Moja dzisiejsza rozmowa z babcią męża.
Ja: Babciu, zapraszam w niedzielę na kawę.
Babcia: A co to będzie?
J: Urodziny moje.
B: Ooo, a które to?
J: 25, babciu.
B: O Boże, 25 lat... A ja 90, jak stary byk... Ale patrz, kochanie, w tych latach to obie tylko patrzymy, coby se posiedzieć. Ino jo na dupie, a ty na chłopie...
Padłam :D
Połowa marca, a w moim mieście zaatakowała zima. Wybraliśmy się z chłopakiem, autem na zakupy, jak zwykle na drugi koniec miasta. Wracając do domu około godziny 18, staraliśmy się ominąć jak najwięcej zakorkowanych ulic. Na skrót wybraliśmy rzadko uczęszczaną uliczkę.
Przed nami jechał samochód 20 km/h! (Prawdopodobnie Nissan micra). No dobra rozumiem, że zima zaskoczyła, ale bez przesady... Naszym głównym problemem był brak możliwości wyprzedzenia, gdyż co 100 metrów na drodze znajdowały się wysepki, a dodając gazu dupa naszego auta leciała w inną stronę niż reszta (uroki tylnego napędu). Po jakimś czasie Nissan zjechał na przystanek i w życiu nie uwierzycie co zobaczyliśmy!
Kierowcą była młoda dziewczyna około 20 lat, cała wystraszona, a na MASCE centralnie przed swoją twarzą wiozła ulepionego bałwanka! I teraz pytanie: jechała tak wolno bo nic nie widziała, czy wiozła go do domu i nie chciała jechać szybciej, żeby się nie rozwalił?
Mam na twarzy piękną bliznę. Nawet nie wiem czemu, ale podoba mi się. Wszyscy wiedzą, że nabawiłem się jej, kiedy uratowałem pewną dziewczynę przed napadem rabunkowym. Napastnik dziabnął mnie nożem i tak już zostało.
Tylko że taka sytuacja nie miała nigdy miejsca.
Tak naprawdę wywróciłem się na rowerze, kiedy jechałem przez wieś, a drogę przeciął mi zaskroniec. Tak się przestraszyłem, że wylądowałem w rowie i nawet nie wiem na co natrafiła moja twarz. Czy to był kawałek szkła, ostry kamień, czy jakiś wyjątkowo agresywny patyk.
Nie wiem, czemu robię z siebie obrońcę uciśnionych i bohatera miesiąca, ale jakoś tak nożownik brzmi lepiej niż wyrośnięta glista.
Po każdej zabawie z moją kobietą zdejmuję gumkę, po czym sprawdzam jej szczelność dmuchając ją jak balona.
Mamy pewność, że nie ma wycieku, a przy okazji moja kobieta ma kupę śmiechu.
Jeżdżę do szkoły autobusami. Bardzo to lubię. I lubię też takiego jednego gołębia. Ale może do sedna.
Pewnego pięknego dnia wracałam z przystanku do domu. Po drodze spotkałam gołębia. Stanęłam w miejscu, bo zaczął się zbliżać. Chwilę potem zaczął dziobać moje adidasy. Myślę sobie - okej, jakiś chory. Będę stała i się patrzyła.
Po minucie odszedł ode mnie na metr. Spojrzał na mnie zdziwionym, przestraszonym wzrokiem i padł na ziemię. Moje oczy były wielkości talerzy, więc podbiegłam do gołębia. Kiedy miałam go podnosić....
On sobie po prostu wstał. Spojrzał na mnie i odprowadził do domu. Przez kilka minut myślałam, że to mi się przewidziało. Ale następnego dnia jak szłam na autobus, to ten gołąb mnie zaprowadził na przystanek i czekał ze mną na ławce. Kiedy miałam wsiadać, to on sobie poszedł.
I tak od ponad miesiąca mam stałego towarzysza od domu do przystanku i od przystanku do domu. :)
Jako wolny strzelec pracuję na zlecenie dla kilku firm. W jednej z nich zwykle biorę udział w spotkaniach z kontrahentami, aby lepiej zrozumieć istotę projektu. Z menadżerem i jednocześnie koordynatorem moich zleceń, Tomkiem, mam świetny kontakt.
Spotkanie z Bardzo Poważną Korporacją. Pełen wypas, wszyscy pod krawatami, ą, ę. Stoimy na środku, przedstawiając naszą propozycję, Tomek wychodzi z siebie przy prezentacji. Slajdy się skończyły, światło! - i nagle zauważam, że z rozpiętego rozporka Tomka na świat boży wyglądają barchany w ciapki. W sali cisza jak makiem zasiał, akustyka - szlag by to! - świetna (specjalna sala do konferencji), nie ma jak nawet zaszeptać ani dyskretnie zwrócić uwagi. Na szczęście chwilowo przedstawiciele Bardzo Ważnej Korporacji wlepili wzrok w tablety z projektem. Szturcham menadżera i mówię, patrząc wymownie w dół:
- Tomek, myślę, że czas zająć się nabiałem...
