Kilka miesięcy temu w wakacje założyłam dla żartów konto na randkowym portalu gejowskim. Podszywałam się na nim za przystojnego chłopaka. Pisałam z różnymi osobami, ale nie traktowałam nikogo z nich poważnie - zazwyczaj urywałam kontakt po kilku dniach.
Sytuacja zmieniła się diametralnie jakiś miesiąc temu. Poznałam pewnego chłopaka o podobnym wieku i zainteresowaniach. Mogłam rozmawiać z nim godzinami i tematy nigdy nam się nie kończyły. Niejednokrotnie mogłam liczyć na jego pomoc czy wsparcie.
Około tygodnia temu zauważyłam, że zaczęłam czuć do niego coś więcej, krótko mówiąc: zauroczyłam się. Odnoszę wrażenie, że on spostrzega mnie w podobny sposób. Kilka dni temu zaczął prosić o spotkanie (jest z okolic mojego miasta). Bardzo chętnie bym się z nim spotkała, ale... do tej pory nie przyznałam się mu, że piszę z fejk konta. Nie potrafię o tym powiedzieć z obawy, że obrazi się na śmierć i zerwie ze mną wszelki kontakt. Serce mi się kraja, gdy pomyślę sobie, że przez moją głupotę nigdy się nie spotkamy lub w najlepszym wypadku zostanę jedynie jego przyjaciółką.
Studiuję w Krakowie. Jest tu taki most, na którym zakochani zapinają kłódki z wygrawerowanymi inicjałami. Ma to zapewnić trwałość uczucia, albo może odporność na choroby weneryczne, nie wiem dokładnie, nie wierzę w takie rzeczy.
Ale moja dziewczyna ma romantyczną naturę, więc poszliśmy zawiesić kłódkę. Gdy to zrobiliśmy i już mieliśmy iść, ktoś podpowiedział, że kluczyk trzeba wyrzucić do Wisły. Jak trzeba to trzeba, sięgnąłem ręką do kieszeni i rzuciłem klucz do rzeki.
Szkoda tylko, że pomyliły mi się klucze i wyrzuciłem klucz od mieszkania.
Wiecie czym jest smak wolności?
To takie uczucie, które pojawia się, kiedy masz co jeść i nie masz zakazu spożywania jedzenia znajdującego sie w domu.
Kiedy możesz sobie coś ugotować lub skorzystać z toalety kiedykolwiek i jakkolwiek tylko chcesz i nie słyszysz, że jesteś chorym sku######em. Kiedy możesz kupić sobie kiełbasę prosto z Hiszpanii, bo masz na to ochotę i nikt nie robi ci wyrzutów. Kiedy masz się w co ubrać i z czego zadzwonić, a nie musisz chodzić od 10 miesięcy w tych samych 3 koszulkach i 1 spodniach. Kiedy możesz zrobić pranie i nikt ci go nie wyłączy i nie wyrzuci na podłogę, bo cię nienawidzi. Kiedy cieszysz się z powrotów do domu i wiesz, że od wejścia nie będziesz poniżany. Kiedy opuszczanie bliskich nie łamie ci serca, bo w twoim domu też nie jest tak źle. Kiedy możesz siedzieć spokojnie, bo nikt nie zacznie ci szarpać za drzwi drąc się, że jesteś chorym p#####m. Kiedy możesz spać spokojnie, bo nikt kie grozi ci, że u####e ci głowę w nocy. Kiedy nikt nie uderzy cię za brak wiedzy, czym jest akapit. Kiedy nikt nie zrobi ci piekła w domu, bo tak.
To uczucie, które pojawia się, kiedy bierzesz życie w swoje ręce.
Nie mam nawet 20 lat. Jestem na swoim utrzymaniu. Przeszedłem przez rodzinę alkoholików, a potem rodzinę psychopatów. Jestem Dorosłym Dzieckiem Alkoholików. Przeszedłem przez depresję i próbę samobójczą. Wyszedłem z fobii społecznej. Uciekłem z domu 2 dni po 18 urodzinach i dziś cieszę się życiem.
I mały apel dla ofiar przemocy domowej. Bierzcie życie w swoje ręce, bo jest ono zbyt krótkie, żeby było piekłem. Nie dajcie sobie wmówić, że jesteście od kogokolwiek zależni. Znajdźcie powód do życia i przyjcie zawsze naprzód. Zawsze.
Wszyscy powtarzają mi, że się zmarnuję, ponieważ nie chcę iść na studia. Jestem w klasie maturalnej, mimo tego, że się prawie w ogóle nie uczę, mam dobre oceny - średnia na półrocze ponad 4, matury próbne idą mi świetnie.
