypomnę w pracy, wyprowadzając trumnę z nieboszczykiem z kościoła.
Kiedy byłam młoda, poznałam chłopaka. Byliśmy razem 5 lat, a po tych 5 latach zaszłam w ciążę. Kilka miesięcy po porodzie dowiedziałam się, że mnie zdradzał i miał drugie życie z inną kobietą przez 2 lata. Zerwałam z nim, a on powiedział, że nie chce ani mnie, ani dziecka. Tak minął rok, drugi, on nie płacił alimentów, zero kontaktów z córką. Ja po 2 latach poznałam mojego obecnego męża, zaraz po ślubie mój mąż opłacił prawnika, który zajął się sprawą odcięcia mojej córki od jej biologicznego ojca (dzisiaj w córki akcie urodzenia jako ojciec wpisany jest mój mąż). Nasza córka wie, że jej tata nie jest jest ojcem biologicznym, ale nigdy nie chciała nawet go poznać, jej biologiczny ojciec też nie chciał jej znać. W czasie rozpraw zaszłam w ciążę i urodziłam drugie dziecko, wyjechaliśmy za granicę, gdzie na początku pracowałam jako sprzątaczka, a mój mąż otworzył firmę transportową. Po 2 latach za granicą otworzyłam firmę, która przyniosła dobry dochód.
Jakieś 8 miesięcy temu wróciłam do Polski na stałe, kupiliśmy piękny dom, jestem w trakcie rozkręcania drugiej firmy, tym razem w Polsce, a mój mąż został jeszcze na jakiś czas za granicą.
Miesiąc temu pojechałam z młodszą córką do moich rodziców samochodem, który dopiero co został sprowadzony do nowego miejsca zamieszkania (w Polsce mieliśmy wcześniej tylko popularnego minivana); rodzice mieszkają ok. 10 km od mojego domu. Mama wysłała mnie do pobliskiego sklepu, do którego jeżdżę kilka razy dziennie po zakupy i jak nigdy nie spotkałam swojego byłego (w tej miejscowości mieszka jego tata), tak jak na złość tego dnia wychodząc ze sklepu zauważyłam, że stoi obok mojego auta... Mózg mi się wyłączył i zamiast podejść i wsiąść do swojego samochodu, zaczęłam iść tak jakbym do sklepu przyszła pieszo, do tego byłam ubrana w kurtkę mojego męża i spodnie dresowe, które pamiętają jeszcze związek z byłym. On mnie zauważył i krzyknął "Mówiłem, że się niczego w życiu beze mnie nie dorobisz, nawet samochodu nie masz i z tymi siatkami z buta musisz iść". Krzyknęłam "A ty czego się dorobiłeś?", a on pokazuje palcem na mój samochód i mówi "Forda Mustanga i apartamentu, he, he". No cóż... Wkurzyłam się, powiedziałam "odsuń się od mojego samochodu", wsiadłam i odjechałam.
Chyba nie sądził, że się tak ośmieszy. Mój były wypytał się o mnie starych znajomych, którzy ze względu na niechęć do niego mocno ubarwili mój stan majątkowy, np. tym, że kupiłam wyspę gdzieś koło Hawajów. Był w szoku, bo jego wiedza na mój temat zatrzymała się na pokojówce.
W sumie dobrze, że nie poszłam pieszo :D
Moja matka ma dwóch braci. Jeden ma żonę, dzieci, wnuki i generalnie wiedzie żywot typowego staruszka, a drugi jest niepełnosprawny od urodzenia i wiedzie nietypowy żywot staruszka. Trudności z poruszaniem się to pikuś. Bardziej problematyczna jest psychika. Umysł trzyletniego dziecka w ciele dorosłego mężczyzny sprawiały, że w dzieciństwie zdarzało mi się nocować u sąsiadów, kiedy rodzice zajmowali się obezwładnianiem go razem z panami z karetki i odwożeniem do szpitala. Z wiekiem coraz trudniej go przekonać do czegokolwiek. Nie umyje się, nie weźmie leków, nie da się zbadać lekarzowi, bo nie i już. A jak spróbujesz go zmusić, to cię pobije. Ostatnio matka opowiadała, że się zesrał w gacie i 3 dni go przekonywała, żeby się umył i przebrał. Uznał, że najlepiej przewinienie ukryć i siedzieć jak zwykle przed telewizorem zaprzeczając, że cokolwiek się stało. Ciągle syczy z bólu? Cóż, nie pozwoli sobie krwi pobrać, ani nawet nie powie co się dzieje. Mówi tylko, że dobrze, że nic mu nie jest.
