Jestem "uzdolniona" artystycznie. Dlaczego w cudzysłowie? Bo los robi sobie ze mnie jaja.
Śpiew: Mam ładny głos, wszyscy go chwalą, potrafię śpiewać bardzo wysoko, albo z lekką chrypką. Ale nie mam słuchu muzycznego. 3 razy próbowałam zapisać się na kursy, zawsze mnie odrzucali, bo ze mnie nic nie będzie. No ale mam ładny głos, zawsze daję się namówić na występ dla szkoły. Wtedy przez miesiąc, dzień w dzień śpiewam wybraną piosenkę i to odsłuchuję. Zapamiętuję jakie słowa mają być w jakim momencie podkładu. Dużo roboty, ale fajnie jest wystąpić, lubię to.
Rysowanie: Mam dobrą kreskę, dostaję najwyższe oceny za swoje rysunki, wygrywam szkolne konkursy itp. Ale nie mam wyobraźni przestrzennej, w ogóle moja wyobraźnia tu szwankuje. Miałam kilkanaście książek do rysunku, czytałam i oglądałam różne tutoriale, zaliczyłam kilka krótkich kursów. Nie potrafię przenieść na papier tego co chcę. Nie ogarniam póz, cieniowania i fałd ubrań. Zanim coś narysuję, muszę znaleźć coś podobnego w internecie. Moje rysunki są po prostu kompilacją wielu cudzych prac (rekord to 36). Na poważnie staram się rozwijać od kilku lat i wciąż nie daję rady.
Taniec: Słuchu muzycznego nie mam, ale poczucie rytmu już tak. Tańczę w swoim pokoju odkąd YouTube stał się popularny. W głowie układam różne proste układy, rękami jestem w stanie powtórzyć nawet skomplikowane ruchy. No ale stopy mnie nie słuchają. Zapisałam się do amatorskiej grupy musztry paradnej. Kręcić pałką zaczęłam od razu, po tygodniu sprawnością kręcenia dorównywałam starszym dziewczynom. Po miesiącu wyrzucili mnie, bo nie umiałam maszerować.
Szycie: Szyję od 5 lat. Łatwo mi szczegółowo zaprojektować strój (projekty są płaskie, bez fałd i cieniowań) i dobrać odpowiednią metodę. Odkąd zrobiłam kostium na swój występ, szyję stroje dla kółka teatralnego na każde ważne przedstawienie. Ale moja praca polega głównie na kreatywnym maskowaniu tego, co spieprzyłam.
Pisanie: Publikuję opowiadania, nawet się podobają. Ale mam dysleksję i dysortografię. Każdy rozdział poprawiam miesiąc, a i tak po publikacji zostaje sporo błędów, których nie widzę. Z każdej rozprawki mam 4, nauczycielka zawsze chwali moje prace, ale za interpunkcję i ortografię mam zawsze 0. Nie mam o to pretensji, za debilizm trzeba płacić.
Nie żebym specjalnie narzekała, lubię rysować, pisać, śpiewać i nosić samodzielnie zrobione stroje, ale fajnie byłoby serio mieć jakiś talent w całości i nie napotykać ściany na drodze rozwoju.
Napisałam to, bo jestem w klasie maturalnej, rodzina i nauczyciele prześcigają się w sugestiach: Idź na ASP, idź do akademii muzycznej, zostań projektantką mody. Nikt nie rozumie, że mam ograniczenia i nie dam rady zajmować się tym zawodowo.
Pozdrawiam, przyszła studentka jednego z języków azjatyckich.
Z koleżankami grałyśmy w multiplayera zwanego PANFU. Chodziło o to, że każdy miał swoją pandę i mógł ją upiększać, kupować ubranka, rozmawiać z innymi pandami na serwerze. Oczywiście za niektóre dodatki dla naszych bohaterów trzeba było płacić poprzez połączenie konta z kartą bankową (żadna z nas nie miała konta premium).
Kiedyś ogłoszono, że do gry dodają kolejny ląd, na który można było wybrać się swoją pandą. Wszystkie byłyśmy strasznie zajarane tym faktem. Czekałyśmy na to wydarzenie bardzo długo. Jakie było nasze zdziwienie, kiedy okazało się, że tylko pandy z kontem premium maja możliwości udania się w to nowe miejsce...