Problem w tym, że siedzenie na lekcjach jest dla mnie męką, nie wiem jak mogłabym wytrzymać kolejnych parę lat na wykładach... Zresztą czuję, że po studiach przy pracy umysłowej nie byłabym szczęśliwa. Czuję się dobrze pracując fizycznie. Poważnie, uwielbiam uczucie zmęczenia po całym dniu roboty, uwielbiam iść spać z myślą, że jutro znowu czeka mnie wycisk. Zaraz znajdą się osoby, które napiszą, że skąd mogę mieć pojęcie o pracy fizycznej. Otóż odkąd skończyłam 16 lat pracuję sobie dorywczo na weekendach i czasem po szkole, kiedy jest mniej lekcji. Pracowałam też na wakacjach po 9-10 godzin 6 dni w tygodniu. Sprawia mi to przyjemność i nie uważam, że zmarnuję swoje życie, nie zdobywając wyższego wykształcenia.
Swego czasu założyłam konto na anonimowych. Pojawiło się z mojej strony sporo komentarzy. Zauważyłam, że bardzo dużo osób wchodzi ze mną w dyskusje. Zwykle, żeby napisać, że chyba zgłupiałam i (cytat) "co baba może o tym wiedzieć". Generalnie odzew był taki, że mam spadać na drzewo prostować banany.
Przeczytałam kilka wyznań o tym, jak to kobiety udawały mężczyzn w sieci (i vice versa) i postanowiłam spróbować. Moje komentarze są w podobnym tonie, jedyne co się zmieniło to fakt, że wyrażam się jako mężczyzna.
Co się okazało. Takie same poglądy jak wcześniej mają więcej plusów (chociaż to nie jest do końca miarodajne), a dyskusje toczą się na poziomie. Nikt mnie nie wyzywa i kiedy twardo stoję przy swoim, zwykle jedna ze stron w końcu przyznaje rację drugiej. Jakoś tak przyjemniej mi się tu wypowiada i nie czuję się jak na cenzurowanym.
Zastanawiam się, z czego to wynika.
Jestem niepełnosprawna i poruszam się na wózku od urodzenia. Generalnie okej, żyję z tym normalnie, staram się dawać sobie radę i potrafię mieć też często do tego dystans. Ale nie zawsze tak było.
Od najwcześniejszych lat szkolnych byłam omijana wśród dzieci z klasy, ogólnie to wiadomo - ze względu na moją sytuację było dużo pogadanek z wychowawczynią o tolerancji, o tym, że należy dobrze traktować ludzi nie tylko niepełnosprawnych, ale i tych o innym kolorze skóry itd. No, wiadomo o co chodzi. Mimo wszystko, takie zajęcia nie przynosiły w niektórych przypadkach efektów. Było wiele osób, które mnie unikały, wiadomo, jako dzieciakowi było mi wtedy zwyczajnie przykro, że inne dzieci kopią piłkę, bawią się w chowanego, w ganianego, a ja siedziałam gdzieś w kącie i tylko ich obserwowałam. Niektórzy też śmiali się ze mnie, drwili, pytali z takim uśmieszkiem czy z nimi zatańczę i tak dalej. No cóż, bywa.
Na każdym etapie mojej edukacji czy nawet poza szkołą spotykałam ludzi, którzy zwyczajnie mnie nie akceptowali. Tyczyło się to również moich rodziców, którzy z jednej strony starają się mi pomagać w takich codziennych rzeczach, ale niejeden raz słyszałam ich rozmowę, że mają już dość tego wszystkiego, że wcale nie chcieli mieć dziecka, na które trzeba tyle uważać i tyle mu pomagać, że nikt mnie nie będzie chciał, nie założę rodziny i tak dalej... Dość ostre słowa, przepłakałam wiele nocy przez to, co mówili za moimi plecami choć tak naprawdę wszystko słyszałam.
W pewnym momencie było coraz gorzej, przeszłam załamanie. Trwało to przez kilka miesięcy. Zaczęłam szukać znajomości w internecie. Otworzyłam się przed jedną osobą na jednym z portali czatowych, opowiedziałam jej o swoich problemach, no i o tym, że chciałabym mieć prawdziwych przyjaciół. Ta powiedziała mi o pewnej stronie, skupiającej się na klimacie Harry'ego Pottera. Powiedziała mi ta osoba, że można tam się uczyć przedmiotów jak w Hogwarcie, ale też jest sporo konkursów i tak dalej, ale przede wszystkim można tam poznać wspaniałych ludzi, którzy też przez jakieś problemy realne uciekali do znajomości internetowych. Postanowiłam spróbować, choć wydało mi się to głupie.
Zapisałam się, na rozpoczęciu mnóstwo ludzi, których nie znam... Później zajęcia - zawsze wieczorem. Po zajęciach siedzieliśmy w dormitoriach, no i podczas którejś rozmowy zaczęłam rozmawiać z innymi. Poznawałam wszystkich z dnia na dzień coraz lepiej, mieliśmy wspaniały kontakt. Nie uwierzyłam, że w końcu odnalazłam swoich przyjaciół... W szkole magii, która z pozoru może okazać się jakąś stroną dla dzieciaków, podczas gdy spotkałam tam zarówno młode jak i starsze osoby.
