Dopiąłem swego życiowego celu, mającego pozwolić mi na nieco więcej wygody i przestrzeni w życiu.
Rzuciłem pracę na etacie, założyłem swoją firmę i zacząłem pracę z domu. Spokojnie, fajnie, miło, bez jeżdżenia na drugi koniec miasta, bez fałszywych współpracowników, bez hałasu i zamieszania... Dzień pierwszy: o godzinie ósmej siadam do pracy: w tym samym momencie wiertarka u sąsiada. Bitą godzinę hałas, jakby mi ktoś w mózgu wiercił, więc nici z pracy. Dziewiąta - ucichło, więc siadam do biurka... banda dzieci z przedszkola pod oknem zaczyna się drzeć na placu zabaw. Okej, wytrzymam...
Dziesiąta - kłótnia u sąsiadów piętro wyżej... i tak w kółko dźwięki betonowej dżungli do godziny dziewiętnastej.
Odkąd mam własną firmę i pracuję "wygodnie" z domu, to siedzę nad pracą po nocach, a w dnie łażę jak zombie. Tak sobie zwiększyłem standard życia.
Jeżdżę do szkoły tramwajem, gdyż tak jest mi najwygodniej. Od września mam migawkę (bilet roczny w moim przypadku), więc wsiadam, zdejmuję torbę, i jeśli mogę to zajmuję wolne siedzenie.
Ostatnio podeszła do mnie kobieta, i zapytała się, czemu nie skasowałam biletu. Odpowiedziałam, że mam migawkę, a ona do mnie "Nie wierzę ci. Pokaż mi ją". Zignorowałam ją, a jakieś dwa przystanki później pan kontroler sprawdzał tą panią. Mnie sprawdził wcześniej i wszystko było OK. A ta pani sama biletu nie miała, ach, kocham ludzi.
O bałaganie w dziekanacie mojej kochanej uczelni.
Jakiś czas temu dostałam zaświadczenie o wszczęciu postępowania z wykreślenia mnie z listy studentów. Szok i niedowierzanie, bo studentką jestem dobrą. Poszłam do dziekanatu, pani uprzejmie powiedziała do mnie, że to musi być pomyłka.
Jakiś czas później przychodzi do mnie list, że skreślili mnie z listy studentów. Dzwonię do sekretariatu i się pytam o co chodzi. Czego się dowiedziałam? Że zgubili moją maturę plus muszę pisać odwołanie i jeszcze zapłacić za przywrócenie mnie na studia.
Ręce opadają.
Było to dość dawno temu - miałam pierwszą komunię świętą. Impreza była w pewnej restauracji, obok był plac zabaw i inne atrakcje - ja bardzo upodobałam sobie wtedy trampolinę. Po posiłku i obowiązkowych zdjęciach z gośćmi przebrałam się i poszłam się bawić.
Najpierw skakałam z moim kuzynostwem, lecz po jakimś czasie wrócili do restauracji. Skakałam sobie z jakimiś dziećmi, które również były na komunii, ale w końcu wróciłam do restauracji. Jakie było moje zdziwienie, gdy zobaczyłam, że stoły, przy których siedziała moja rodzina, są już dawno posprzątane.
Tak, moja rodzina zapomniała mnie zabrać z mojej własnej komunii...
Zeszła sobota - idę nocą przez park i jakiś koleś wyskakuje do mnie z nożem. Ściąga spodnie, wyjmuje przyrodzenie i nakazuje mi ściągnąć spodnie, bo ma ochotę na "bara-bara z młodziutką laseczką".
Musicie wiedzieć, że było dość ciemno, co wiele tłumaczy, no ale cóż - rozpinam spodnie, opuszczam je lekko w dół razem z majtkami. Koleś w nikłym świetle oddalonej latarni patrzy na moje długie włosy, potem na mojego małego zaganiacza, potem znów na moje włosy, znów na dół i mówi po cichu "o kurwa... przepraszam pana..." i odchodzi w pizdu. Pomylił mnie z kobietą, zdarza się, było ciemno, wiadomo.
Na szczęście zaraz obok parku jest komisariat policji, więc poszedłem tam, zgłosiłem sprawę, wsiadłem z policjantami w radiowóz i znaleźliśmy go po 15 minutach.
