#xR1YT

Wstydzę się własnej mamy. Wiem, jakie to okropne, ale chcę wyjaśnić.
Mam prawie 17 lat. Tata zmarł 3 lata temu, teraz mieszkam z 9-letnim bratem i mamą. Mama jest prawdopodobnie lekko upośledzona (nikt nigdy tego nie badał, a ona sama się na to nie zgodzi) i do bólu prosta, wolę taką myśl od tej, że jest po prostu głupia.

Kiedy żył tata, ogarniał w zasadzie wszystko, mama zajmowała się mną i Matim i mieszkaniem. Kiedy chorował, a potem umarł, pomaga nam jego brat. Wujek ma jednak swoje życie i sprawy typu rachunki muszę ogarnąć ja, na szczęście płacę przez internet (mamy rentę po tacie, pomoc z MOPS-u i moje stypendium). Zakupy robi nam wujek albo ciocia, drobne rzeczy ja kupuję.

Kasa musi być pod moim nadzorem, bo mama jest strasznie naiwna i da się naciągnąć na wszystko.
W dodatku nie potrafię jej przekonać do zadbania o siebie. Kąpie się tylko w soboty, ciuchów nie zmienia przez cały tydzień, w tym skarpetek. W ogóle ubiera się w powyciągane, stare rzeczy, tak brudne, że nie da się ich doprać (pranie w automacie robię ja albo ciocia, bo mama nie ogarnia pralki). Zamiast pójść do zwykłego fryzjera woli panią Basię z parteru, fryzjerkę amatorkę bez talentu. Kiedy ja zmieniam przepocone i brudne ubrania, i pilnuję tego u brata, słyszę, że wydziwiam. Podobnie z myciem i fryzjerem, na szczęście trochę sobie dorabiam u wujka. Lekcje z młodym też ja odrabiam, bo ortografia i matma mamę przerastają.

No i jedzenie. Jemy w kółko te same zupy, czasem naleśniki czy kotlety. Proponowałam, że sama zrobię coś innego, ale nie ma o tym mowy. Z tego powodu kilka razy potwornie się za nią wstydziliśmy. Na moje wywiadówki już nie chodzi, bo oprócz tego jak wygląda wszystko, czego nie rozumie, to dla niej wymysły, a ja całe gimnazjum musiałam słuchać przez to docinków kolegów. Najgorszą akcję zrobiła bratu w klasowe mikołajki. Nie chciała, żeby młody z całą klasą zjadł pizzę, po prostu bo nie. Milion razy błagałam, żeby odpuściła, tłumaczyłam dlaczego. Niestety wpadła do klasy Matiego z termosem rosołu, bo zamiast pizzy młody ma "pyszno zupe". Skończyło się na tym, że wrócili do domu. Potem płakała, bo brat był dla niej niegrzeczny.

Wujek chciałby nas wziąć do siebie, ale ciocia zgadza się tylko na mnie i brata. A mama sama sobie nie poradzi. Chciałabym po liceum studiować rachunkowość, ale wątpię, że to się uda. Nie mogę przecież zostawić mamy i brata, bo w najlepszym razie skończą w przytułku albo pod mostem. Nie chcę jednak też całe życie opiekować się mamą i jej pilnować.
Mimo wszystko ją kocham i nie chcę jej krzywdy. No i brata też mi szkoda.

#KLjNZ

Pracowałam jakiś czas w sklepie. Dwa, czasami trzy razy dziennie na zakupy przychodziła pewna dziewczyna i za każdym razem kupowała po 5 piw dla męża. Czasem przychodziła z synami. Chłopcy mieli może 5, 6 lat. Takie wycofane te dzieci, jakby powystraszane. Mimo próśb nigdy nie kupiła im nic, o co by poprosili. Było mi ich żal, więc czasami dostali ode mnie po lizaku.

Mam tę dziewczynę w znajomych na Fb i codziennie widzę dodane przez nią zdjęcia. Zdjęcia jej dzieci z opisem "Moje szczęścia". I czuję odrazę do niej, i jeszcze większą do jej męża. Mąż codziennie przepija średnio 15 zł, drugie tyle przepala, a tym dzieciaczkom 2 zł żałują. Zastanawiam się, czy nie zgłosić tej rodziny w MOPS-ie.