Wujek mieszka z moją matką. Od zawsze (to jest tak - w wieku ok. 15 lat przejęła prowadzenie domu, w tym opiekę nad bratem) się nim zajmowała. Drugi wujek pojawia się raz do roku na imieninach brata i nic poza tym. Jego synowie wiedzą, że mają wujka, ale nigdy go chyba nie widzieli na oczy.
Strasznie się boję, że wujek będzie żył dłużej niż matka. Nie stać mnie na dom opieki, na państwowy się nie doczekam, a sama mogę sobie w nieskończoność prosić, żeby się umył. Nie będzie przecież słuchał dziecka. W jego oczach zatrzymałam się w rozwoju jakieś 30 lat temu i nadal chodzę do przedszkola.
Drugi wujek, sądząc po chorobach całej trójki, najpewniej zejdzie jako pierwszy, więc nie zakładam, żeby był w stanie przejąć opiekę. Coś czuję, że kuzyn przestanie mnie poznawać na ulicy jak tylko wspomnę coś o wspólnych obowiązkach wobec wspólnego wujka. Drugi kuzyn nawet nie wiem w jakim mieście mieszka...
Najchętniej bym go zawiozła do MOPS-u i tam zostawiła, niech się martwią. To podobno dorosły człowiek z pełnią praw obywatelskich. Z drugiej strony boję się, że nasz piękny kraj uzna, że to z mojej strony przestępstwo i mnie ukarze za to, że nie umiem i nie chcę się zająć człowiekiem, który, tak się złożyło, jest moim krewnym. Nie czuję, żebym mu była cokolwiek winna. Właściwie to czuję do niego tylko odrazę. Pierwsze co mi przychodzi na myśl jak o nim myślę to erekcja. Bo ktoś go dotknął (np. przy przebieraniu), bo coś go ucieszyło. Drugie co widzę, to zdejmowanie spodni na środku salonu, bo właśnie uznał, że idzie spać. Wstaje, spodnie w dół i ze związanymi nogami człapie jak kaczka do swojego pokoju. Połyka w całości jajka na twardo. No po prostu fuj.
Chciałabym mieć nadal swoje życie jak moja matka umrze, a nie trzymać w domu obleśnego, agresywnego, obsranego staruszka.
Jak byłam mała, a moi rodzice nie chcieli zgodzić się na psa, stwierdziłam, że wykluję sobie kurkę.
Gdy byłam sama w domu, ukradłam z lodówki jedno sympatycznie wyglądające jajko. Wzięłam również plastikowe pudełko, poupychałam je watą i innymi materiałami i wygrzewałam tam owo jajko.
Kiedy nikt nie patrzył, brałam moje małe jeszcze nie-zwierzątko i siadałam na nim, żeby małe kurczątko mogło szybciej się wykluć. Niestety moje niecne plany pokrzyżowała mama, która pewnego razu przyłapała mnie na wysiadaniu jajka i wytłumaczyła mi, że w taki sposób nigdy nic się nie wykluje, bo do tego potrzeba prawdziwej kury.
Rodzice widzieli moje rozczarowanie i smutek, że nie mogę mieć zwierzątka, więc nie minęło kilka miesięcy, a dostałam kochanego i wymarzonego psiaka. :)
Złożyłam dzisiaj wieczorną wizytę mamie.
W progu oznajmiłam "Stuknęłam dzisiaj faceta".
Mama odpowiedziała szybko i rzeczowo: "Jak go poznałaś?".
Niestety miałam na myśli drobną stłuczkę, w której uczestniczyłam na zatłoczonym parkingu pod okolicznym Lidlem.
Nie pamiętam, ile lat temu miałam ostatnią randkę, nie wspominając o innych sprawach.
Dodaj anonimowe wyznanie