#Ih09O

Mam siostrę, bliźniaczkę. Podobną, nie identyczną, chociaż pomyłki w identyfikacji która to która są częste.

Od ponad dwudziestu lat zawsze byłam tą drugą. Zaczęło się od dnia narodzin, ciągnęło się w życiu rodzinnym, w szkole, wśród znajomych. Byłam dodatkiem, gorszym, niechcianym i często odrzucanym. Zawsze porównywali mnie do starczej siostrzyczki twierdząc, że powinnam brać z niej przykład.
Irytację, niechęć i złość w takich sytuacjach przelewałam na nią, obwiniając ją za wszystko. Nasze relacje nie były więc zbyt bliskie, chociaż po przejściu na swoje i ograniczeniu kontaktów, zmianie środowisk ociepliły się. Na tyle się poprawiły, że kiedy nas obie życie postawiło przed ścianą i grunt się nam posypał (obie miałyśmy mieć w mniej więcej tym samym czasie kosztowną operację, u mnie szykowało się sporo wydatków i wisiała nade mną i partnerem wizja przeprowadzki do większego miasta, a siostra musiała znaleźć na szybko inne lokum), stwierdziliśmy we trójkę, że "spoko, zamieszkajmy razem. Będzie taniej, może się nie pozabijamy przy okazji.

Minęło kilka miesięcy, kryzysy mieliśmy za sobą, a narzeczony i siostra dogadują się świetnie. Tak świetnie, że dwa tygodnie temu po imprezie u znajomych, z której zerwałam się wcześniej, bo do pracy na 6, z rana zastał mnie uroczy widok ich dwojga, świecących nagimi dupami z pokoju siostry.
Nie budziłam ich, ostrożnie zamknęłam drzwi, wyszłam do pracy i odbębniłam swoje. Wróciłam, zastanawiając się, co mnie czeka w mieszkaniu. Przyznają się? Będą kłamać? Przemilczą sytuację licząc, że o niczym nie wiem?
Cóż, milczeli. Ja również.

Dzień później wzięłam wolne w pracy. W czasie, kiedy ich nie było, spakowałam rzeczy, zgarnęłam zwierzaki i z tobołkami pojechałam do rodzinnego domu. Rodzice nadal nie wiedzą, czemu z dnia na dzień zwaliłam im się na głowę.
Siostra i chłopak wydzwaniają i piszą. Nie mają chyba jednak odwagi zajść i spróbować pogadać.

Ja "rozmówiłam" się z nimi w liście, zostawionym razem z pierścionkiem zaręczynowym. Wypisałam wszystko, co chciałabym im wywrzeszczeć. Wolę to jednak załatwić na spokojnie, bez krzyków, awantur i łez. Prosiłam też, by nie rozpowiadali wokoło o tym epizodzie - zaraz by się rozeszło i zrobiło głośno na mieście.

Ciężko mi zapanować na emocjami, zawsze bałam się, że przejmą nade mną kontrolę i rozryczę się jak bóbr, więc je tłumiłam. Przez te dwa tygodnie płakałam tylko raz - w noc, kiedy wprowadziłam się do rodziców.
I jestem z siebie dumna - zachowałam zimna krew, nie popadłam w "depresję", nie użalam się nad sobą. Szukam aktualnie pracy poza miastem, rozglądam się za mieszkaniem, w którym będę mogła trzymać psiaki i gryzonie.
Wiem jedno - nie żałuję. Chociaż znowu zostałam zepchnięta na drugie miejsce.

#T2rl8

Z pamiętnika budowlańca.
Na przebudowie drogi jeden z robotników zagęszczał grunt wackerem 500 (dla niewtajemniczonych - taka duża ubijarka). W pewnym momencie wyżej wymieniony sprzęt zaczął mu niebezpiecznie schodzić na bok, więc został przez owego robotnika wyłączony, a sam kierujący wydarł się na pół miasta: "Gdzie k... idziesz?".
Pani przechodząca obok była w tak ciężkim szoku, że drugi budowlaniec musiał do niej podejść i powiedzieć, że jednak może przejść przez ulicę...

