#B9ous
Było piękne wiosenne południe, więc postanowiłam wybrać się ze swoim wiernym towarzyszem na spacer do pobliskiego parku.
Niko, jako że jest dość dużym psem (owczarek szkocki), przed każdym wyjściem zostaje zaopatrzony w kaganiec oraz smycz. W całej historii najważniejsze jest to, że Niko bardzo nie lubi dzieci, a wręcz się ich boi, dlatego nie chcąc stresować psiaka, zawsze udaję się z nim w miejsca, w których nie ma zbyt wielu dzieci, jednak wiadomo jak jest.
Mówienie trylion razy, żeby nie podchodzić do psa, bo nie lubi dzieci i się ich boi, nic nie daje. "Ale on jest taki puchaty, moja Dżesika/Brajanek chce tylko pogłaskać, ona/on bardzo lubi pieski, bla, bla, bla" - to teksty na porządku dziennym.
Oczywiście zdarzają się osobniki, do których dociera moja prośba o pozostawienie psa w spokoju i kończy się jedynie na obserwowaniu zwierzaka przez ciekawskiego dzieciaka z rozsądnej odległości, jednak tego typu sytuacje są taką rzadkością, że jestem w stanie policzyć je na palcach jednej ręki.
I tu pojawia się ona - osiedlowa Karyna, która zawsze wie najlepiej i jeśli jej Dastin chce pogłaskać pieska, to Dastin pogłaszcze pieska, czy mu się to podoba, czy nie. Moje prośby i ostrzeżenia, że pies nie lubi być dotykany przez dzieci, nie zdały się na nic. "Trzymaj tego pchlarza, bo ja dziecku zabraniać niczego nie będę!". Nie zdążyłam nawet odpowiedzieć, bo w czasie jej wywodów Dastin postanowił skorzystać z mojej nieuwagi i podbiegł do psa, czego już sekundę później gorzko pożałował.
Niko zdezorientowany i zdenerwowany całą akcją wskoczył na gówniaka, uderzając go przy tym kagańcem w jego mały, zakuty łeb.
Gówniak, przestraszony reakcją psa, chciał się wycofać, jednak jedyne co udało mu się osiągnąć to epicką glebę, waląc przy tym drugi raz łbem o ziemię.
Gówniak beczy, Karyna wrzeszczy i piszczy, że dzieciaka chciałam jej zabić, że dzwoni na policję, żeby uśpili to groźne bydlę.
Niko ponawia próbę ucieczki - i w tym wszystkim ja, starająca się ogarnąć, co tu się właśnie odwaliło.
Karyna jak obiecała, tak zrobiła i już po kwadransie przybyli mundurowi, żeby spisać zeznania. Mamuśka okazała się doskonałą aktorką, mogącą grać w niejednej bollywoodzkiej produkcji. Wylewała łzy łżąc, że poszczułam psa na jej dziecko i że ona w życiu by dziecku nie pozwoliła podejść do obcego psa! Byłam pewna, że jestem w dupie tak głębokiej, niczym dno Rowu Mariańskiego, i że nikt mi nie uwierzy, że to bachor sprowokował psa.
I w tym momencie pojawia się ona - starsza kobieta, która w czasie całego zajścia siedziała na pobliskiej ławce i na moje szczęście wszystko widziała i potwierdziła moją wersję wydarzeń. Skończyło się na tym, że Karyna dostała solidną zjebkę i mandat od mundurowych, a mnie i Niko pozwolono w końcu wrócić do domu.
#iCVrh
Od niedawna pracuję w nowej firmie. Mam własne stanowisko, więc monitor lśni. Kilka dni temu przyszedł mój przełożony. Chciał coś pokazać i zaczął mi pukać w ekran. Nie wiem, czy poczułem się jak w domu, jakby to był prywatny sprzęt, czy po prostu pedantyczne wręcz dbanie o czystość matrycy spowodowało, że... Zjechałem szefa jak burą sukę! Nakrzyczałem na niego, co on sobie wyobraża, jak tak można komuś monitor mazać, w ogóle co to za zwyczaje, żeby macać cokolwiek, co nie ma ekranu dotykowego. Zirytowany powiedziałem wreszcie: w nosie albo w dupie sobie te palce trzymaj, ale nie na moim narzędziu pracy!
Nastąpiła długa chwila ciszy. Na tyle długa, że w myślach już logowałem się do serwisu z ogłoszeniami o pracę, zaraz po tym, jak wyjdę od szefa z gabinetu po solidnym opierdzielu, na który właśnie zasłużyłem. Z rozmyślań wyrwał mnie skruszony przełożony: "Przepraszam, rzeczywiście nie powinienem brudzić ci ekranu. A za stanowczą postawę i dbanie o powierzony sprzęt masz u mnie dużego plusa".
Okazuje się, że szef ma ogromny dystans do siebie. Po tym wydarzeniu nasze relacje stały się jeszcze luźniejsze. Jakoś przyjemniej mi się pracuje. Nie przeszkadzają mi nawet drobne uszczypliwości od innych pracowników, którzy pytają czasem, podchodząc do mojego stanowiska pracy, czy muszą zakładać sterylną odzież ochronną ;-)
#PO55y
Po tygodniu w internecie oglądałem filmiki, jak maszyny obrabiają różne detale.
Nie wiem, czy to zboczenie zawodowe, czy tęsknota za pracą.
#7cOxg
Teraz się boję, że będzie mnie egzaminować jakiś niewykryty psychopata.
