Ostatnio moi rodzice pojechali do kina, a ja miałem zająć się 6-letnią siostrą.
Młoda bawiła się lalkami, ja pykałem w gry, aż nagle wypaliła pytaniem "Kubuś, a kiedy będę mogła się bawić w zapasy, tak jak ty bawisz się z Olą?".
Tak, moja siostra nas nakryła.
Nie, nie wiem skąd zna taki zwrot.
Jestem grubaskiem.
Ale Fit grubaskiem. Zadbanym. Szczęśliwym. Dobrze wyglądającym grubaskiem.
Jem fajnie, zdrowo, pilnuje się. Nie pije, nie pale.
Uprawiam sporty 5 dni w tygodniu.
Ale jestem grubaskiem.
Dlaczego? Jestem jednym z tych grubasków, które nie chudną z powodu chorób metabolicznych. Mam nadczynność nadnerczy, niedoczynność tarczycy, hiperinsulinizm i zespół policystycznych jajników. Cztery cudowne choroby, które razem, pomimo stylu życia czynią mnie grubaskiem. No i jeszcze jestem owłosiona prawie jak facet, chociaż i z tym dobrze mi idzie. Depilacje, lasery. Wszystko pod kontrolą.
Bardzo chciałabym trafić do worka "otyła nie z wyboru", ale nie trafie, bo mamy w świadomości tylko "otyły leniwy, obżartuch". Proszę was, tak anonimowo, czasami się zastanówcie dwa razy, zanim pomyślicie o kimś w ten sposób.
Kilka dni temu zadzwoniła do mnie moja przyjaciółka. Była zapłakana, bo okazało się, że jej chłopak "nie wie czy ją kocha", natomiast ona jest w nim zakochana po uszy.
Zrobiło mi się bardzo przykro. Normalnie od razu po telefonie pojechałabym do niej, gdyż mieszka zaledwie 2 km ode mnie.
Niestety w związku z faktem, że mamy ferie, ona pojechała do dziadków w góry ok. 90 km na południe od mojego miasta. W tym monecie wpadł mi do głowy plan.
Następnego dnia wstałam przed świtem, spakowałam wszystko, co potrzebne i ruszyłam na autobus miejski, którym zajechałam na dworzec PKP. Po wyjściu z pociągu poszłam na dworzec autobusowy i stamtąd już prosto do celu. Na miejscu umówiłam się z jej kuzynem, który też w tym czasie tam przebywał. Zaprowadził mnie do domku ich dziadków i tam czekaliśmy aż ona wróci z nart.
Po wejściu do salonu, w którym czekałam stanęła jak wryta i spytała mnie "Co Ty tu robisz?" na co odpowiedziałam, że wczoraj płakała, a ja nie mogłam nic zrobić, więc przyjechałam by móc ją przytulić i na spokojnie porozmawiać oraz zająć jej myśli czymś miłym. Ucieszyła się na tyle, że nie potrafiła mnie wypuścić z uścisku.
Spędziłam tam około 2 godzin, bo później już musiałam wracać na pociąg, ale powiem wam drodzy Anonimowi, że było warto. Dla tego szczerego uśmiechu na jej twarzy.
Jestem uzależniona.
Zapytacie od czego...od sexu.
Mam 20 lat, nie mam stałego chłopaka, choć kiedyś takowy był. Jednak nie był w stanie mnie zaspokoić. Sex kilka razy w ciągu dnia? Za mało. Zwłaszcza, że po takim dniu potrzebował cały następny dzień (czasami dwa) na regenerację. Byliśmy razem 3 miesiące, tyle wytrzymałam. Przez ten okres sama się dodatkowo zaspokajałam. Oraz nie, nie zdradziłam go.
Jak jest teraz? Mam 5 partnerów. Żaden nie wie o reszcie, są to relacje FF (fuck friends - kumple od sexu). Z każdym jestem umówiona na jeden dzień, i tak po kolei codziennie z innym. A bynajmniej od niedzieli do czwartku. W piątek i sobotę idę do klubu/pubu. Wtedy jest mi obojętnie (bez przesady ze 50-cio latka wezmę, byle był w sensownym wieku i wyglądał na takiego co podoła). Najczęściej jest to toaleta, albo mój/jego samochód. Potem wracam na imprezę i szukam kolejnego. Dopiero po kilku jadę do mieszkania, nigdy z pierwszym.
Pomyślicie, że jestem chora. Owszem, właśnie tak jest.
I zdaje sobie z tego sprawę.
Chodzę na terapię od jakiegoś czasu, mój terapeuta zaproponował, żebym komuś o tym powiedziała. Nie mam nikogo na tyle bliskiego i zaufanego (rodzicom przecież nie powiem). Dlatego pisze to tutaj.
