#2s3OB
(Wiem, że w tym momencie parę osób przescrollowało xD).
Jestem młodą katoliczką (tak, katolicy to nie tylko mohery :P). Nie jakąś nie wiadomo jak wierzącą - taką zwykłą, przestrzegającą zasad swojej wiary.
No właśnie.
Nie zliczę, ile razy spotkałam się z różnymi komentarzami, pogardliwymi spojrzeniami itd. Dlaczego? Przez zwykłą praktykę swojej religii. Chociażby:
- Nie jem w piątek mięsa. W restauracji wszyscy znajomi zamawiają pizzę z mięsem, ja – jakieś danie jarskie. To + krzyżyk na szyi = moher. I zaczynają się dyskusje, dlaczego i jak bardzo chodzenie do kościoła jest głupie.
- Przed kościołem przechodzi grupka ludzi, rozmawiają sobie – spoko. Widać, że raczej nie zamierzają wejść do środka. Kilka osób mija ich i spokojnie wchodzi. Już zaczynają się komentarze (okraszone sporą ilością wulgaryzmów) jak to ci ludzie są ciemnogrodem.
- Nie wiem, czy wszyscy o tym wiedzą, ale jest tak, że jak gdzieś na mieście widzi się księdza z Najświętszym Sakramentem (czyli zwykle z taką torebką na szyi xD) to się przyklęka. Zdarzyło mi się, że kiedy tak zrobiłam, chłopak, który szedł za mną, parsknął śmiechem.
Oprócz tego krzywe spojrzenia, jak ktoś się przeżegna przechodząc przed kościołem, nie za bardzo przeklina (w końcu każdemu się zdarza :P), nie je nic w określonych dniach roku…
Po prostu… to trochę boli. Niby mówi się o tolerancji, niektórzy nawet przez jej brak odchodzą z Kościoła, ale w stosunku do nas, katolików, czasem naprawdę da się odczuć okropną niechęć. Być może to wina starszych pań, które lubią poplotkować, być może wina księży-pedofili – nie wiem. Ale uwierzcie, że tacy zwyczajni, świadomi katolicy to naprawdę normalni ludzie, z którymi można na poziomie podyskutować o Kościele, wyjść na piwo czy imprezę, i którzy wiedzą, że nie mają monopolu na moralność. W końcu my też mamy uczucia :)
Wiem, że niektórzy zostali bardzo skrzywdzeni przez Kościół i stąd różne docinki, ale proszę, nie zakładajcie od razu, że wszyscy katolicy są źli. Każdy stereotyp jest krzywdzący.
Może kogoś przekonałam :) Szanujmy się nawzajem!
#VyPpJ
Od zawsze słyszałem, że mam być wzorowym uczniem. Zero nieprzygotowań, zawsze praca domowa odrobiona i zawsze wzorowe oceny. Już w pierwszych klasach podstawówki to miałem.
Dzień wyglądał zawsze tak: pobudka, szkoła, 30 minut wolnego, lekcje, zajęcia dodatkowe, lekcje, czytanie książek i sen. Oglądać telewizję mogłem tylko od piątku do niedzieli i to tylko wtedy, gdy miałem wszystko odrobione. Jeśli miałem w nadchodzącym tygodniu sprawdzian lub kartkówkę - zero telewizji. Żeby posiedzieć na kompie, musiałem błagać ojca na kolanach (mieliśmy wspólny komputer). Zwykle dawał mi 30 minut na grę, ale potrafił przyjść po 15, twierdząc, że siedzę już za długo. Dodatkowo każdego dnia po szkole sprawdzali mi zeszyty, zarówno rano, pod kątem czy mam wszystko zrobione, jak i wieczorem, czy wszystko wziąłem.
Oprócz tego nie mogłem w szkole pisać w zeszycie. Wszystko musiałem zapisywać w brudnopisie, a dopiero w domu mogłem przepisywać do zeszytów. Jeśli zapisałem coś z błędem, lub ich zdaniem brzydko, sruu, cała kartka wyrwana z zeszytu i przepisujemy od nowa.
