Wieś, w której dorastałam nie należała do największych, większość mieszkańców znała się osobiście, reszta kojarzyła z widzenia. Każde mniejsze czy większe wydarzenie było głośno i szeroko komentowane przez tubylców. Co jakiś czas monotonię nudnego życia urozmaicały plotki, które za sprawą jedynego sklepu spożywczego rozprzestrzeniały się lotem błyskawicy i nieraz krążyły jeszcze długo w "ubogaconych" wersjach. Szczególny udział w wymyślaniu i rozpowszechnianiu plotek miała pewna kobieta o niezwykle bujnej wyobraźni, wówczas około 50-letnia. Pewnego razu padłam ofiarą jej długiego języka.
Byłam wtedy spokojną, grzeczną nastolatką, zawsze starałam odnosić się do innych z szacunkiem, nie sprawiałam problemów w domu, miałam równie spokojnych znajomych. Pewnego razu wracając ze szkoły do domu dowiedziałam się o sobie kilku ciekawych rzeczy. Między innymi o tym, że jestem w ciąży (nie miałam wtedy chłopaka, nie chodziłam na imprezy, a dziewictwo straciłam kilka lat później, ale mniejsza o to). Do tego doszły inne wymyślone "smaczki", których tu wolę nie przytaczać. Zabolało. Interweniowali moi rodzice, bez skutku. Kobieta dalej wymyślała ploty, na powątpiewanie innych ludzi odpowiadała, że "widziała na własne oczy" i dlatego o tym mówi. Było mi strasznie przykro.
Moi rodzice stwierdzili, że szkoda zdrowia i nerwów na tę kobietę, że wartościowi ludzie nie będą wierzyć w jej bajki, a ci, którzy uwierzyli nie zasługują na to, aby się nimi przejmować. Że kiedyś w końcu przestanie gadać i znajdzie sobie kolejną ofiarę. I rzeczywiście, po dłuższym czasie wszystko ucichło, nie było nowych plotek o mnie, kobieta zajęła się niszczeniem reputacji kogoś innego, ludzie zapomnieli. Ale ja pamiętałam.
Chciałam ją jakoś ukarać za te wszystkie oszczerstwa, w pewnym stopniu uprzykrzyć jej życie. Zrobić coś, co ją zdenerwuje i na co nie będzie miała wpływu.
Z zastrzeżonego numeru swojej komórki wykonywałam połączenia na jej stacjonarny telefon. Czekałam aż odbierze, ale nigdy się nie odezwałam. Po dwóch, trzech takich połączeniach kobieta była mocno poirytowana, ale zawsze odbierała. A ja dzwoniłam. I dzwoniłam. Robiłam kilka, czasem kilkanaście dni przerwy i dzwoniłam znowu. Po kilka razy dziennie. Dzwoniłam też w środku nocy. Świadomość tego, że nie może spać przez moje głuche telefony była dla mnie dużą satysfakcją. Bo ja też nie spałam po nocach płacząc w poduszkę przez jej głupie plotki. Czasem miałam przez to wyrzuty sumienia, ale wtedy mówiłam sobie, że ona przecież nie żałowała mnie wymyślając kolejne ploty.
Moje namiętne telefonowanie trwało kilka miesięcy, do momentu gdy stwierdziłam, że już nie czuję chęci zemsty.
Od tamtej pory wiem doskonale, że czasem jedyną prawdą w plotce jest to, że prawdziwa jest osoba, której dotyczy. Z tą wiedzą żyję już od kilkunastu lat.
Witajcie, mam dla Was moją iście anonimową historię :)
Od kilkunastu lat zmagam się z problemem drżenia dłoni i nóg. Ręce mi drżą nawet przy podnoszeniu 2 kg ciężarka, co często wywołuje docinki w stylu "co, siły nie masz? he, he".
Spędziłem w szpitalu 8 dni, zbadano mi dosłownie każdy organ, wraz z układem nerwowym, ale nie znaleziono żadnych anomalii. Dowiedziałem się tylko, że drżenie będzie się rozwijać z upływem czasu, że są leki, ale nie pomagają w 100 procentach. No cóż, pozostało mi tylko nauczyć się z tym żyć. Mimo że ludzie czasem nazywają mnie narkomanem na głodzie patrząc tylko na dłonie (ludzie, serio?), mam problemy z pisaniem, ponieważ ręka nie może się uspokoić, mam skurcze mięśni, przez co potrafię wyrzucić telefon z ręki na sporą odległość, to nie tracę pogody ducha. Wiem, że po pewnym czasie będzie coraz gorzej, ale mimo wszystko zachowuję dystans do siebie, proponując na imprezach shake'i bez zbędnego wysiłku :)
Wydaje mi się, że właśnie nauczyłem się żyć z nieuleczalnym cholerstwem jak z przyjacielem :D
Życzcie mi szczęścia w karierze żywego shakera do drinków.