#wq7cX

Moja siostra poszła z przeziębieniem do lekarza. Lekarz kazał jej zdjąć stanik, bo inaczej nie da się niby dobrze osłuchać płuc. Siostra oczywiście się nie zgodziła, on nalegał (stary oblech), aż w końcu dosłownie po kłótni powiedział jej, że jak nie zdejmie tego stanika, to on nie da jej zwolnienia z pracy. Wyszła oburzona i poszła normalnie do pracy. W pracy opowiedziała o sytuacji swojemu koledze, a on tak się oburzył, że zadzwonił do tej przychodni ze skargą, podając się za krewnego mojej siostry. Opisał całą sytuację, a w odpowiedzi usłyszał, że skargi na tego "doktora" są co chwilę, ale oni nic z tym nie mogą zrobić, bo typ ma układy i pracuje tu od x lat, więc go nie zwolnią.

#l3wqg

Przegrywam swoje życie. Dosłownie.

Mam 28 lat, jestem kobietą i od kilkunastu już lat gram w gry bez opamiętania.
Wszystkie moje koleżanki wychodzą za mąż, budują domy, rodzą dzieci. Ja będąc z moim partnerem już 8 lat dorobiliśmy się aż samochodu. Mieszkanie wynajmujemy.
Oboje pracujemy, nie zarabiamy najniższej krajowej, ale do średniej też nam trochę brakuje.
Oboje jesteśmy maniakami. Wchodzimy w tryb online, by być najlepszymi, od zawsze gramy razem (poznaliśmy się in game ;))i od zawsze dążymy do tego, by być najlepszymi na naszym serwerze.
Ale ile może trwać taka sielanka? Czy dorośli ludzie powinni tak żyć?
Cieszy mnie, że po powrocie z pracy mogę ugotować obiad, coś szybko posprzątać i usiąść przed kompem, dla mojego partnera to również idealny układ.
Ale jednak może przegrywanie swojego życia w świecie wirtualnym to nie jest to, co powinni robić dorośli ludzie?
Myślimy o dzieciach, ale dochodzimy do wniosku, że nas na nie nie stać. Staraliśmy się o kredyt hipoteczny, nie udało się go pozyskać - więc nas na to nie stać.
Po kilkukrotnym odbiciu "że nas nie stać" nic nie zrobiliśmy dalej, tylko zaczęliśmy siedzieć przy kompach jeszcze więcej, bo przecież naszych planów i tak się nie uda zrealizować, bo nas nie stać...

Trochę mnie to frustruje, bo chciałabym mieć dziecko, z drugiej strony zamiast uczyć się, by mieć lepiej prosperujące stanowisko, codziennie po pracy siadam i gram przez jakieś 8 h, i tak dzień w dzień....

Jestem przegrywem, przegrywam własne życie w świecie online.

#FahYw

Kiedy byłam młodsza, bardzo fascynowało mnie to, że można było zagrać w grę, w której skreśla się kilka cyferek i wygrać nawet miliony złotych.

Kiedyś usłyszałam, jak moja mama mówi, że nie ma na coś pieniędzy, więc pomyślałam, że możemy zagrać w lotto! Mama kupi kupon, a ja skreślę liczby i na pewno wygramy. Pewnego dnia wstałam rano i wymyśliłam liczby, a potem błagałam mamę, żeby zgodziła się kupić kupon, bardzo mi na tym zależało i cały dzień ją męczyłam. Napisałam jej nawet na kartce liczby. Ona jednak postanowiła uczyć mnie poszanowania dla pieniędzy i tego, że ta gra i tak nic nie da, że to oszukiwanie ludzi i szansa na wygraną jest tak mała, że nie da się wygrać. Posadziła mnie wieczorem przed telewizorem i powiedziała "zobaczysz, gdybyśmy wysłały kupon, straciłybyśmy pieniążki i nic nie wygrały".

Losowanie się rozpoczęło.
Mama patrzyła na liczby na kartce i liczby w telewizorze.

Trafiłam szóstkę. 13 milionów poszło się kochać tego dnia.

#hsgo8

Jakiś czas temu spotykałam się z facetem, na początku był cudowny. Po 2 miesiącach zaczął mi robić afery w miejscach publicznych, potrafił poryczeć się w markecie, bo moja mina mu się nie podobała. Rzucał we mnie kluczami, robił afery o źle ułożone skarpetki, wykręcał ręce, a jak się postawiłam i powiedziałam, że chcę, żeby zniknął z mojego życia, zaczął dusić.