Jako że byłyśmy bystrymi dziewuchami, zamiast załamywać się i ubolewać nad brakiem tych przywilejów, uknułyśmy plan.
Codziennie przychodziłyśmy o tej samej porze na dany serwer, zbierałyśmy się pod wejściem na nowo otwarty ląd i strajkowałyśmy naszymi kolorowymi pandami, że to dyskryminacja i niedopuszczalna sytuacja i że każdy ma prawo do zwiedzania. Trwało to przez jakiś tydzień, dołączyli do nas nawet obcy ludzie. Szczerze mówiąc nikt nie podejrzewał, że nasz strajk coś wniesie, aż pewnego pięknego dnia jakaś dziewczyna podała nam hasło do swojego konta premium i nasza ciekawość mogła zostać zaspokojona.
Tak więc zorganizowałyśmy kiedyś z koleżankami strajk na serwerze gierki internetowej i nawet odniosłyśmy sukces!
PS Samo odkryte miejsce okazało się mega chałą, a chwilę później przeszłyśmy grać w nasze pandy :D
Pewnego razu, będąc na zakupach w jednej z rzeszowskich galerii, postanowiłam pójść zapalić papierosa na palarnię. W momencie kiedy tam wchodziłam, byłam zupełnie sama. Totalnie pochłonięta swoim telefonem puszczałam bąka za bąkiem. Były naprawdę głośne, ale uznałam to miejsce za najbardziej odpowiednie w tym momencie.
Kiedy podniosłam głowę, okazało się, że razem ze mną siedzą tam jeszcze 3 inne osoby, które jakimś cudem niezauważone musiały tam wejść.
To było żenujące.
Historia Marka, człowieka, który odmienił mój światopogląd.
Prowadzę firmę remontową wraz z dwoma kolegami. Pewnego razu przeceniliśmy swoje możliwości i musieliśmy zatrudnić rąk do pracy, bo termin się zbliżał nieubłaganie. Dałem ogłoszenie w internecie. Przez trzy tygodnie przewinęło się 8 osób, ale niestety wymagali ogromnych wynagrodzeń bez żadnych umiejętności. Chcieli zarabiać po 3000 na rękę nie brudząc sobie rąk...
Już totalnie zrezygnowany odbieram telefon w czwartek wieczorem. Marek. 19 lat. Bez doświadczenia. Mówię: dobra, przyjdź o 7 tam i tam.
Piątek rano Marek stoi już za 10 siódma. Trochę Cygan, wychudzony. W starych ciuchach i z kolorowym plecakiem. Cały dzień pracował bardzo dobrze. Pod koniec dnia poprosił o 100 zł zaliczki. Dałem mu i już myślałem, że go nie zobaczę. Bo w końcu piątek, przyszedł dorobić na imprezę.
Zdziwiłem się, bo następnego dnia znów na nas czekał. I tak codziennie. Szybko się uczył i pracował jak maszyna. Dosłownie. Co tydzień brał tylko 100 zaliczki . Nic o sobie nie mówił. Nie żartował z nami. Był bardzo grzeczny i się słuchał. Nie zapytał nawet, ile dostanie wypłaty.
Zlecenie oddane przed terminem... Głównie dzięki Markowi, bo robił za dwóch. Chłopaki już pojechali do domu, a ja z Markiem spakowaliśmy sprzęt. Jak skończyliśmy, mówię do Marka, że czas rozliczyć się za pracę. Wyciągnąłem 3000 zł i mu podałem. A Marek trzyma te pieniądze bez słowa... i płacze. Łzy lecą mu jak woda z kranu. Ja w szoku. Pytam, co się stało. I chłopak opowiedział mi swoją historię.
Że pochodzi z patologii. W wieku 18 lat uciekł z południa Polski na wybrzeże. Że w jego domu był bity. Matka uprawiała seks z menelami na jego oczach, bo przynosili wódkę, a ojcu też to pasowało. Starsza siostra nie lepsza. Że w jego domu nie było nic. Syf i melina. Długo by opowiadać.
Od roku bezdomny... miał parę prac, ale mu nie płacili albo gnębili psychicznie. Opowiadał mi to wszystko dalej płacząc.