Nie musicie komentować, po prostu chciałam spełnić prośbę lekarza, bo każda spełniona prośba to krok bliżej do wyleczenia.
Dziękuje, że przeczytałeś(łaś).
Moja mama stwierdziła, że powinnam zerwać z moim chłopakiem. Dlaczego? Bo pewnie jest dla mnie zły. Skąd ten wniosek? Pochodzi z tej samej miejscowości, co zły mąż jakiejś cioci, no i nie jest katolikiem.
Mam 26 lat. Kiedy byłam młodsza, spotkałam fantastycznego nauczyciela. Super facet, miły, przystojny społecznik z wyrobioną renomą. Miał prawdziwą pasję do tego, co robił. Zdobył wiele nagród. Zawsze potrafił prowadzić interesujące zajęcia, na które wszyscy uczniowie chętnie chodzili. Lubiliśmy z nim rozmawiać, zadawaliśmy pytania, traktowaliśmy jako naszego mentora i przewodnika. Mieliśmy z nim zajęcia przez całą podstawówkę, gimnazjum i liceum, bo szkoły były łączone, a liceum miało tego samego nauczyciela. Na tych zajęciach zawsze był duży szum, ale w pozytywnym znaczeniu. Zwykle wszyscy pchali się do przodu, by być bliżej i z fascynacją słuchali kolejnych nowości.
Po dwóch latach od pierwszych zajęć w klasie dało się zauważyć jedną osobę, która siadała na samym końcu sali, samotnie, nie odzywając się do nikogo. To byłam ja. Byłam świetną uczennicą i często zostawałam po zajęciach, żeby rozwiązywać dodatkowe zadania, by lepiej przygotować się do egzaminów po podstawówce, gimnazjum, a później do matury. Siedząc tam, z tyłu, całkiem sama, odliczałam dni do zakończenia szkoły. Dzieciaki albo się ode mnie odsunęły albo mi dokuczały. Bo byłam cicha i nie utrzymywałam kontaktów. Po szkole wracałam prosto do domu i do nikogo się nie odzywałam. Moje wyniki trochę się pogorszyły, ale zdałam egzaminy i zaczęłam liceum. Pół roku później nauczyciel nagle zniknął.
Kiedy skończyło się liceum, przeprowadziłam się do innego miasta, gdzie ludzie uważali mnie za optymistkę - pozytywnie nastawioną do życia, zawsze z uśmiechem na twarzy. Wszelkie problemy zawsze traktowałam jako drobnostki i trudności obracałam w żarty.
Niedawno zostawiła mnie moja jedyna przyjaciółka. Stało się to nagle. Znalazła sobie nowe towarzystwo. Powiedziała, że nigdy nie będę w stanie zrozumieć jej problemów, bo mam w życiu za dobrze. Mój optymizm ją drażnił.
Piszę o tym, żeby otworzyć ludziom oczy.
Nauczyciel zniknął, ponieważ siedzi w więzieniu. Wykorzystywał mnie seksualnie przez siedem lat właśnie wtedy, kiedy zostawałam po zajęciach. Próbowałam uciekać, wagarować... Na nic. Na początku liceum próbowałam popełnić samobójstwo. Dwa razy. Od tamtego czasu chodzę do psychoterapeuty. Postanowiłam nie obarczać przyjaciół swoją przeszłością, więc uznali, że mam w życiu za łatwo...
Próbuję wam powiedzieć, że takie rzeczy nie zdarzają się tylko w filmach. To, że ktoś się uśmiecha, nie znaczy, że ma świetlane życie. To, że ktoś o czymś nie mówi, nie znaczy, że nie ukrywa przykrych wydarzeń. To, że czegoś nie widać, nie znaczy, że tego nie ma. Każdy człowiek ma problemy. KAŻDY. Rozejrzyjcie się i zacznijcie patrzeć. Nie oceniajcie od razu. Jeśli coś wam się nie podoba, zastanówcie się, co może kierować taką osobą. Dlaczego zachowuje się tak, a nie inaczej. Nie ma ludzi idealnych...
Mam 19 lat i jeszcze pół roku temu byłam molestowana... przez ojca.
Dotykał mnie w miejsca intymne od kiedy pamiętam, niby przypadkiem, przy zabawie w łaskotki. Sądziłam, że to zabawa, mimo że nie bardzo mi się podobała. Mama tego nie zauważała, bo była tylko zainteresowana moją młodszą siostrą (przez całe życie do teraz pokazuje mi, że ona jest lepsza i ważniejsza niż ja). Siostrę też dotykał, ale robił to rzadko i dotykał ją tylko w okolicach piersi, a mnie wszędzie.