Nie wiem, jak sprawa potoczyła się dalej, ale dzięki temu tej nocy żadna młoda dziewczyna nie miała nieplanowanego "bara-bara" z nożem na gardle.
Mam chorą psychicznie matkę, bezrobotnego ojca i dwójkę rodzeństwa w wieku szkolnym.
Tylko ja pracuję i utrzymuję całą 5-osobową rodzinę, ale nie zawsze daję radę ze wszystkim, więc ostatnio postanowiłam porozmawiać z rodziną na ten temat, że może mama powinna się konkretniej leczyć, że może tata powinien poszukać jakiejś pracy, nawet dorywczej, że może dzieciaki poroznoszą czasem jakieś ulotki... teraz wszyscy mają mnie za największego potwora na świecie.
Zostałam przez nich tak zjechana, że to ludzkie pojęcie przechodzi.
Jakieś 12 lat temu, kiedy byłam w pierwszej czy drugiej gimnazjum, a kontaktowanie się przez SMS było dość drogą imprezą, odnowiłam kontakt ze znajomym rodziny. Wiecie, znamy się wszyscy, on założona rodzina, malutkie dziecko.
Mój młody móżdżek, nadal dość niewinny, nie podejrzewał, że wszystkie te zbereźne (teraz mam tego świadomość) wiadomości o tym, że on by się mną zajął, że spotkalibyśmy się w hotelu, co on by ze mną nie robił itp., podchodziły już pod pedofilię. Nie chciałam jednak martwić tym rodziców, więc poszłam do siostry (moje rodzeństwo i mnie dzieli prawie 20-letnia różnica wieku) i opowiedziałam wszystko, błagając, by nie powtórzyła tego ani bratu, ani tym bardziej rodzicom.
Teraz jednak jestem wdzięczna, że brat się dowiedział. Spokojnie wyciągnął wszystko ode mnie, przeczytał wiadomości i skontaktował się z tym gościem. Nie powtórzył mi rozmowy, jaką z nim przeprowadził, jednak typek już nigdy się nie odezwał.
A ja jestem i będę do końca życia wdzięczna mojemu rodzeństwu, że uratowali mnie od pedofila.
Kiedy się depiluję, puszczam sobie Pavarottiego, bo wtedy dostaję gęsiej skórki, no i skóra jest zdecydowanie gładsza po takiej depilacji.
Polecam!
Jestem bardzo mściwą osobą.
Dwa lata temu brałam ślub. Kuzynka mojego męża przyszła na nasze wesele w białej, długiej sukience. Strasznie się wtedy wkurzyłam. Było mi przykro, że ta dziewucha w taki sposób mnie potraktowała.
Oczywiście rodzina męża nie widziała w tym nic złego.
Za dwa tygodnie wybieram się na jej ślub.
Co w tym anonimowego?
Wiedząc, że ślub będzie skromny, tak samo jak sukienka panny młodej, poszłam do sklepu wybrać najładniejszą białą, długą sukienkę z koronką jaką tylko znalazłam. Umówiłam się już do fryzjera na zrobienie pięknego koczka i do makijażystki, aby cudownie mnie wymalowała.
Zobaczymy, czy rodzinka męża dalej nie będzie miała nic przeciwko białym sukienkom na weselu.
Mój mąż jeszcze nic nie wie, ale to zemsta za to, że do dzisiaj powtarza mi, że dramatyzuję.
Dziś na własnej skórze doświadczyłam tego, że dzieci mogą być o wiele mądrzejsze od swoich rodziców.
Byłam na spacerze z moim owczarkiem niemieckim, pies oczywiście na smyczy i w kagańcu. Muszę dodać, że Kira nie jest towarzyskim typem, szczeka nawet na sąsiadów. Przechodziłyśmy obok matki, która siedziała na ławce z około siedmioletnią córką. Wywiązała się między nimi taka rozmowa:
- Madziu, zobacz, jaki ładny piesek! Chcesz pogłaskać pieska? Chodź, pogłaskamy.
- Mamo, nie wolno głaskać obcych piesków, bo mogą cię pogryźć albo się przestraszyć.
Naprawdę dzieciak mi zaimponował :)
Dodaj anonimowe wyznanie
