Usłyszałam, że mój telefon dzwoni w salonie, więc pobiegłam odebrać. Po drodze stuknęłam małym palcem w komodę, zachwiałam się, potknęłam o próg, spadając rozbiłam sobą szklany stolik i walnęłam głową w szafkę z telewizorem, który spadł na podłogę i się rozbił. No ale najważniejsze, że odebrałam.
To była automatyczna ankieta.
Na wstępie zaznaczyć pragnąłbym, iż lat mam 16.
Dzisiaj, tj. 15 stycznia 2017 roku, przytrafiła mi się rzecz przeokropna i prześwińska. Przeglądając gadu-gadu (tak, ludzie z tego korzystają), dostałem wiadomość od mojego kolegi - pana X. Pan X napisał mi, że znalazł super "filmik" i muszę go jak najszybciej obejrzeć. No okej - pomyślałem - i pobrałem zawartość wiadomości. Jakież było moje zdziwienie, gdy zobaczyłem brak jakiejkolwiek miniaturki. Otworzyłem wiec plik i...
(Nie chcę wyjść na nikogo złego - filmik wysłany przez kolegę, chciałem go zobaczyć. Jak teraz na to patrzę, to cholernie tego żałuję. Ale cóż...)
...i pokazała mi się mała dziewczyna (na oko lat 12). Stała sama, widać było, że na coś się patrzyła. Po chwili przyszedł mężczyzna i... zdjął spodnie. Najnormalniej na świecie zdjął pieprzone spodnie, a potem majtki. Dziewczynka, jakby było to codziennością, wzięła jego penisa do reki i...
Eh, zapewne się domyślacie co dalej. Gdy to zobaczyłem od razu wyłączyłem filmik, usunąłem gadu-gadu i napisałem koledze, aby się leczył na głowę. On mi odpisał, że to normalne, ale przepraszam, jak dla kogoś jest to normalne, to musi mieć niesamowicie nasrane we łbie.
Jest mi źle z tym, nie wiem co zrobić. Nie mogę tego zapomnieć, biedna dziewczynka, pewnie nie wiedziała co się z nią dzieje. Nigdzie tego nie pokażę, nikomu nie wyślę, zresztą i tak to usunąłem, ale chciałbym was ostrzec - nigdy w życiu nie próbujcie znaleźć takich rzeczy, nie oglądajcie, nawet nie myślcie. Jest to najokropniejszą rzeczą na świecie, łamiącą serce i po prostu nieludzką.
Szłam wyrzucić śmieci - duży, pełny wór. Kontener taki jak na gruz, kryty i, jak się okazało, równie pełny. Ale bingo, otwierając którąś z kolei klapkę, znalazłam miejsce jakby stworzone dla moich śmieci. Trzeba jeszcze tylko trochę upchnąć...
Ale zapomniałam, że na dnie tego worka były między innymi wieczka od puszek. Nie wdając się w szczegóły - krew trysnęła, skóra się rozchyliła, a gołe mięso wesoło na mnie spoglądało. Teraz mam piękną poprzeczną bliznę po wewnętrznej stronie nadgarstka.
Życzcie mi powodzenia w tłumaczeniu ludziom, że nie jestem niedoszłym samobójcą czy innym masochistą, tylko że to krwiożercza puszka zaplanowała zamach na moje życie...
Masturbacja, czyli sprawa niebezpieczna...
Jak ulżyć sobie dzięki słuchawce prysznica odkryłam w wieku 15 lat. No nie powiem, przełomowe odkrycie.
Od tego czasu niemal codziennie korzystam z tej funkcji. Rzadko kiedy dochodzę, bo najbardziej lubię moment tuż przed.
Niestety moim zabawom od zawsze towarzyszy element publiczny - rodzice w domu, koleżanki z pokoju na wakacjach, dziadkowie w kuchni.
Tak bardzo przyzwyczaiłam się do tego ryzyka odkrycia moich uniesień, że bez niego nie jestem w stanie się podniecić.
Nawet kiedy jestem z facetem, muszę mieć w głowie jakieś przeświadczenie, że w jakiś sposób możemy zostać odkryci. Inaczej nie zrobię się mokra i koniec. Myślę, że przez to wprowadziłam swojego byłego w konkretne kompleksy...
Mój najlepszy seks przeżyłam na kolonii dla dzieci w sali teatralnej, gdzie mogli nas nakryć dosłownie wszyscy. Podopieczni, dyrektor obozu, koledzy z pracy.
Taka sytuacja.
Piątek, trzynastego. Nie jestem przesądna, ale to był najbardziej żenujący dzień w moim życiu.
Mam małą paczkę osób, z którymi się trzymam - przyjaciółkę i kumpla.
Moja przyjaciółka wyznała, że jest lesbijką i że jej się podobam.
Przyjęłam to na niespotykanym luzie.
Zaś kumpel... Powiedział to samo
Zfriendzonowałam dwie osoby.
Nigdy nie czułam się jeszcze aż tak dziwnie.
To były pierwsze osoby, którym się podobałam.
WHY?