Byłem w szoku totalnym... Zawiozłem go do siebie, bo mam piwnicę wyremontowaną na kawalerkę, pozwoliłem mu tam mieszkać.
Minęło 8 lat od tego zdarzenia.
Marek dalej z nami pracuje. Dobrze zbudowany i pewny siebie. Kupił mieszkanie, poznał piękną dziewczynę. Zdał prawo jazdy. Rok temu powiedział mi, że uratowałem mu życie. A to on swoją ciężką pracą zapracował sobie na wszystko. Sam jeden. Wiem, że zawsze mogę na niego liczyć. W sumie to kocham tego chłopaka jak syna.
PS. Po roku pracy tak sobie rozmyślam całą sytuację i coś mi nie pasowało... Mówię do Marka "Ku**a, Mareczek, a jak to możliwe, że znalazłeś nasze ogłoszenie w internecie, jak nie miałeś wtedy komputera?".
Marek mi powiedział, że pomógł mu jeden człowiek, którego poznał w poprzedniej pracy. Pan Witold, lat 53. Jego wnuczka drukowała ogłoszenia, a on dzwonił. I to on wtedy podał się za Marka, jak do mnie dzwonił.
Pracuję w sklepie jubilerskim.Dziś miałam najbardziej uroczych klientów, jacy kiedykolwiek mi się trafili.
Wszedł młody mężczyzna z siedmioletnią na oko dziewczynką. Oboje strasznie podnieceni.
Pytam, w czym mogę pomóc. Na to mała:
- Proszę pani, mój wujek chce zostać moim tatą, a żeby tak było, to musi się najpierw ożenić z moją mamą. On kupi jej pierścionek, ale nie wiedział jaki to rozmiar, więc ja zabrałam jeden z łazienki i zrobiłam odlew. Bardzo proszę...
Po czym rozwinęła chusteczkę z kawałkiem plasteliny, a w niej uwieczniony odcisk pierścionka.
Okazało się, że sprytna parka konspirowała już od dawna, a że mama młodej agentki jest podobno w wujku bardzo zakochana, więc ta na bank niebawem zacznie mówić do niego "tato". :)
Jak byłam mała, to byłam wzorową uczennicą. Same 5 i 6, koło recytatorskie, konkursy - no takie typowe dobrze uczące się dziecko. Ale właśnie z takimi uczniami sadza się osoby niewychowane, żeby się naprostowały, albo niepełnosprawne czy chore umysłowo.
Pani uważała, że skoro jestem taka super miła, grzeczna i ułożona, to jak się posadzi ze mną niegrzecznego chłopca, to on nagle stanie się taki jak ja. Nieprawda. Obcinał mi włosy, niszczył zeszyty i przy nim nie potrafiłam się uczyć. A przy próbie rozmowy z nauczycielem o zmianie kolegi z ławki - "Nie i koniec! A poza tym to do ciebie niepodobne, by mieć 4, masz się poprawić!".
Potem posadziła do mnie chłopca z ADHD, wulgarnego, obleśnego i zboczonego. Obmacywał mnie, wmawiał wszystkim, że jesteśmy parą i ma prawo takie rzeczy robić. Koleżanki się ze mnie śmiały, a koledzy chcieli być jak on. Też chcieli mnie obmacywać. Mama wpadła w szał, szum z dyrektorem, a chłopak i tak nie zdał.
Nowy rok, a do mnie posadzono dziewczynkę z zespołem Downa. Była bardzo fajna i w końcu ktoś, że się tak wyrażę, normalny. Ale sęk w tym, że ja jej miałam pomagać, a ona była lata świetlne za nami w materiale. Więc ja musiałam stać się jej prywatnym nauczycielem i mój program z mamą robić w domu same. Bo nie miałam kiedy uczyć się na lekcji, jak przymuszano mnie do pracownia z nią. Delikatna sprawa. Mama się trochę bała z tym interweniować, ale to zrobiła. Dziewczyna dostała lekcje indywidualne plus parę lekcji z nami dla socjalizacji, a ja w końcu miałam swoją koleżankę do ławki (przez miesiąc).
