Moja siostra ze swoim mężem poprosili mnie o przyjęcie ich na 2 tygodnie, bo nie radzili sobie z pracą, kasą i dzieciakami, więc nie mieli nawet gdzie mieszkać.
Przyjąłem ich, a te 2 tygodnie przedłużyły się do kilku miesięcy. Znosiłem wszystko, ich kłótnie, krzyki, wrzaski, potem głośny seks po nocach, płacze ich dzieci, których nie ogarniali i złego słowa nie powiedziałem, a co dostałem w zamian?
Moja rodzina, z matką na czele, jedzie po mnie jak po burej suce, że nie daję im wystarczająco dużo pieniędzy na dobre jedzenie i na pieluchy dla dzieci.
No kurwa dziękuję za taką komunę...
Wpadł mi dzisiaj telefon do muszli klozetowej w pracy. W pierwszej chwili ucieszyłem się, że nie chlupnął do wody, tylko zatrzymał się ponad jej lustrem. Dopiero w drugiej chwili dojrzałem, że zatrzymał się na niespuszczonym klocu niespodziance, zostawionym przez któregoś z kolegów...
Moja pierwsza wizyta w Aquaparku skończyła się niezbyt radośnie.
Było to kilka lat temu miała może 15/16 lat.
Korzystając z wakacji za granicą odwiedziłam jeden z bardziej "wypasionych" parków wodnych. Pierwszą atrakcją była zjeżdżalnia o wysokości ok. 15-20m, która była prostą, prawie pionową rurą. Ja podekscytowana, pełna emocji nie mogłam się już doczekać. Nareszcie przyszła moja kolej. Trochę przerażenia, jednak adrenalina dawała mi powody do radości. Nie spodziewałam się jednak ciśnienia jakie wywołała owa atrakcja. Mniej więcej w połowie zjazdu moje zwieracze... puściły.
W połączeniu z wodą na dole dało to niezbyt przyjemny widok. Szybko pognałam do łazienki i próbowałam jakoś naprawić sytuacje. W kabinie szybko majtki w dół. Ale co teraz? Przecież nie wyjdę nago tego zaprać do umywalki? Mój mózg widział jedno jedyne rozwiązanie. Próbowałam do doczyścić w muszli klozetowej.
Nie udało się. A resztę czasu spędziłam na leżaku już przebrana w spodenki, tłumacząc się znajomym, że nagle dostałam okres i nie mogę się z nimi dalej bawić.
Rozprawa o tym, jak stałem się facetem, który nosi ze sobą lusterko.
Zawsze przed wyjściem z domu robię przegląd karoserii - w lustrze się przeglądam, czy nie mam niespodzianek na twarzy. Nie miałem, gęba na 4+, mogę wychodzić.
Wyszedłem na randkę, pierwszą chyba od stu lat. Koleżanka dość dziwnie patrzyła się na mój nos, widziałem jej spojrzenie skupione na jednym punkcie. Myślałem, że może ubrudziłem się jedzeniem, więc przeciągnąłem palcem po tym punkcie. Biały pocisk wylądował na moim talerzu, w dodatku zaczęła się sączyć krew.
Atmosfera była później bardzo niezręczna, milczenie do końca wieczoru, który i tak długo nie potrwał. Od tamtej pory noszę małe lusterko w portfelu. Na wszelki wypadek przed jakimś spotkaniem wolę się przejrzeć w kącie jeszcze raz dla pewności.
Ku przestrodze, wyznanie dla fanów "świeżych" soków z barów.
Moją pierwszą pracą na studiach była praca w barze ze świeżymi sokami w jednej z galerii. Na czarno, 7 zł na godzinę (nie narzekam, dla studentki luksus), szef... obywatel Turcji i jego żona Ukrainka (która szkoliła nowe osoby i z nami pracowała).
Opowiem wam teraz jedynie o "jakości" owych soków, jeśli będziecie zainteresowani warunkami pracy i traktowaniu dziewczyn też z chęcią opowiem :)
Miałyśmy wielu stałych klientów, sporo było bywalcami siłowni, która była obok, były babcie z dziećmi, kobiety w ciąży... Aż mi głupio to pisać teraz. Zawsze na zmianie z nami był ktoś z szefostwa (szef siedział z brzuchem za biurkiem, nie wyszedł ani razu pomóc), więc musiałyśmy grzecznie słuchać się ich rozkazów, że tak ujmę.
1. Brudne, nieobrane marchewki, z których robiłyśmy sok - norma. Buraki jedynie pokrojone na kawałki, moczone chwilę w wodzie? Standard.