#Kdt3m
W domu się nie przelewało, rzadko kiedy miałam słodycze, a jeśli już, to te najtańsze, dzielone z siostrą na pół; o twixach, marsach, czy innych kinder bueno (mimo że ich ceny nie są zaporowe) mogłam sobie pomarzyć.
Byłam bardzo zestresowana w trakcie i po kradzieży. Baton nie smakował dobrze, bo świadomość, w jaki sposób go zdobyłam, skutecznie ostudzała moją radość. Przez chyba 5 lat nie wróciłam do tamtego sklepu. Jak można się spodziewać, ta przygoda obrzydziła mi grabieże.
#Csy6E
Ja lat 20, drobna kobietka, 154 cm, studentka. On lat 28, kawał chłopa, 188 cm, po AWF-ie, rozkręcający własną firmę.
Z tego żartu powstało małżeństwo posiadające w tej chwili dwójkę dzieci. Od czasu tej randki minęło ponad 6 lat. Kuzynka do teraz nie może uwierzyć. :)
#IsGQj
Dziś jadąc busem siadłam na jedynym wolnym miejscu. Jako że ze względu na chorobę nie mogłam długo stać, więc chcąc nie chcąc musiałam to zrobić. Minęło kilka minut, aż kątem oka zobaczyłam, że facet siedzący obok kładzie sobie kurtkę na kolanach. Moja głowa od razu skojarzyła to z różnymi filmikami i historiami o mężczyznach masturbujących się w miejscach publicznych. Chwilę biłam się z myślami, czy byłby zdolny do tego w miejscu publicznym, ale stwierdziłam, że nie i pogrążyłam się w otchłani Internetu. O jak bardzo się myliłam!
Poczułam jedynie, że facet rusza mnie prawym łokciem, spojrzałam na niego i to co zobaczyłam pozostanie na długo w mojej pamięci. Na szczęście akurat ktoś wysiadał i zmieniłam miejsce.
Uprzedzając pytania, czy coś z tym zrobiłam, wychodząc z busa poinformowałam o tym kierowcę. Był w równie ciężkim szoku co ja, ale obiecał to sprawdzić.
Żałuję jedynie, że nie zadzwoniłam na policję.
#rcHV1
Babcia dając mi pieniądze zawsze powtarza: "Tylko nie mów nic dziadkowi, bo by mnie chyba zabił, że na truciznę ci daję".
Dziadek dając mi pieniądze powtarza: "Tylko nie mów nic babci, bo by mnie chyba zabiła, że na truciznę ci daję".
No to żadnemu nie mówię :D
#xaNlT
Była godzina 8:15, gdzieś na jednej z uczelni na południu Polski. Podchodzę pod salę, gdzie czekają już moi znajomi. Witam się z nimi i tak gadamy, po czym słyszę coś, co podsuwa mi genialny pomysł.
Moja znajoma mówi, że w sali obok siedzą pierwszaki, które miały mieć jeden z podstawowych przedmiotów z profesor X. Profesor mi dobrze znana, starsza legenda uniwersytecka. Zawsze była punktualna, chyba że akurat się rozchorowała. Wiadomo, zdrowie już nie te. I tu wyczułam swoją okazję.
Szybkie rozeznanie w planie i dowiedziałam się, że pierwszaki są z tego samego kierunku co my, zresztą mają ten sam przedmiot z panią profesor, który my mieliśmy. Rzuciłam pomysłem do znajomych, żeby podać się za zastępstwo i przeprowadzić dla nich wykład (z sali dobiegały głosy o wyjściu, bo kwadrans minął). Znajomi to podchwycili i powiedzieli, żebym szła i zniszczyła marzenia pierwszaków o wolnej godzinie. Szybko przejrzałam jak wyglądam (akurat miałam tego dnia przedstawiać projekt, więc byłam elegancko ubrana), przyczesałam włosy i wparowałam do sali.
Trochę się zdziwili. A ja tymczasem powiedziałam pewnym tonem, że przysłała mnie pani profesor, bo niestety się nie zjawi i przepraszam, ale korki, więc się spóźniłam. Chwila zaskoczenia, ale łyknęli haczyk i rozłożyli się i przygotowali do notowania moich słów. Czułam się dziwnie, ale nie mogłam już tego przerwać. Zapytałam na czym skończyli i kiedy mi odpowiedzieli nabrałam wiatru w żagle i zaczęłam wykładać.
Szczerze? To najlepszy żart, na jaki mogłam wpaść. Czułam się jak ryba w wodzie, kiedy tłumaczyłam kolejne zagadnienia, rozrysowywałam wszystko. Ten błysk zrozumienia, kiedy łapali o co chodzi sprawiał, że czułam się szczęśliwa mogąc tam być. Też pytali mnie o różne rzeczy i wchodzili ze mną w dyskusję. Wykład poszedł mi tak dobrze, że w sumie kiedy zorientowałam się, że czas zakończyć, część z nich wydawała się być zawiedziona, że to już koniec.
Niestety całość się szybko wydała. Podobno już na kolejnym wykładzie pani profesor przyznała, że się rozchorowała i prosiła kogoś na uczelni, by przekazał, że zajęcia odwołane. I szukała śmieszka, który prowadził te zajęcia, kiedy miało ich nie być. Ale śmieszka nie znalazła (choć bałam się, że ktoś mnie wsypie).
I do dziś nikt nie wie, że to byłam ja. I że niewinny żarcik rozpali moją miłość do nauczania innych.