Niedoczekanie, ostatnia klasa podstawówki a mi dosadzili dużo starszego kiblowicza. On lada chwila będzie dorosły, a sadzają go z 12-latką... To jest dopiero chore. Motywu nie znam do tej pory. Ale to co wyczyniał siedzi mi do teraz w głowie i nigdy nie wyjdzie. Rzucał w nauczycieli i we mnie plecakiem, wytykał do mnie pod ławką swojego członka, chciał, żebym go macała. Niszczył mi rzeczy, darł ubrania, obmacywał. Gdyby koleżanki nie poszły do mamy, to nie wiem, co by było. Ja byłam tak straumatyzowana, że nie chciałam jej w to wciągać. A właśnie powinnam. I to nie tak, że to jedna mnie posadziła i strugała pajaca. Wszyscy to widzieli i nagle im wzrok odebrało.
To nie jest i nigdy nie będzie dobra metoda wychowawcza. Wypacza dobre dziecko i złe czuje się chronione, pod przykrywką. Słuchajcie swoich dzieci, jak moja mama. Gdyby nie ta "nachalna i nietolerancyjna" kobieta, to nie byłoby dobrze. A każde dziecko chce mieć znajomych, z którymi siedzi w ławce i z którymi może rozmawiać i się śmiać, zawrzeć prawdziwą przyjaźń. Ja też chciałam. A to była cholerna podstawówka.
WYZNANIE DLA +18
Wynajmuję mieszkanie.
3 osobne pokoje, kuchnia, łazienka.
Normalne mieszkanie, w którym dzieją się nienormalne rzeczy.
Mieszkam z dwoma moimi kolegami z roku.
Kiedyś, gdy wróciłam do domu wcześniej niż miałam, zastałam mojego współlokatora, który uprawiał seks ze swoją dziewczyną w kuchni.
Normalnie brał ją na kuchennym blacie.
Zamurowało mnie, stałam i patrzyłam. Dopiero po chwili zorientowali się, że patrzę.
On speszony, ale ona zaczęła się śmiać i dla żartów zaprosiła mnie do wspólnej zabawy. Odparłam, że wolę popatrzeć, ale jednak sobie poszłam.
Na moich urodzinach byli moi współlokatorzy, dziewczyna jednego z nich i mój chłopak. Upiliśmy się i zaczęliśmy ze sobą gadać. Nie wiem czemu, ale laska mojego współlokatora wspomniała o tym żenującym incydencie. I tak się zaczęło.
Wszyscy pijani, to zaczęliśmy żartować, że trafiłam na seans porno w 3D.
Dziewczyna kumpla wyznała, że od zawsze kręciły ją takie dziwne rzeczy i że ma ogromną ochotę zobaczyć, jak jej facet całuje się z inną.
A że byłam jedyną dziewczyną i mój facet się zgodził, to pocałowałam się z nim.
Na następny dzień, gdy wytrzeźwieliśmy, pogadałam z kumplem i jego dziewczyną i przepraszali mnie za to, ale ja wcale nie byłam zła. Wręcz przeciwnie. Miałam ochotę na więcej takich zabaw.
Mój facet był moim pierwszym, z którym się całowałam i z którym uprawiałam seks i byłam ciekawa, jak to jest.
Z czasem zaczęłam pozwalać sobie na coraz więcej. Moi współlokatorzy uprawiali seks ze sobą, a ja patrzyłam albo się zabawiałam sama ze sobą. Strasznie to podniecało dziewczynę mojego kumpla i raz w trakcie takiej zabawy zaliczyliśmy trójkąt. Nigdy w życiu nikt mi takiej minety nie zrobił (do czasu, ale o tym potem).
Mój facet, gdy się o tym dowiedział, to się wkurzył, ale stwierdził, że też chce coś z tego mieć.
Co weekend robiliśmy sobie niegrzeczne spotkania.
Siadaliśmy w piątkę, a czasem w szóstkę, jak drugi kumpel przyprowadził koleżankę biseksualną.
Uprawialiśmy seks w parach, gdy reszta patrzyła.
Biseksualna koleżanka robiła najlepsze minety.
A wiecie co najbardziej mi się podobało?
Gdy mój facet wjechał we mnie od przodu, a biseksualna koleżanka założyła pas i zajęła się mną od tyłu. Nigdy nie było mi tak dobrze.
Reszta patrzyła.
Pewnie wiecie, co w tym anonimowego.
Ale jest jeszcze jeden mały szczegół.