Lubimy z moich chłopakiem różne udziwnienia i ostatnio poszliśmy do klubu dla swingersów (gdzie możesz kochać się z każdym, kto jest w klubie). Wymiany z innymi parami, trójkąty, czworokąty, te sprawy. Stwierdziliśmy, że to będzie naprawdę bardzo fajne.
Nie tylko my. Spotkaliśmy tam kilku moich znajomych z pracy i jednego wykładowcę z mojego uniwerku.
Nie mam palca wskazującego prawej ręki. Straciłam go 8 lat temu.
Jak?
Był kwiecień, przed domem czekało drewno do pocięcia, a że mój brat się rozchorował to jako dobra córka postanowiłam pomóc tacie. Pomagałam tacie ciąć drewno na pile tarczowej. Pewnie nic by się nie stało, gdyby tata nie dał mi rękawic takich roboczych ("żeby sobie córka rąk nie poniszczyła").
Mieliśmy niedługo się do domu, gdy ostrze wciągnęło mi rękawicę w trakcie zgarniania trocin z blatu (robiliśmy to co jakiś czas, bo wwiewało nam je w oczy).
Potem było już szybko - dom, szpital i moje negocjacje z lekarzem ile palca ma mi zostawić (sic!).
Po wyjściu z SORu zabolały mnie słowa mojej mamy: "Przecież zawsze chciałaś być oryginalna" - nie chciałam...
Wszyscy mieli i mają do tej pory wyrzuty sumienia o to co się stało, do mnie pretensje o to, że ja do nikogo nie mam żalu i się z tym po prostu pogodziłam.
A wiecie co jest najgorsze?
Całe pół dnia cięcia drewna to ostrze piły mnie hipnotyzowało, przyciągało... Przez moment zaświtała mi myśl: "Jak by to było gdyby mi ucięło palec?"
Teraz już wiem jak to jest...
I wiecie również Wy, Anonimowi, nikomu wcześniej się do tego nie przyznałam i pewnie nikt więcej o tym już nie usłyszy.
Dziś byłam w sklepie, aby kupić coś na prezent urodzinowy dla mojej mamy. Okazało się, że jako ekspedientka pracuje tam moja dawna znajoma, więc oczywiście trochę sobie poplotkowaliśmy.
W chwili gdy dumna pokazywałam jej zdjęcia moich dzieciaków, na ekranie otworzył się MMS od mojego męża, który lubi sobie ze mną pożartować. Tym razem zrobił zdjęcie swojego małego i podpisał "wisisz mi loda".
Wyobraźcie sobie minę mojej znajomej...
Wraz z początkiem II klasy liceum doszła do nas nowa koleżanka - B. Dziewczyna wydawała się sympatyczną osobą, a w bardziej damskim gronie miałyśmy okazję poznać ją na moich urodzinach, na które ją zaprosiłam.
Rodziców nie było, więc polały się procenty. Jak wiadomo, alkohol rozplątuje język. B. po jakimś czasie stwierdziła, że jest lesbijką. Żadna z nas nie przyjęła tego na poważnie. Impreza się skończyła, wszyscy goście się rozeszli i każdy zapomniał o tym zdarzeniu.
B. chyba jednak nie żartowała. Zaczęła pytać dziewczyny z klasy o to jakie noszą majtki, rodzaj stanika itp. Deklarowała przy tym zawzięcie, że nie cierpi osób hetero. Nie ma się więc co dziwić, że nikt z klasy jej nie lubił.
Miarka się przebrała podczas jednego z wf-ów, kiedy zachciało mi się dwójki (spokojnie, dupa mnie nie oszukała) i poszłam do szatnianej łazienki. Przez uchylone drzwi szatni zauważyłam B., która delektowała się zapachem spodni jednej z koleżanek. Wyciągnęłam telefon i nagrałam kilka sekund tego rytuału. Sprawę zgłosiłam do wychowawcy, bo w końcu to był pewnego rodzaju problem wychowawczy.
Wychowawca wezwał dyrektora, pedagoga szkolnego i rodziców B. Cała ta zgraja udała się do pokoju nauczycielskiego. Wychowawca pokazał B. nagranie i zapytał co to ma znaczyć. Ta się rozpłakała i zdołała jedynie powiedzieć: "no bo ja w ten sposób odkrywam samą siebie". No ręce opadły wszystkim zgromadzonym. Nie był to wystarczający argument, a B. została odpowiednio ukarana.
Ostatecznie B. przeniosła się do innej szkoły, uznając, że w naszej szkole jej się nie podobało. Chyba już wiem czemu.
Jaka może być największa wpadka przed pierwszym razem? Każdy facet boi się, że finał nastąpi zbyt wcześnie, zwłaszcza że jako nastolatek naczytałem się Bravo.
Aby uniknąć tego problemu, na dzień przed "wielkim dniem", który był zaplanowany wcześniej, postanowiłem wielokrotnie rozładować napięcie.
Kiedy już nastała ta wielka chwila, przez ponad godzinę nie mogłem skończyć.
Dodaj anonimowe wyznanie