Jestem psiarzem. Uwielbiam psy, kocham te zimne kichawki, uśmiechnięte paszcze, błysk w oku i radość ze wspólnego czasu. Oczywiście mam też swojego psa. Leży spokojnie na kanapie i zazwyczaj nie odstępuje mnie na krok. Jeszcze rok temu do głowy by mi nie przyszło pisanie tego wpisu. zawzięcie twierdziłam, że pies w domu musi być. Aktualnie zwątpiłam. Dlaczego?
Tu należy zacząć od tego, że mój pies ma już ponad 10 lat. Zaczęły się problemy ze zdrowiem i coraz częściej lądowaliśmy u weterynarzy. Najpierw kręgosłup, potem jelito, uczulenia, zapalenia ucha, problemy z trzustką i jeszcze kilka innych przebojów - nazbierała się spora kartoteka. Większość weterynarzy zbada psa, da leki i odeśle do domu ze wskazaniami. Kiedy tylko przekroczysz próg gabinetu, tak naprawdę z chorobą zostajecie we dwoje - tylko ty i twój ukochany pies. Widzisz, że boli, że jest niedobrze, że pies cierpi, a tak naprawdę nie możesz zrobić nic - tylko postępować według zaleceń weta (który miejmy nadzieję, że jest kompetentny). Kombinujesz, stajesz na rzęsach, gotujesz, podajesz leki i dbasz najlepiej jak tylko potrafisz, a w ciągu kolejnych dni wychodzą nowe rzeczy. Kasa się kończy, ale walczysz dalej - chodzi o życie twojego przyjaciela. Ciągle w pamięci masz te wszystkie wspaniałe chwile, starty w zawodach, długie, letnie spacery, zimowe szaleństwa - tak dużo dobrych wspomnień. W internetach latają zdjęcia grzecznych i zdrowych piesków. Wszędzie szczęście i radość, dlaczego nie u nas? Mały domowy szpitalik i pełnoetatowa opieka nad czworonogiem.
Wiesz dobrze, że ta historia nie skończy się happy endem, że mogą być trudne decyzje, dużo łez i smutek - ale jestem to winna swojemu przyjacielowi. Tak po prostu musi być i nic tego nie zmieni.
Czy chcę to przerabiać jeszcze raz, i kolejny, i jeszcze jeden? Pomimo tego, że kocham te czworonogi, sama nie wiem.
Pamiętam mój pierwszy związek jakby to było wczoraj, lecz minęło już kilka lat dobrych lat. Cały czas wspominam jedną sytuację która mnie śmieszy do tej pory.
Leżąc z dziewczyną na łóżku oglądaliśmy film. Nagle usłyszeliśmy taki hałas jakby coś wybuchło, nie było to takie głośne, ale dało się dobrze usłyszeć. Okazało się, że to była moja mama, która wypuściła głośne gazy. Dziewczyna po chwili zapytała mnie co to było, to odpowiedziałem, że chyba będzie burza. Ona nie zaprzeczyła, nawet troszkę się przejęła.
Szkoda tylko, że to był mroźny dzień stycznia. Po tej sytuacji stwierdziłem, że mam bombową mamę :)
Jestem kobietą, mam 20 parę lat.
Od 11 lat jestem uzależniona od filmów pornograficznych.
Tak, uzależniłam się w czasach, kiedy fartem udało się ściągnąć jaki film zamiast muzyki w programie typu eMule czy BearShare. Wcale nie interesuje mnie fabuła. Lubie włączyć na kilka minut, podniecić się, dać upust i wyłączam, po czym zastanawiam się, jak mogłam oglądać takie obrzydlistwo. W okresie dojrzewania włączałam sobie takie filmiki nawet i 5-7 razy dziennie. Lubię utożsamiać się z kobietą, słyszeć dźwięki rozkoszy, ale też i podnieca mnie sam kobiecy biust. Uwielbiam to i stanowi to dla mnie ogromny problem, ponieważ przez to nie mogłam uprawiać seksu z chłopakiem, z którym byłam w poważniejszym związku. Po prostu mnie to nie podniecało i nie chciałam tego robić, wolałam obejrzeć sobie filmik na sprośnej stronie i się podniecić w ten sposób. Wyobrażać sobie, że to ja jestem bohaterką tego ostrego rżnięcia, natomiast jak przychodziło co do czego, to w realu nie chciałam tego robić. Obecnie jestem singielką i boję się, że przez ten problem nigdy nie będę mogła być w związku. Jestem nienormalna.