Zwykły szary dzień, jak zwykle nie chciało mi się wstawać. Cztery budziki nastawione kolejno na 6:50, 7:00, 7:10 oraz 7:20. Miałem ochotę spać nadal, więc pospałem jeszcze do 7:25 (usypiam w 30 sek o tej porze). Dobra, czas wstawać, migiem robię wszystko co trzeba (pomijając śniadanie).
Planowany przyjazd autobusu 7:51, także na 8 jestem w drzwiach szkoły. Jednak autobusy jak autobusy, a właściwie to ich kierowcy - są jacy są... Zazwyczaj się spóźnia, tym razem przyjechał wcześniej o 2-3 minuty. Byłem może 150 metrów od przystanku, a czekały mnie jeszcze pasy do przejścia. No to rura, już jestem pod pasami, ale sznur samochodów nie pozwala przejść. Zatrzymała się przede mną jakaś osoba i machnęła ręką, żebym leciał. No to lecę, wystawiając kciuka i szczerząc zęby w ramach podziękowania. Po przejściu przez pasy miałem jeszcze ze 30 metrów do przystanku, ale co widzę? Autobus wbija kierunek w lewo i próbuje się włączyć do ruchu.
Wiecie co zrobiła osoba, która przepuściła mnie na pasach? Zajechała drogę panu złośnikowi w autobusie, uniemożliwiając mu wyjechanie z zatoczki. Pan złośnik trąbił i patrzył na zmianę to na tamten samochód, to na mnie - parasola pukającego w przeszklone drzwi. Ale chyba nie za bardzo chciał ustąpić. W końcu jednak, nie widząc możliwości przejazdu otworzył te drzwi i na wejściu rzuca pytanie ''Co chciałeś?'' Ja mu tłumaczę i pokazuję godzinę na zegarku ''Jest 7;49, 2 minuty przed czasem, więc nie rozumiem o co pan się złości...'' Pan złośnik chyba się wkurzył, bo krzyknął, że ja mu czasu nie będę ustalał.'' Poszedłem usiąść komentując to jakoś, ale już sam nie pamiętam co mówiłem, wiecie, emocje, zmęczenie po biegu i nie tylko :D
Niby nie śpieszyłem się do szkoły, no bo w końcu tego kwiatu jest pół światu, więc któryś autobus mnie w końcu zabierze, a spóźnienia jakoś specjalnie mi nie przeszkadzają..(w końcu luźny chłopak ze mnie).
Mimo to - bardzo miły gest ze strony kierowcy (w ogóle to było auto za około 200 tys. złotych, a ludzie w takich autach zazwyczaj na takie coś czasu nie mają, albo nie szukają). No ale.. Dziękuję mocno, cieszyłem ryja przez całą drogę do szkoły, czyli jakieś 8 minut: D (w sumie w szkole też)
Swoją drogą to ciekawi mnie, co takiego złego przydarzyło się panu złośnikowi? (obstawiam, że pan około 35-45 lat) Czy załapał się na PMS żony, czy po prostu taki jest?
Z serii "rzeczy, o których nie ma okazji komukolwiek powiedzieć".
Prawie zawsze, kiedy słucham muzyki i chodzę gdzieś w mieście, przed przejściem przez ulicę, gdzie jest duży ruch lub gdy jest brzydka pogoda, zmieniam piosenkę na taką, za którą bardziej przepadam.
Tak na wszelki wypadek, jeśli jakiś z przejeżdżających pojazdów miałby mnie potrącić. Nikt chyba nie chciałby umierać do piosenki, której nie lubi.
Podzielę się z Wami historią ostatniego weekendu.
Otóż już we wstępie muszę zaznaczyć, że jestem lunatykiem, i to przez duże L.
Wie o tym tylko moja rodzinka.
W sobotę organizowałem u siebie domówkę, po której mój przyjaciel wraz ze swoją młodszą o rok siostrą nocowali u mnie. Dla ścisłości: spaliśmy smacznie wszyscy w jednym pokoju.
Jednak kiedy się obudziłem, mój kumpel pokazał mi filmik, który nagrał tej nocy, na którym oświadczam się jego siostrze, a ona z radością odpowiada TAK.
Nie mam serca powiedzieć jej, że zrobiłem to nieświadomy przez sen.
Po tej imprezie nie tylko mam kaca, ale i narzeczoną. No cóż, myślałem, że takie rzeczy dzieją się tylko w "Kac Vegas".
A dla wszystkich tych, którzy mają problem i boją się zrobić ten krok i oświadczyć się swojej drugiej połówce mam radę: nie musicie wykosztowywać się na drogie restauracje. Kobiety mają słabość do lunatyków ;)
Wyobraź sobie, że poprzedniego wieczoru byłeś na urodzinach przyjaciółki. Na imprezie w jej domu byli różni ludzie, młodsi, starsi, mężczyźni, kobiety, ale wszyscy byli bliscy, przyjaciele, znajomi. Dobrze się bawiliście, piliście, graliście w gry, gadaliście i nic nie wskazywało na katastrofę. W środku nocy położyliście się spać. Ty w pokoju na górze z koleżanką, kilka osób w pokoju na drugim piętrze domku, część w pokojach gościnnych. Jubilatka postanowiła położyć się w pokoju w piwnicy, a ty nie widzisz w tym nic złego.