Problem w tym, że jak się go pozbyłam, to przez rok dręczył mnie, groził mi i moim bliskim, których dane pobierał w swojej pracy - u jednego z największych operatorów telefonii. Dodawał ogłoszenia z serii "oddam darmową pralkę" podając mój numer, a nawet uzupełniał formularze kontaktowe na stronach różnych instytucji moimi danymi.

Do dziś stronię od zakompleksionych mężczyzn, którzy aferami budują swoje poczucie władzy. Nie polecam nikomu.

Ludzie, nie bójcie się zgłaszać nękania! To wcale nie jest przyjemne.

#uWH7Q

W moim rodzinnym domu zawsze był syf. Jako dziecko uważałam, że to normalne, by brudne gacie walały się po mieszkaniu, jednak jako nastolatka zaczęłam zauważać problem. Próbowałam z tym walczyć na różne sposoby. Z początku po prostu sprzątałam za rodziców, ale to było jak walka z wiatrakami. Po moim posprzątaniu mama potrafiła wpuścić połowę rodziny w butach i owczarka niemieckiego. Potem chciałam poważnie porozmawiać z moimi rodzicami. Ojciec mnie wyśmiał, a mama zaczęła się awanturować, że jak mi się nie podoba, to mam się wyprowadzić i jej tyłka nie zawracać, bo przecież w domu jest czysto.

Kiedyś babcia do nas przyszła niezapowiedzianie w odwiedziny. A tam, oczywiście, w salonie brudne gacie starego, kubki jeszcze z rana, masa okruszków na stole, a obok cążki do paznokci... Ogólnie syf. Babcia nawet kawy nie chciała, a potem rozgadała wszystkim, że u nas jest masakrycznie brudno. Mama się wściekła, pamiętam, że wtedy bardzo płakała, tłumaczyła, że to przez pracę. Posprzątałyśmy razem mieszkanie i już myślałam, że się przełamuje, ale nie. Za dwa dni znowu było tak samo. Z babcią zaś przestała utrzymywać kontakt i uważa ją teraz za arcywroga. Jak jadę do babci na kawę, to potrafi się i do mnie nie odzywać, a za jej plecami nazywa ją starym próchnem.

Jak poznałam chłopaka, to było mi bardzo wstyd zaprosić go na weekend. W piątek było jeszcze czysto, bo posprzątałam, ale w niedzielę znowu to samo: brudne gacie, jakieś okruszki, nieumyte naczynia rozstawione po meblach. Koszmar. Całe szczęście, wyprowadziłam się z nim na studia dosyć szybko i mogłam odetchnąć z ulgą.

Jak mama do mnie przyjeżdżała do mieszkania, to potrafiła od progu śmiać się ze mnie, że mam czysto jak w muzeum. Ojciec to samo. Z tym że naprawdę nie jestem pedantyczna. Robię gruntowne porządki raz w tygodniu, ale przez cały tydzień sprzątam po sobie. Tłumaczyłam im, że wystarczy wynieść po sobie talerz, a ciuchy wrzucić do brudownika, a nie obok.

Do dzisiaj jak tam jeżdżę to sprzątam. Bo mi głupio, jak mama zaprasza gości np. na swoje imieniny, a w domu jest po prostu brudno. Mama wychodzi z założenia, że jak pracuje na cały etat, to nie musi sprzątać. Teraz sobie jeszcze kupili psa na starość. Pies jest niewychowany i wali kupę po kątach, a oni tego nie sprzątają.

Rodzice mieszkają na wsi, więc jesienią myszy pchają się do domu. Ostatnio, będąc w domu i sprzątając, natrafiłam na szczątki myszy za mikrofalówką i powiedziałam basta. A niech sobie gniją w tym syfie. Nie będę ich po prostu odwiedzać.

#3JxXy

Jakieś 10 lat temu pojechaliśmy sobie z mężem i córką nad morze.
W miejscowości, w której byliśmy, czyli w Jastrzębiej Górze, była taka duża tablica z mapą regionu i zaznaczonymi ciekawymi miejscami do zwiedzania, wiecie o co chodzi. Niestety nie było objaśnień do tych oznaczeń, widocznie autor mapy uznał, że to oczywiste.
Zaintrygował mnie znaczek w jednym miejscu, całkiem niedaleko nas, wyglądał jak ślizgawka, skojarzył mi się ze skocznią narciarską, więc niewiele myśląc spytałam męża, czy to skocznia.
Mąż z kamienną miną odpowiedział mi, że oczywiście, jak mogę tego nie wiedzieć, że tu właśnie jest jedna z treningowych skoczni narciarskich w sezonie letnim.
Serio nie wiem, czy to upał czy wrodzona głupota, ale łyknęłam jak pelikan i bardzo się ucieszyłam, jak zaproponował wycieczkę następnego dnia w to miejsce. Bardzo się napaliłam i miałam cichą nadzieję, że może nawet uda się zobaczyć Małysza na żywo.
Byliśmy wtedy bez auta, złośliwie się zepsuło przed samym wyjazdem na wakacje, więc pojechaliśmy pekaesem.