#qfnuR

Dzisiaj wracałem z nocki autobusem, gdy kierowca gwałtownie zatrzymał się na pustej drodze i zaczął zmieniać pas na przeciwległy. Po przejechaniu paru metrów przez boczna szybę zobaczyłem małego jeża, który akurat w tym miejscu przekraczał jezdnię i to właśnie jego wymijał kierowca.

Każdy może zostać bohaterem!

#AF3Yq

Mam 30 lat i mimo że już dawno nie chodzę do szkoły, to nadal co roku, gdy zbliża się wrzesień, a w telewizji zobaczę reklamy dotyczące przygotowania do nowego roku szkolnego, to jadę do supermarketu i kupuję sobie całą szkolną wyprawkę: zeszyty, długopisy, piórniczki, plastelinę, ołówki, kredki, bloki i inne przybory.

Kiedy w domu nie ma mojego narzeczonego, wyjmuję wszystkie rzeczy i rozkładam na dywanie. Oglądam kolorowe okładki zeszytów, rozplanowuję, który zeszyt przeznaczyłabym na dany przedmiot, wącham nowiutkie kartki, sprawdzam kolory brokatowych długopisów.

A kiedy te rzeczy już mi się znudzą, to dokupuję jeszcze trochę słodyczy, ubranek i zanoszę wszystko do pobliskiej świetlicy, która zajmuje się dziećmi z ubogich rodzin. Rzeczy przynajmniej się nie zmarnują i obie strony mają z tego korzyść :)

#TYvwm

Jestem młodą dentystką.
Jeszcze na studiach trafił mi się upośledzony pacjent. Przyznam, to był mój pierwszy taki przypadek i trochę się stresowałam jak może się zachować.
Chłopak jednak był sympatyczny, nie dało się z nim za bardzo dogadać. Mówił jakieś szczątkowe zdania.

Leczenie jego jamy ustnej trwało parę wizyt. Starałam się jednak go uspokajać, być sympatyczna, wszystko tłumaczyć, ale nie traktować jak dziecka.
Nie spodziewałam się żadnego podziękowania, po prostu skończyłam leczenie i podziękowałam jemu i mamie.

Powiedział do mnie ze łzami w oczach i uśmiechem "nie boli". To było najpiękniejsze i najbardziej satysfakcjonujące podziękowanie od pacjenta jakie otrzymałam.

W sumie takie trochę wyznanie o niczym, ale chciałam się tym podzielić.

#xrCkz

Mam dziecko i jestem o nie zazdrosna.
Nie zrozumcie mnie źle, kocham je i bardzo dbam, ale denerwuje mnie to, że teraz nie jestem jedyną miłością mojego męża.

Kiedy przychodzi z pracy, nie wita się już z radością ze mną, tylko najpierw z dzieckiem. Mówi do dziecka z czułością w oczach, a wcześniej tylko do mnie się tak zwracał.

Musiałam zrezygnować ze swojego życia. Kiedyś kochałam weekendowe poranki. Teraz nie mamy czasu sam na sam, bo dziecko od nas rano przychodzi i zabiera nam prywatność.
Chciałabym.w końcu pojechać na dalsze wakacje, ale nie mogę.
Życie jest do bani.

#yVVmA

Pracowałam w biurze w jednym z krakowskich bloków na samym dole. Biuro składa się z dwóch części. W jednej części biurko moje i szefa, a w drugiej części pokoik z łazienką. Dodam, że ta pierwsza część jest cała oszklona, więc przechodnie chodzą cały czas i widzą co się dzieje w środku.

Pewnego dnia do szefa przyszedł klient, i to bardzo ważny. Szef poprosił, żeby im nie przeszkadzać i w razie klientów umawiać na inny dzień. Zamknęli się w drugiej części, gdzie była toaleta. Poczułam ogromną potrzebę skorzystania z toalety, ale nie chciałam przeszkadzać w spotkaniu. Myślałam, że niedługo wyjdą, ale się myliłam. W końcu poczułam tak silne ciśnienie, że bez chwili namyślenia schowałam się pod biurko i nasikałam do kosza. Nie - szef mnie nie zobaczył. Przechodnie także nie. Stało się coś innego.