2. Sok z mlekiem kokosowym? 1,2-litrowy dzbanek wrzącej wody i łyżka mleka kokosowego. To samo z sokiem z brzozy.
3. Świeże soki?!?! Tu jest najśmieszniej. Raz dostałyśmy po sufit kartonów z truskawkami, które się nie sprzedały z marketu obok - każdą truskawkę musiałyśmy OSKROBAĆ z pleśni palcami (bez rękawiczek, bo najczęściej szefostwo zapomniało kupić, a jak były, to służyły do sprzątania, więc całe w detergentach) i wrzucać do lodówki. Czyli jeśli cała truskawka była w 3/4 pokryta pleśnią i rozpadała się w ręku, wydziobać palcem i dla klienta! Winogrona w podobnym stanie raz przyszły i akurat szefowej nie było, a szef za biurkiem. No to udało nam się spleśniałe do śmieci, klejące i oblepione jakąś mazią też... Szef to z kamery zauważył, dostałyśmy ochrzan, kazał je wybrać ze śmietnika, umyć i do miseczki :) Pomarańcza rozlatuje ci się w rękach na oczach klienta? Odetnij spleśniałe i wyciskaj, udawaj głupią, bo nic nie widzisz. Mleko 5 dni otwarte w lodówce albo jogurt? Nie może się zmarnować. Sok wyciskany z jabłka... brązowy jak nie powiem co po minucie i zamiast soku brązowa piana... dla małego dziecka. Niezbyt estetyczne.
4. Żadna z nas nie miała książeczki sanepidowskiej :)
5. Jogurt mrożony? Zwykłe lody z proszku z toną cukru i śmietany. Raz jedne dziewczyny zauważyły różnicę. Szefowa pieniędzy nie oddała, a towar kazała sobie zwrócić i tak każda z nich straciła po 15 zł (jogurt plus dodatki na wagę).
6. Wiem, że brązowe banany są słodsze... ale jak mają brązową skórkę, a nie są całe w środku aż czarne i nie lata nad nimi tona muszek, które na bank trafiły do niejednego soku.
Pracowałam tam tylko 2 miesiące. Było tego więcej, tak więc uważajcie. Ja każdemu znajomemu takie "soki" odradzam. Dodam na koniec, że ceny takich soków to od 12 do 15 zł...
Od dwóch lat mieszkam w mieście oddalonym o 50 km od mojej rodzinnej wsi. W tym czasie zmężniałem nieco, zacząłem chodzić na siłkę itd. Niestety mam problem z dużym trądzikiem na twarzy.
Dwa tygodnie temu przyjechałem do mojej babci, która znowu się przeziębiła i zaczęła myśleć, że umiera, dlatego zwoływała na siłę całą rodzinę, aby te "ostatnie dni" spędzić wśród bliskich.
Dochodzimy do sedna tego wyznania.
W niedzielę, gdy wracałem z kościoła, zaczepiła mnie jakaś starowinka - znajoma mojej babci i zarazem jej informatorka. Zaczęła mnie wychwalać pod niebiosa, jaki ja przystojny jestem, jak wydoroślałem, jak urosłem.
W pewnym momencie jednak się zawiesiła i zmieniła wyraz twarzy.
Popatrzyła się na mnie dokładnie i odparła:
"Ale twarz, Krzysiu, to ty masz brzydką".
No cóż...
Jak byłam mała, to mieszkał z nami student, który wynajmował u nas pokój. Czasami przychodził i z nudów oglądał sobie ze mną jakieś bajki (pewnie miał sesję). Raz usiadł na fotelu, westchnął i powiedział:
- Ech, coraz głupsze te kreskówki robią...
Był rok 2006.
Oglądałam Myszkę Miki z 1929 roku :D
Cześć. Kojarzycie historię #tRfWJ w MPK z moherem w tle?
Pora na jej kontynuację.
W komentarzach wyszła z tego niezła burza. Zwłaszcza gdy okazało się, że przeczytała ją osoba, której szukałem. Wielu z czytelników Anonimowych chciało wiedzieć co dalej, tak więc jestem, żeby Wam opowiedzieć.
Jak tylko odnalazłem koleżankę Brunetki na uczelni, chciałem z nią porozmawiać o sytuacji. Ku mojemu zaskoczeniu ucieszyła się na mój widok i odezwała się pierwsza:
– Już wszystko słyszałam. Dostałam pozwolenie, żeby podać ci jej numer – i podyktowała mi go. Dała nam swoje błogosławieństwo.
Napisałem do Brunetki, chcąc się upewnić, że dostałem dobry numer. Tak, to była ona. Porozmawialiśmy o tym, co było w MPK i dlaczego tak trudno było mi ją znowu spotkać - raczej nie podróżuje często w tamte strony.
Jeszcze tego samego dnia umówiliśmy się na spotkanie, ale nie wytrzymałem i pojechałem po nią, gdy skończyła pracę. Odwiozłem ją do domu (ma fajnego kota). Praktycznie nie mogliśmy przestać rozmawiać. Okazało się, że mamy mnóstwo takich samych zainteresowań i poglądów. To chyba pierwszy raz, kiedy z kimś tak dobrze się dogadywałem.