Najgorzej było z pracami domowymi. Zwłaszcza z matmy. Jeśli po jakimś czasie dalej nie rozumiałem zadania, ojciec potrafił mnie bić po głowie za każdą złą odpowiedź. Jeśli praca była ich zdaniem za krótka: piszesz jeszcze raz na brudno. Później sprawdzali, dopisywali mi 3-4 strony tekstu i dopiero wtedy mogłem przepisać. Jeśli coś źle przepisałem, piszemy całość od nowa. Przez to wszystko nieraz kończyłem prace domowe i naukę o północy. Wstawałem rano niewyspany i wysłuchiwałem od starych "gdybyś tyle nie marnował czasu, to byś mógł dłużej spać". A ich zdaniem, wszelkim traceniem czasu było: chodzenie do toalety w czasie odrabiania pracy domowej/uczenia się, pójście napić się herbaty, pójście po coś do jedzenia. Za to absolutnym obowiązkiem było przychodzenie za każdym razem, gdy wołali i: robienie herbaty, podawanie pilota od telewizora itp.
Dopiero w 5. klasie podstawówki, kiedy się zbuntowałem i olałem naukę, trochę coś do nich dotarło, ale ostatecznie to w gimnazjum odpuścili w jakimś stopniu. Ale i tak musiałem na wszelkie wyjazdy (nieważne czy rodzinne, czy szkolne) brać podręczniki i książki z ćwiczeniami i uczyć się za każdym razem, gdy miałem chwilę wolnego.
Wiem, że może to wyznanie brzmi ciut dziecinnie, ale przez to do dziś mnie to boli, bo przez naukę nie miałem dzieciństwa. Rodzice: pamiętajcie, że dziecko to nie maszyna do nauki i ma też swoje potrzeby. Dzieci/uczniowie: nie bójcie się pokazać, że macie swoje zdanie i wolną wolę, bo inaczej możecie się później nie pozbierać.
#Ettlv
Moja siostra dostała kiedyś w prezencie lalkę, ale nie taką zwykłą, lecz taką, co najpierw pije, a potem po jakimś czasie sika i trzeba zmieniać pieluchy. Było to zrobione na zasadzie zaworków jednoprzepływowych.
W każdym razie ja, pomysłowy 8-latek, nakarmiłem ową lalkę tabletkami musującymi i brązową akwarelą.
No i siostra podczas zabawy nakarmiła, czytajcie napoiła, lalkę.
Nie mija kilka minut, jak moja młodsza siostra biegnie do mamy i krzyczy, że lalka chora, bo ma sraczkę. I rzeczywiście plan wypalił. Lalka pierdziała i wypluwała z tyłka brązową wodę.
Oj, miało się pomysły.
#iZqvQ
Staram się żyć, ale gdzieś w głowie cały czas pojawia mi się myśl, że już nie jesteśmy razem. Parę pierwszych miesięcy żyłam nadzieją, że być może on jeszcze będzie mnie chciał.
Zerwał nagle, bez powodu. Nawet nie chciał ze mną rozmawiać. Boli mnie to, że nawet nie zadał sobie trudu, żeby porozmawiać ze mną o tym, czego mu brakuje w związku. Nie miałam żadnej możliwości naprawy i z dnia na dzień straciłam osobę, która była całym światem.
Zawsze myślałam, że jestem silną osobą i teraz przeraża mnie odkrycie, że od tak dawna cierpię po stracie chłopaka. Pamiętam, że kiedy byłam mała i dopiero wyobrażałam sobie jak to jest być z kimś, bałam się, że będę kochała kogoś, kto nie będzie kochał mnie. Teraz właśnie tak jest.
Chociaż wiem, że podobnie czuje się mnóstwo kobiet i mężczyzn, to i tak czuję taki ból w sercu... Nie mam z kim o tym porozmawiać, bo wychodzę z założenia, że ludzie chcą pomóc, ale nie są w stanie słuchać cały czas o tym samym problemie. Nie chcę zamęczać sobą tych paru osób, które przy sobie mam.
Myślę o założeniu pamiętnika, żeby móc wyrzucić z siebie ciężar. Czasami układam sobie w głowie dialog mój i byłego chłopaka. Wtedy sama mogę wyjaśnić sobie to, co mogło być wg niego nie tak.
Możecie uznać, że przesadzam i zachowuję się jak nastolatka, ale chyba zabija mnie samo to, że nie dał mi szansy na rozmowę.