Gdy wyszli z pokoju, postanowiłam wylać zawartość do kosza. Powiedziałam do szefa, że muszę przemyć kosz, bo śmierdzi, i w tym momencie zahaczyłam koszem o krzesło i całą zawartość wylałam na ziemię i na siebie. Spaliłam takiego buraka, że postanowiłam się po tygodniu sama zwolnić, bo nie mogłam spojrzeć szefowi w oczy ze wstydu.

#P9LxR

Kilka lat gnębienia robi z człowiekiem różne rzeczy. Mnie te doświadczenia zafundowały lęk społeczny i niesamowicie niską samoocenę. Byłam pewna, że wszyscy się że mnie śmieją, obgadują, w efekcie prawie nie wychodziłam z domu.
Wiem, że mnóstwo osób ma podobny problem - czujecie się obserwowani, macie wrażenie, że wasza obecność każdemu sprawia problem. Staracie się sobie pomóc chodząc do psychologa czy starając się bardziej otworzyć na ludzi. Robiłam podobnie, ale nic mi tak nie pomogło, jak idiotyczne wyobrażenie (cały czas nie wierzę, że to podziałało i nie czułam się dziecinnie robiąc to).

Wyobraziłam sobie, że mam skrzydła. Ogromne, piękne, białe, łabędzie skrzydła, które złożone dotykały ziemi. Kiedy szłam, zajmowały miejsce na całym chodniku. Musiałam je składać, kiedy ktoś przechodził obok, inaczej by się nie zmieścił. Nieważne w co byłam ubrana, sukienka czy wytarte spodnie, wszyscy i tak mówili o nich.
Od tego momentu nikt mnie nie obgadywał, nie śmiał się, nie patrzył na mnie krzywo, wszyscy podziwiali moje skrzydła.

Tak naprawdę nie mam pojęcia, jak wyglądałam idąc ulicą z dumnie podniesioną głową. Być może jak idiotka, a może jak ktoś pewny siebie - nieważne. Odzyskałam wiarę w siebie i pozbyłam się problemów, które towarzyszyły mi przez bite pięć lat życia. Jestem z siebie dumna.

#dEQ04

Ponieważ zbliżały się wakacje, a wakacyjne plany zakładały wyjazd do Grecji, wybrałem się do operatora komórkowego, aby dowiedzieć się, jakie poniosę koszty internetu.
Wchodzę do salonu, za biurkiem młode dziewczę, lat maksymalnie 25.
Pytam o koszty w Grecji, mówię, że bez netu to łatwo nie jest i mimo że to Unia, to wiadomo, coś tam więcej się płaci.
Pani mnie wysłuchała i udzieliła odpowiedzi:
- Ale Grecja nie jest w Unii Europejskiej...
Pierwsza moja reakcja - śmiech. Myślę sobie - żarcik taki sobie rzuciła. Ale patrzę na jej młodą twarz i jednak nie... mówi całkiem poważnie. Więc brnę w temat dalej... Mówię:
- Kurcze... a ja już tyle euro kupiłem...
Jej odpowiedz z pięknym uśmiechem na twarzy:
- Pan się nie przejmuje. Na miejscu na pewno to panu wymienią.

Pozbierałem szczękę z podłogi. Info o kosztach netu podała mi chyba z Azji, bo po tym wstępie niewiele już rozumiałem z tego, co do mnie mówiła.
Reklama tego operatora naprawdę nie kłamie... U nich nie ma nudy.

#tJujx

Przez znajomych i rodzinę uznawana jestem za osobę otwartą i odważną.

Od gimnazjum - akademia czy przeniesienie klasówki u nauczyciela na inny dzień, byłam wysyłana ja.
Później, każda wizyta w urzędzie, dziekanacie jakaś reklamacja, wszędzie szłam Ja.
Nigdy nie miałam tremy czy odczuwałam wstydu przed nowością.

Ale to nastało od czasów gimnazjum wcześniej byłam raczej wstydliwa i wycofana.
Co mnie tak zmieniło - Dziadek - który obecnie nie żyje, dał mi srebrną bransoletkę "zaczarowaną" dającą siłę.

Choć teraz mam 26 lat to nadal mam ją zawsze ze sobą - bransoletkę dziadka - która daje mi siłę.

Wstyd mi się przyznać, że kawałek metalu tak na mnie działa.
Dodaj anonimowe wyznanie