Nie miałam pojęcia, że takie dotykanie jest złe. Kochałam tatę... wszyscy zachwycali się jaką to my jesteśmy idealną rodziną... Nie byliśmy. Byłam poniżana przez mamę i rok młodszą siostrę, mimo to kochałam je i sadziłam, że musi tak być, że tak jest dobrze...
W wieku 15/16 lat dopiero zaczęłam się buntować i zauważać, że nie tak powinno być.
Bałam się powiedzieć komukolwiek o tym co się dzieje, sądziłam, że to pewnie tylko moje wymysły i nikt mi nie uwierzy, że jeśli komuś powiem, to zniszczę moją rodzinę.
Lecz wszystko zaczynało się pogarszać, tata łapał mnie za krocze i piersi z zaskoczenia i robił to mocno, a gdy się wyrywałam, to czasami nawet zrobił mi się siniak. Zwykle mówił mi przy tym: "zobaczmy jak ci urosły", "chłopcy też będą ci tak robić , przyzwyczajaj się".
W 3 klasie liceum poznałam mojego obecnego chłopaka, a ówczesnego przyjaciela, N.
Bardzo się bałam, że tata posunie się do czegoś więcej niż dotykanie i zgwałci mnie, że postanowiłam z N mieć pierwszy raz (a znałam go dopiero wtedy tylko kilka dni), aby tata nie miał satysfakcji z rozdziewiczenia mnie.
Po miesiącu odważyłam się powiedzieć mu o tym wszystkim, siedzieliśmy na kanapie, N mnie przytulał, a ja opowiadałam mu wszystko szeptem przez łzy. Pomógł mi zrozumieć, że to jest złe i odważyłam się dzięki niemu podpuścić siostrę, aby powiedziała o tym mamie, bo mnie by nie uwierzyła. Była zła na niego (głównie, że robił to siostrze) i przeprowadziła z nim poważną rozmowę i rozeszło się po kościach. Później mama rozmawiała ze mną i dała mi do zrozumienia, że to moja wina, bo chodziłam w legginsach po domu. Ona zawsze potrafiła wmówić mi winę za wszystko, przez nią nie wiedziałam nawet co to poczucie własnej wartości i pewność siebie, dzięki N zaczynam to wszystko powoli odzyskiwać.
Przez te wydarzenia boję się starszych mężczyzn (N jest rok młodszy). Jak dostałam pierwszą pracę, to odskoczyłam od szefa przestraszona, gdy wyciągnął do mnie rękę aby podać mi ołówek, jak zostaję sama w jednym pomieszczeniu ze starszym mężczyzną, to prawie wpadam w panikę i odsuwam się od niego jak najdalej.
W domu każdy musi udawać, że nic się nie wydarzyło. Ja mam poczucie winy, że powiedziałam o tym komuś i zniszczyłam rodzinę (wmówiła mi je mama) i jednocześnie czuje ulgę, że za rok, gdy się z N wyprowadzimy, będę mogła w końcu czuć się bezpieczna.
Kiedyś pracowałem jako kanar w MPK. Był to krótki, niezbyt dla mnie chlubny, epizod mojej zawodowej kariery. Praca była w opór niewdzięczna, nieraz musiałem szarpać się z jakimś gapowiczem, a niekulturalne zj#by dostawałem praktycznie na każdej zmianie.
To był mój ostatni dzień w pracy, więc miałem wszystko w nosie. Wsiadam sobie do autobusu i krzyczę: "Kontrola, proszę przygotować bilety!". Pojazd rusza, a ja łażę sobie od siedzenia do siedzenia i sprawdzam. W pewnym momencie kątem oka widzę, że jakiś młodociany Sebastian mocuje się z oknem. Wiecie - tym takim rozsuwanym, położonym na wysokości poręczy. No, nic - lato był, więc myślę sobie - może mu duszno?
Chłopak w końcu rozsunął okienko i co robi? Włazi na siedzenie i usiłuje się przez okienko przecisnąć! Otwór tego typu, jak wiadomo - duży nie jest, więc łatwo mu to nie szło. Udało się biedakowi wyjść do połowy, ale kłopot zaczął się w okolicy bioder. Zahaczył szlufką od spodni o wystający skobelek. Nieszczęsny Sebastian stanął przed nie lada wyborem. Mógł kontynuować swoją misję, ale byłoby to równoznaczne z pozostawieniem w autobusie dolnej części garderoby, lub też mógł powrócić do środka.
W pojeździe zrobiło się zamieszanie, ludzie zaczęli krzyczeć, kierowca widząc co się dzieje gwałtownie zahamował, a ja brnąłem przez tłok w kierunku dezertera, aby wciągnąć go do środka, zanim sobie chłopak zrobi krzywdę.