#d1cP6
W końcu moja mama na pewno nie była jedyną samotną matką, która musiała godzić pracę z opieką nad dziećmi. Cóż, problem się zaczął, gdy właśnie mama do pracy wróciła. Cała opieka nad siostrą spadła na mnie; JA zaprowadzałam małą do żłobka, JA odbierałam ją po szkole, JA szykowałam jej śniadania, obiady i kolacje. Moje życie towarzyskie przestało istnieć. Zawsze, gdy chciałam gdzieś wyjść z koleżanką, mama najpierw sprawdzała w grafiku, czy będzie mogła z nią zostać. Zwykle nie mogła, ponieważ kończyła pracę o dwudziestej lub dwudziestej drugiej.
W technikum zyskałam opinię osoby, której nie warto nigdzie zapraszać, ponieważ wiecznie odmawia. Naprawdę chciałam chodzić na spotkania ze znajomymi, koncerty, nawet na głupie dyskoteki szkolne, a na palcach jednej ręki można policzyć, kiedy mi się udało wyrwać z domu. Po moich osiemnastych urodzinach mama potrafiła zrobić mi awanturę, że jak to tak, jak to znalazłam sobie pracę na wakacje, kto będzie opiekował się siostrą po przedszkolu?! Co ja sobie wyobrażam?!
Wtedy nawiązała kontakt z babcią małej ze strony ojca, która zaczęła jej trochę pomagać. Ja się cieszyłam, mała się cieszyła, jednak mamie nie podobało się, że siostra spędza czas z babcią. Do dziś nie wiem, dlaczego tak rzadko pozwala im się widywać. Ze swoją matką moja mama również nie utrzymuje kontaktu, przed laty bardzo się pokłóciły, ale to już historia na inne wyznanie.
Teraz rozpoczęłam studia w sąsiednim mieście i czasami specjalnie mówię, że wrócę później albo że spóźniłam się na pociąg, aby spędzić choć trochę czasu sama albo z chłopakiem. Gdy tylko wracam do domu, spada na mnie opieka nad siostrą. Rozumiem, że muszę mojej mamie pomagać, ale nie powinnam jej wyręczać. Chciałabym się wyprowadzić razem z chłopakiem gdzieś bliżej miasta, w którym studiuję, ale wiem, że czeka mnie okropna awantura za sam pomysł. Jednak nie to w tym wszystkim jest najgorsze.
Przez to, że zajmuję się siostrą, omija mnie wiele rzeczy, a ja automatycznie zaczynam ją o to obwiniać. Czuję, że jeśli taka sytuacja potrwa dłużej, zacznę ją nienawidzić, mimo że naprawdę mi na niej zależy. Co mogę dodać? Mamy nie stać na opiekunkę, nie mamy dosłownie żadnej rodziny, która mogłaby pomóc (oprócz babci ze strony ojca siostry, ale mama nie lubi się z nią kontaktować). Czuję się tym wszystkim przytłoczona; zupełnie jakbym ja urodziła dziecko, a nie ona.
#1Vfhf
- A co jeśli ja mam anoreksję?
Ten w odpowiedzi złapał mnie za brzuch I powiedział:
- Spokojnie kochanie, tobie to nie grozi.
#uoLse
Do tego stopnia, że podczas jelitówki w pakiecie z miesiączką i tak sprzątałam, zmywałam i wykonywałam codzienne czynności, bo wyrzuty sumienia nie pozwoliłyby mi na odpoczynek.
#wHLbO
Byłem wtedy w piątej klasie podstawówki. Nie miałem łazienki w domu, to była zima, więc postanowiłem wziąć stary nocnik mojej młodszej siostry i załatwić dwójkę na ganku, a później opróżnić go w kibelku oddalonym całkiem sporo od mojego domu. Była noc, a ja wykalkulowałem, że mniej czasu spędzę na chłodzie i w dodatku w ciemnościach na dworze.
Jestem podczas wykonywania pierwszej fazy wyżej wymienionej czynności, kiedy główne drzwi otwierają się, a w nich stają wujek i ciocia z latarką - chcieli złożyć nieoczekiwaną wizytę. Uciekłem stamtąd z gołym tyłkiem w głąb domu, a oni zostali w małym pomieszczeniu z tym nieszczęsnym nocnikiem z zawartością i zapewne nieciekawą wonią. Usłyszałem tylko: "Sodoma i Gomora!".
Nie weszli do środka.
Rodzice o niczym się nie dowiedzieli, a ja oczyściłem miejsce zbrodni niedługo po całym zajściu.
Minęło już sporo czasu, żyję na znacznie lepszym poziomie, a jednak gdy tylko przypomnę sobie o tym wydarzeniu, jest mi okropnie wstyd.