Rano budzisz się przed wszystkimi, jesz śniadanie i wychodzisz, cały dzień spędzasz jak zwykłą niedzielę, spotykasz najbliższych, wychodzisz do miasta niczego nie świadomy. Wieczorem wracasz do domu, uczysz się i dziwisz się, że twoja współlokatorka, która też była na urodzinach, jeszcze nie wróciła. W końcu dzwoni. Mówi, że nie mogła wcześniej dać znać, że będzie później. Spieszy się. Zadajesz pytania, martwisz się. Mówi, że coś się stało, ale to nie jest rozmowa na telefon.
Wchodzi do domu i jej mina wcale nie wróży niczego dobrego. Siadacie w pokoju, rozmawiacie, robi ci się niedobrze na samą myśl o tym co słyszysz. Chce ci się płakać. Słyszysz o szpitalach, lekarzach i aptece, w której w końcu udało się kupić tabletkę "dzień po".
Wyobraź sobie, że twoja przyjaciółka została zgwałcona na swoich własnych urodzinach. W domu pełnym ludzi przez chłopaka, którego znała całe życie, z którym dobre stosunki miała cała rodzina. Wykorzystał ją, ponieważ była pijana. Wykorzystał ją, bo mu wszyscy ufali. Wykorzystał ją, bo mógł. Wyszedł rano wiedząc, że nikt nic nie słyszał, nikt o niczym nie wie, przekonany, że ona nikomu o niczym nie powie, że nikt jej nie uwierzy.
Jaki jest morał tej historii? Patrzymy płytko. Gwałcicielem może być sąsiad, kuzyn, a nawet przyjaciel czy też ojciec. Oprawcą może być każdy, nawet ten, kogo nigdy byśmy o to nie podejrzewali.
Kiedyś, w szóstej klasie podstawówki, zostałam poproszona przez panią katechetkę o podziękowanie księdzu w czasie mszy na zakończenie rekolekcji. Mszy, na którą zabrano nas ze szkoły, wiec był tam cały mój rocznik.
Wszystko spoko, dostałam bukiet, który miałam potem panu księdzu wręczyć, zostałam zapewniona, że mogę czytać tekst z karteczki. Nadszedł w końcu ten moment. Pani katechetka podchodzi do mnie i mówi grobowym głosem, że to już. Potem dodaje tylko, żebym schowała tę karteczkę. I w tym momencie, wchodząc na ołtarz dostałam odmóżdżenia. Myślę sobie, no nic, przecież tylko ksiądz usłyszy mój żałosny bełkot... Wtedy on mówi: "Podejdź do mikrofonu, dziecko". Przez całą tę tyradę widziałam twarze ministrantów stojących po drugiej stronie ołtarza, przodem do mnie, od samego początku podśmiechiwali się pod nosem. Wisienką na torcie mojej porażki był moment, w którym powiedziałam: "Życzymy księdzu dalszych sukcesów w byciu... yyy... księdzem!". Ministranci wybuchli, nawet ksiądz śmiechnął! Dopiero wracając do ławki przypomniałam sobie, że tam miało być "duszpasterzem" :)
Krótka opowieść z czasów przedszkolnych...
Pewnego pięknego dnia ktoś z mojej grupy bezwstydnie zanieczyścił powietrze w sali.
Jak to dziecko, od razu zgrymasiłam twarz wydając z gardła jakże popularny dla tej sytuacji odgłos "Fuuuuuu!". Nie musiałam długo czekać na odpowiedź typu "Kto poczuje, produkuje". Wkurzyłam się, naprawdę. Chcąc udowodnić swoją niewinność zaczęłam wszystkim obecnym rówieśnikom wąchać pupy szukając sprawcy.
Tak, znalazłam go i udowodniłam swoją niewinność :))))
Moja żona obchodziła dziś 35 urodziny. Wybrałem się do kwiaciarni z zamiarem kupna 35 róż z tej okazji. Kwiaciarka chciała być miła i dorzuciła w gratisie jeszcze 3 dodatkowe róże.
Kiedy wręczyłem bukiet żonie, ona popatrzyła na niego i... ku mojemu zdziwieniu policzyła kwiaty.
Po chwili stwierdziła, że pomyliłem się co do jej wieku i rzuciła bukietem o ziemię. Nie pomogły mi żadne tłumaczenia.
Cóż, będzie krótko. Mam 25 lat i nie umiem jeździć na rowerze.
Dodaj anonimowe wyznanie