Ostatnimi czasy mam wrażenie, że jedyną rzeczą, do której mam talent, jest uprawianie seksu.
Na początku chciałbym zaznaczyć, że moje wyznanie nie jest wynikiem wizji twórczej jakiegoś zboczeńca. To wyznanie napisało życie. Żeby nie zanudzać, przejdę od razu do głównego wątku.
Mam przyszywaną siostrę. Jest córką mojego ojczyma. Nie mamy wspólnych rodziców biologicznych, łączy nas jedynie związek mojej matki i jej ojca. Mi wybija ostatnia "nastka" na zegarze, ona jest nieznacznie młodsza. Kocham ją jak własną siostrę, której nigdy nie miałem, bo całe życie byłem jedynakiem. Oddałbym za nią życie. Jeśli przez kogoś spadłby jej włos z głowy, tobym chyba tego kogoś zabił. Jest po prostu drugą najważniejszą kobietą w moim życiu zaraz po mamie.
Doskonale się dogadujemy i bezgranicznie sobie ufamy. Ostatnio jednak zauważyłem, że czuję do niej coś więcej. Postrzegam ją nie tylko jako siostrę, ale jako niesamowitą kobietę, z którą mógłbym spędzić resztę życia. Ukrywam to i okazywanie uczuć oczywiście dalej zachowuję na standardowym poziomie dobrego rodzeństwa. Nie chcę też, aby ona poczuła przez to do mnie wstręt i obrzydzenie, bo w końcu jako tako jestem w jakiś sposób jej bratem. Nie lubię się nikomu narzucać, a takie wyznanie mogłoby też popsuć nasze relacje, a tego bym nie chciał. Mimo tego, że potrafimy rozmawiać o wszystkim i czasami spędzamy całe noce na kanapie przy rozmawianiu, to takie coś mogłoby być dla niej szokiem. No i co powiedzieliby rodzice i rodzina? Co jeśli okazałoby się, że ona czuje to samo do mnie i też na podobne obawy? Sam już nie wiem co robić. Niby poza papierkiem podpisanym przez naszych rodziców nic nas nie łączy, ale mimo tego jest to według mnie ciężka sytuacja i zastanawiam się, czy jest z niej wyjście, które nie zrani żadnej ze stron, łącznie z naszymi rodzicami.
Tak bardzo brzydzi mnie podawanie dłoni komuś, kogo nie lubię, że za każdym razem idę potem do łazienki ją dyskretnie umyć.
Ta historia będzie krótka i dosyć absurdalna.
Gdy byłam w ciąży, chciałam jechać do sąsiedniego miasta busem. Podeszłam do kierowcy i poprosiłam bilet, a on kazał mi zapłacić za dwie osoby. Po prostu wyszłam. Ja nie wiem co dzieje się z tymi ludźmi.
Ogólnie "twardy" ze mnie człowiek.
Można mi nawtykać, wyśmiać, szantażować, cokolwiek, a spłynie to po mnie jak po kaczce. Nawet się nie zaczerwienię z żadnego powodu czy nie zająknę odpowiadając - choćby nie wiem jakie emocje mną targały.
Do czasu, aż wrócę do swojego domu. Tam Niagara łez wylewa się tuż od progu, tuż po zamknięciu drzwi. Nie zanoszę się płaczem, nie katarzę i nie odchrząkuję. Po prostu dopada mnie 2-3-godzinna powódź. Taki ze mnie twardy człowiek.
Dziadek na Mikołajki kupił mi koszulkę z logo Pussy Power.
Jestem chłopakiem.
Właśnie po raz kolejny chciałem zapłacić za jedzenie, przykładając do terminala kartę miejską :)
Dodaj anonimowe wyznanie