Mieszkanie wynajmujemy od KSIĘDZA, który nie chciał, bym mieszkała z moim facetem z jednym pokoju, bo on tego nie popiera.
Wiem, że nigdy się o tym nie dowie, ale cholernie mnie to bawi.
Raz w dorosłym życiu płakałem. To nie był żaden pogrzeb, czy żadne z ciężkich przeżyć. Po prostu wypiłem sam w domu 3 piwa i zapłakałem przy Pieśni Priscilli z Wiedźmina.
Mam 25 lat i jestem żoną od niedawna. Mam okropnych teściów - przemądrzałego gderacza i wyszukiwacza problemów oraz ładną (i nic ponadto) fałszywą królową lodu. Teściowie szkodzili w przygotowaniach do ślubu, ciągle wyszukując problemów i krytykując. Są jacy są i trudno. Da się ich ignorować i czasem tylko odwiedzać dla spokoju. Jest jednak narastający problem po stronie męża....
Staje się on coraz bardziej podobny do teścia - przemądrzały, wszechwiedzący, robiący wykłady na każdy temat, nieczuły, porywczy i łatwo wpadający w gniew, wiecznie niezadowolony. Raz nawet tak mnie szarpnął w gniewie, że miałam wielkiego siniaka.
Jestem młodą kobietą, na brak zainteresowania ze strony mężczyzn nigdy nie narzekałam. Swojemu mężowi poświęcam dużo uwagi, czasem odkładam na bok swoje obowiązki, żeby mu dogodzić - przygotować coś do zjedzenia, zrobić mu masaż po pracy itp. Codziennie mówię mu wiele miłych rzeczy, doceniam i chwalę każdy drobiazg, który zrobi w domu (jak choćby umycie naczyń po obiedzie). Gdy widzę, że nie ma ochoty rozmawiać - nie narzucam się i czekam aż odpocznie, bo wiem, że musi mieć też chwilę dla siebie. Okazuję mu dużo czułości, daję wiele uwagi. Staram się. A on... coraz mniej. Nie pyta co u mnie, jest skupiony na sobie, często nachmurzony, szorstki i oschły, zajęty swoimi sprawami... Jest tylko roszczeniowy - jemu się należy, on dziś był w pracy. Codziennie wstaje rano niezadowolony i bez humoru. Wymądrza się, a każdą moją uwagę na jakiś temat traktuje z góry jako mniej wartościową. W dodatku denerwuje się, gdy w jego dziesięciominutowej wypowiedzi próbuję coś wtrącić. Staje się ponury i marudny jak teść. Jest coraz bardziej podobny do niego.
Ja jestem inna - pogodna, radosna, z entuzjazmem witam każdy dzień . Chce mi się działać, rozwijać się, uśmiechać do ludzi. Cieszę się życiem, zdrowiem, mam dużo energii. Nie znoszę narzekania. Do ludzi podchodzę z życzliwością z sercem. W każdym staram się dostrzec coś dobrego, łatwo wybaczam innym błędy.
Postanowiłam, że jeżeli będzie tak dalej i nic się z jego strony nie zmieni, to się z nim rozwiodę, bo przy nim zaczynam gasnąć. Nie zamierzam żyć z młodszą wersją swojego teścia. Jestem młoda, ładna, z dobrym wykształceniem i pracą. Nie mamy dzieci. Chcę dawać dobro i ciepło, ale też mam w tym względzie potrzeby. Chcę wstawać z uśmiechem i dawać swój uśmiech komuś, kto go odwzajemni.
Jestem powoli zmęczona tym jak jest, ale wiem, że nie pozwolę sobie zmarnować życia. Jeszcze trochę poczekam, ale podjęłam decyzję i mam gdzieś jak będzie na mnie patrzeć reszta społeczeństwa. Adieu!
Pewnego, słonecznego dnia wybrałam się z moim (byłym) chłopakiem na spacer. Idziemy, trzymając się za ręce. Przed nami w pewnej odległości stał słup, a więc logiczne było to, że musimy na chwilę oderwać od siebie ręce. Po fakcie on staje i mówi:
- Nawet słup stara się nam przekazać, że musimy się rozłączyć. Zrywam z tobą.
Dodaj anonimowe wyznanie