To dzięki nim się trzymam :)
Jak byłem mały, usłyszałem, jak kolega mojego brata mówił coś o „zaliczaniu lasek”. Nie wiedziałem dokładnie co to znaczy, ale doszedłem do wniosku, że pewnie chodzi o to, ile ich poznał. Z rozmowy wynikało, że im więcej, tym lepiej, dlatego sam zapragnąłem być taki jak on i „zaliczać” dziewczyny.
Założyłem zeszyt, w którym zacząłem wypisywać imiona wszystkich koleżanek, z którymi kiedykolwiek zamieniłem chociaż jedno słowo i przy każdym z nich stawiałem ptaszka. Było ciężko, bo dopiero niedawno nauczyłem się pisać drukowane literki, ale koniecznie chciałem być tak samo fajny, jak ten kolega.
Po jakimś czasie doszedłem do wniosku, że to głupie, żeby zaliczać tylko dziewczyny, więc założyłem drugi zeszyt z imionami chłopców i podpisałem go jako lista chłopaków, których zaliczyłem. Tak mocno się w to wkręciłem, że przez następnych kilka dni wykorzystywałem wszelkie możliwe okazje, aby tylko porozmawiać z kimś nowym, którego oczywiście od razu potem dopisywałem do mojej listy. W końcu dumny poszedłem do rodziców, aby pochwalić się, ile lasek i chłopaków już zaliczyłem.
Tata wybuchnął śmiechem, natomiast mama nie była zbytnio zadowolona i zabroniła mi mówić, że kogoś „zaliczam”. Pamiętam tę rozmowę do dziś, bo było mi bardzo przykro, że zamiast mnie pochwalić, oni zabronili mi mojego nowego hobby. :(
Jestem uczennicą 3 klasy liceum. I tutaj właśnie poznałam faceta mojego życia.
Uczy mnie polskiego.
Długo broniłam się przed tym uczuciem. Tak wyszło, że ja jemu też się spodobałam i zaczęliśmy się spotykać.
Plan był taki, że utrzymamy nasze kontakty w tajemnicy do końca liceum, potem będziemy mogli się oficjalnie spotykać. I co? I nic z moich planów nie wyszło. Nie mogę się nikomu wygadać, więc piszę do Was, chociaż pewnie mnie zhejtujecie... Zaszłam w ciążę. To już 10 tydzień. Nie wiem co mam zrobić. Nie powiedziałam mu. Przecież straci pracę... a moi rodzice? Samą ciążę może jakoś by przeżyli, ale romans z nauczycielem? Wyrzucą mnie z domu...
Może ktoś był w podobnej sytuacji? Czuję, że za chwilę zwariuję...
Do tej pory nie wiem co mam o tym myśleć...
Zacznijmy od tego, że moi rodzice byli bardzo młodzi kiedy się urodziłam. Mój tata jest obiektywnie bardzo przystojnym i eleganckim mężczyzną. Już nie raz słyszałam od koleżanek i różnych osób pochlebne opinie w tym temacie. Ostatnio zauważyłam, że moja najlepsza przyjaciółka dziwnie zachowuje się w moim domu, albo w każdym momencie, kiedy w moich wypowiedziach przejawia się tata. Było to dla mnie dziwne, ale z przyzwyczajenia zignorowałam to.
Pewnego razu kiedy przyszłam do niej trochę wcześniej niż to planowałyśmy, weszłam po cichu do jej pokoju żeby ją wystraszyć a zastałam ją pod kocem wydającą dziwne dźwięki. Wiadomo było co tam sobie robiła, ale udałam że nie wiem o co chodzi. Kiedy weszłam, ona odrzuciła swój telefon jak oparzona. W mojej głowie urodziła się dziwna myśl i wcieliłam w życie swój plan. Poprosiłam ja szybko o herbatę, ona zestresowana szybko wyszła. Wiem że to okropne co zrobiłam, ale znając jej hasło wzięłam jej telefon i włączyłam.
Włączyła się galeria, a tam zdjęcia mojego taty. Różne. Robione z ukrycia u mnie w domu, pobrane z Facebook'a, było nawet jedno zrobione w piżamie. Zrobiło mi się wręcz niedobrze. Wyszłam stamtąd i nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć.
Jakiś czas temu dostałam psa. Paroletniego. Ilekroć idę z nim na spacer, spotykamy kogoś kto się z nim wita. Popadłam w kompleksy, bo mój pies ma więcej znajomych niż ja. Jak żyć..? :p
Dodaj anonimowe wyznanie