Sebastian wpadł w panikę i wybrał opcję numer jeden, czyli ucieczkę. To wszystko trwało dosłownie sekundy - zaparł się rękoma o szybę z drugiej strony, spodnie z sunęły mu się tyłka, ukazując wszystkim goły zad oraz sebkowe przyrodzenie... i po chwili półnagi (w sensie - bottomless) uciekinier frunął w kierunku asfaltu.
Jego lot został jednak zakłócony przez... spodnie. Nieszczęśnik nie wziął pod uwagę, że przeszkodzą mu buty, które miał na nogach. Tymczasem szlufka okazała się na tyle mocna, że bez trudu utrzymała desperata wiszącego przy samej ziemi!
Przez okno widziałem szybko zbiegający się tłum ludzi, których zaciekawił widok młodego gołodupca dyndającego na własnych nogawkach niczym jamnicza moszna podczas psiego galopu.
Pewnie większość zgromadzonych uznała to za jakiś artystyczny "performęs", bo w ruch poszły aparaty z telefonów komórkowych.
Kierowca włączył awaryjne, otworzył ludziom drzwi i zadzwonił po policję. A ja podszedłem do histerycznie wierzgającego się chłopaka unieruchomionego przez własne dżinsy i rzekłem: "Wiesz co gościu? To jest mój ostatni dzień w pracy i nikomu dziś mandatu nie wlepiłem. Tobie też bym pewnie nie wlepił...".
Następnie strzeliłem sobie z biedakiem selfika i oddaliłem się bardzo z siebie zadowolony. Prawdę mówiąc był to najlepszy epizod w mojej kanarzej karierze.
To było jakieś 10 lat temu, kiedy chodziłam do pierwszej klasy gimnazjum. Byłam bardzo nieśmiałą dziewczynką. Z tego też powodu wiele osób w klasie uwzięło się na mnie. Głupie teksty, wyzwiska czy obgadywanie mnie było na porządku dziennym. Nauczyciele nie reagowali, bo to tylko dziecinne wybryki prawda? Wpadłam w depresję. W domu miałam jeszcze 5 rodzeństwa, ale mimo moich usilnych prób - żadnemu nie chciało się wysłuchać co mam do powiedzenia.
Zatraciłam się w książkach. Czytałam jedną po drugiej. Bywały dni kiedy w ogóle nie wychodziłam z pokoju. Jednak mimo to bariera z książek nie powstrzymała pogłębiającej się depresji. Dzień za dniem walczyłam ze łzami w szkole. Któregoś dnia poległam - rozpłakałam się na przerwie i nie mogłam przestać - co dało moim "kolegom" z klasy kolejne powody do śmiechu. Wróciłam do domu wciąż płacząc. Położyłam się do łóżka wtulając się w poduszkę. Usłyszał to facet mojej matki. Jako pierwszy przyszedł i zapytał co się dzieję. Nie chciałam z nim o tym rozmawiać. Zawołał mamę. Gdy mnie zobaczyła, usiadła na łóżku i zapytała:
M: O co Ci chodzi?
J: W szkole się ze mnie śmieją, nie mogę spać, non stop boli mnie głowa i boje się, że to wszystko w końcu doprowadzi do tego, że sobie coś zrobię.
Bez cienia zainteresowania wstała i wychodząc powiedziała:
M: To dlatego, że za dużo czytasz książek.
Mogłabym o tym jeszcze wiele napisać, ale w sumie po co? To była moja ostatnia szczera rozmowa z mamą. Po tym wszystkim sama sobie poradziłam z depresją, nie mogąc liczyć na nikogo innego. Dzisiaj mam już własne życie, córeczkę i męża, których kocham nad życie. Nigdy nie pozwolę by czuli się samotni.
Pamiętajcie, jeżeli nie macie na kogo liczyć to zawsze liczcie na siebie.
Mam 23 lata, nadal mieszkam z rodzicami, jednak pracuję. Tak słowem wstępu. Jestem już dorosłą kobietą, jak by nie patrzeć osiemnastka stuknęła dawno. Jednak mam sekret, o którym nie wiedzą nawet rodzice czy najlepsza przyjaciółka. Jedni mają wymyślonych przyjaciół. Ja mam wymyślonego chłopaka. Zasypiając wyobrażam sobie, że zasypiam w jego ramionach. Ba. W czasie dnia w myślach przeprowadzam z nim rozmowy. Co najlepsze, wyglądam ponoć bardzo atrakcyjnie, jednak nie mogę umówić się z żadnym mężczyzną, ponieważ ciągle porównuję go z moim "ukochanym''. Ciekawe, czy kiedyś "zerwiemy'' :D
Dodaj anonimowe wyznanie