I teraz wyobraźcie sobie tę sytuację:
Wysiadamy. Dookoła pola i jakieś chałupy.
Nie wiadomo, w którą stronę iść. Upał, ludzi nie widać. Ale jest kwiaciarnia! Więc zaciągam tam męża, wchodzimy i zadaję bardzo ważne dla mnie pytanie:
- Dzień dobry, przepraszam, którędy na skocznię narciarską?
Pani robi wielkie oczy.... Milczy... Milczy...
I słyszę zza pleców chichot męża.

Nigdy nie byłam tak bliska morderstwa jak wtedy.
Jeśli pani z kwiaciarni to przypadkiem czyta - ja naprawdę jestem normalna, to mąż mnie wkręcił ;-)

#jNzpP

Wstyd mi za to, że jestem głupsza od własnego dziecka.

Moja córka ma 16 lat, a zna 5 języków obcych (dwa ma w szkole), nauczyła się grać na gitarze i pianinie z samouczków, ma najlepsze oceny w klasie i startuje na olimpiadach matematycznych. W rozmowie z nią często nie znam niektórych słów i muszę później sprawdzać ich znaczenie w internecie. Unikam tych rozmów jak ognia, bo często dochodzi do nieporozumień, córka narzeka, że jej nie rozumiem i nie wie po co mi tłumaczy jakieś swoje przemyślenia czy sytuacje, które spotykają ją danego dnia.
Tracę z nią kontakt, nie jestem w stanie jej zapewnić wsparcia, rozmowy, zrozumienia.
Myślałam o tym, żeby iść na terapię rodzinną, ale wstydzę się co pomyśli o mnie ten terapeuta.
Czuję się zwyczajnie tępa przy niej. Gdyby nie to, że jest bardzo do mnie podobna z wyglądu, myślałabym, że ją w szpitalu podmienili.

#JgUix

Wiecie co mnie wkurza? Kiedy komuś coś się nie podoba i jego celem życia staje się, by pokazać wszystkim innym jakie to jest złe, przy okazji dorabiając do tego ideologię.


Mam niezłą przemianę materii, więc mimo średnio zdrowej diety noszę niezmiennie rozmiar 38. Podobnie mój kolega - zajada się wszelkiego rodzaju fast foodami, a pozostaje całkiem szczupły. On dodatkowo pali jak smok. Tyle tytułem wstępu. 


Siedzimy na uczelni i gadamy, kiedy kawałek dalej grubsza dziewczyna (na oko rozmiar 42) wyciąga batonika i zaczyna go jeść. Kolega po chwili: 
- Jak ja tego nienawidzę. 


Nie bardzo wiedziałam o co chodzi, więc poprosiłam o szczegóły. Domyślacie się co usłyszałam. Że do takich ludzi nie ma szacunku, że jak ona wygląda i niech pójdzie na siłownie i przestanie się zażerać. Dużo w tym było agresji. 


Zapytałam go, z czym właściwie ma problem.
- Jak można na własne życzenie tak sobie zdrowie rujnować!
- Przecież ty wczoraj zjadłeś dwa zestawy z McDonalda na moich oczach.
- No ale ja nie tyję.
- Wiesz, że to i tak niezdrowe, co? Narządy wewnętrzne się otłuszczają...
- Ale to jej utrudnia życie! Nie może podbiec do autobusu, uprawiać sportu...
- Kiedy ty ostatnio uprawiałeś jakiś sport?
- No ale ja przynajmniej TAK nie wyglądam - zakończył dyskusję.


Grubi ludzie mogą się komuś nie podobać, ale czy naprawdę trzeba wymyślać powody? Lepiej przyznać przed samym sobą "wolę szczuplejsze dziewczyny" niż zasłaniać się kwestiami zdrowotnymi, które tak naprawdę nas nie interesują w najmniejszym stopniu.
Dodaj anonimowe wyznanie