Ten zrobił wielkie oczy, zaskoczył w kilka sekund, po czym elegancko na tajniaka zaciągnął rozporek i odparł:
- Ach, faktycznie, mleko do kawy nie podane!
Nikt się nie zorientował. Mówcie mi Enigma :)
Po urodzeniu się naszego syna, mój mąż bardzo się zmienił. Bardzo chciał mieć dzieci, dom, rodzinę - to tak jak ja.
Dobrze zarabialiśmy, mieliśmy stabilne życie, bardzo się kochaliśmy. Aż do dnia, w którym okazało się, że nasz syn jest chory. Ciągle słyszałam wyrzuty, że nie ma mnie w domu i nie jestem dobrą żoną, bo... spędzam całe dnie z dzieckiem w szpitalu.
Diagnoza była straszna - choroba genetyczna. Mój mąż zamiast szukać tak jak ja specjalistów, aby nasze dziecko nie umarło, wpadł na genialny pomysł. Chciał oddać nasze dziecko swojej kuzynce, bo jak twierdzi, oni nie mogą mieć, a nam dzieci nie są potrzebne, bo się kochamy. Kuzynka się zgodziła (nie wiedziała, że mały jest tak chory).
Gdy przyjechała po rzeczy małego, dostała ciuszki mojego męża. Kazałam im, delikatnie mówiąc, iść sobie.
Rozwiodłam się z mężem, nie potrafiłam znieść myśli, że odrzuca nasze maleństwo tylko dlatego, że jest chore. Oczywiście deklarował mi miłość, ale jeśli nie będzie w naszym życiu kłopotu...
Dzisiaj mój synek ma 7 lat, jego choroba powoli odbiera mu życie. Chcę z nim być do końca, nie zostawię go nigdy. Nie jest łatwo, ale jak patrzę w te jego wielkie, roześmiane oczy, to wszystko jestem w stanie przetrwać.
Mój były mąż nie odwiedza naszego syna. Rok temu urodziła się mu córka z tą samą wadą, co u naszego syna, a cały czas zarzucał mi, że to moja wina...
Życie jest strasznie okrutne.
Narzeczona podbierała moją kartę płatniczą. Pewnego sobotniego popołudnia usłyszałem, jak opowiada przez telefon swój plan działania, a mianowicie: na swojej karcie ustawi nr PIN taki, jak ja mam, po czym podmieni karty (miałem kartę w tym samym banku, więc na pierwszy rzut oka karty identyczne poza numerem i podpisem). Stwierdziłem, że to już grube przegięcie.
Pozwoliłem jej wykonać podmiankę i ku mojej uciesze wzięła taxi na drugi koniec miasta, czyli ponad 150 zł. Po godzinie zablokowałem możliwość płatności i wyłączyłem telefon.
O godzinie 7:30 w niedzielę do moich drzwi zadzwoniła policja z informacją, że ktoś próbował posłużyć się moją kartą. Zgodnie z prawdą opowiedziałem całą historię, po czym udałem się na komendę. Tam oczywiście moja "ukochana" spędziła ponad 8 godzin w areszcie - w restauracji zrobiła zamówienie na ponad 2000 zł, a niestety jej koleżanki zupełnie przypadkiem zapomniały pieniędzy, w związku z czym właściciel restauracji wezwał policję.
Po całej sytuacji narzeczona zażądała, żebym za karę zapłacił cały rachunek i zabrał ją na zakupy. Oczywiście stanowczo stwierdziłem, że nie zapłacę - wyzwała mnie od dziadów, skąpców itd... Do mojego mieszkania wróciła taksówką. Na szczęście zostawiła mnie, wróciła do swojej mamusi i miasta być księżniczką na stanowisku sprzątaczki w markecie.
Mimo tego, że od lat jestem w szczęśliwym związku wolę masturbację od seksu.
Odwiedziny u rodziny...
Standardowe pytania: kiedy się dorobię w końcu własnej rodziny, najmłodsza już nie jesteś, zegar tyka...
Przez godzinę udawało mi się dosyć dyplomatycznie odpowiadać, ale temat mnie już znudził, więc patrząc na całą familię powiedziałam tak:
"Od wielu lat przyglądam się waszym związkom i związkom wszystkich znajomych i doszłam do wniosku, że nie, nie spieszy mi się do tego, jeżeli miałoby to wyglądać jak u was!".
Miny bezcenne i temat zakończony :D
Dodaj anonimowe wyznanie