Spotykaliśmy się regularnie co jakiś czas, a jadaczki praktycznie nam się nie zamykały. Czasami ciężko było się rozstać, żeby iść w swoją stronę. Namówiła mnie kilka razy na ciekawe pozamiejskie wycieczki, zarażając mnie swoimi pasjami. Nie znam nikogo poza nią, kto niczym kot wespnie się na 10-metrowe drzewo, trafi do celu oddalonego o 100 metrów strzelając z łuku albo ma tyle książek w pokoju.
Naprawdę jestem pod wrażeniem, bo ja pewnie spadłbym z drzewa albo złamał strzałę i choć sam lubię czytać, to takiej biblioteki nie mam.
A dziś, cóż... Jesteśmy parą. Ciągle jestem zaskoczony, że wyznanie na Anonimowych sprawiło, żeby wszystko potoczyło się po mojej myśli. A nawet lepiej.
PS Patriota - już raz prawie dostałem strzałą, ale na szczęście w porę zrobiłem unik :D
Już od prawie 10 lat jestem szczęśliwą żoną i jakby na to nie patrzeć, życie cudownie nam się układa. Mamy z mężem dwójkę dzieci (6 i 3 lata). Jestem również spełniona zawodowo, pracuję tam, gdzie zawsze chciałam, to co robię sprawia mi ogromną przyjemność + dużo zarabiam.
Z tego ostatniego względu, kiedy zaszłam w pierwszą ciążę oboje postanowiliśmy, że to mój mąż zajmie się naszą pociechą i w przyszłości kolejnymi, a ja będę nas utrzymywała finansowo. Planowaliśmy utrzymywać taki układ dopóki dzieci nie będą już na tyle samodzielne, żebyśmy mogli zostawiać je same w domu i przydzielić im jakieś drobne obowiązki. Wydawało się to logiczne - zarabiam prawie trzy razy tyle co mąż, lubię to co robię i brakowałoby mi tej możliwości samorealizacji. Mąż nigdy nie miał i nadal nie ma nic przeciwko temu, że zarabiam więcej, a nawet jest ze mnie bardzo dumny, nie ma też oporów przed prowadzeniem domu czy zajmowaniem się dziećmi, bo to przecież żadna haniebna praca.
Tak też zrobiliśmy - kiedy zakończył mi się "obowiązkowy" okres urlopu macierzyńskiego, całą resztę "przełożyliśmy" na męża, jak również to on postarał się o urlop wychowawczy. Kiedy i ten okres się skończył - zatrudniliśmy nianię, a mąż wrócił do pracy, jednak po kilku miesiącach postanowiliśmy, że całkowicie z niej zrezygnuje.
Niby nic takiego, nie? Normalny układ, ustalony dobrowolnie przez dwóch dorosłych ludzi?
Niby tak - dla nas. Za to otoczenie dało nam w kość.
Jeszcze przed ślubem koledzy męża śmiali się, że jak tak można zarabiać mniej od swojej baby?! Męska duma nie gryzie?! Uważaj, bo zrobi z ciebie pantofla itd. itp. Ogólnie tego typu teksty w tamtym okresie nie robiły na nas wrażenia.
Pod górkę zaczęło być w momencie, kiedy oczekując pierwszego potomka, na spotkaniu ze znajomymi ogłosiliśmy nasze plany. Tak oto "narodził się" kur/ kogut domowy, mężczyzna niemęski, bo pantofel to określenie łagodne. Ja za to okazałam się być feministką/ feminazistką, wyrodną i samolubną przyszłą matką, upokarzającą swego mężczyznę, który powinien być jej panem, obrońcą i bankomatem. W mojej pracy padły określenia, jakobym żyła z nierobem i utrzymankiem. U męża za to niedowierzanie i śmiech, kiedy przejmował macierzyński.
I wiecie co? Nadal nic sobie z tego nie robiliśmy. Nawet mogliśmy przesiać swoich znajomych i "przyjaciół" jak przez przez sito oraz ograniczyć kontakt z niektórymi członkami rodziny. Nie jesteśmy typem osób, które przejmują się tym, co inni gadają.
Aż do zeszłego tygodnia. Wybuchłam.
Mój syn musiał przy jakiejś okazji w przedszkolu wspomnieć, że u niego mama pracuje, a nim i siostrą zajmuje się tata. Któreś z dzieci powtórzyło to rodzicom.
W ten sposób opieka społeczna i inne służby zrobiły na nas nalot.
Bo skoro facet zajmuje się dziećmi to znak, że jest pedofilem, prawda?
Moi rodzice od dobrych 10 lat prowadzą własną restaurację.
Pewnie większość pomyśli, co w tym jest niby takiego niezwykłego, ano mianowicie to, że jest to restauracja, w której od ok. 3 lat panuje całkowity zakaz przychodzenia z dziećmi. Nim grupa madek uciśnionych przeklnie za tę okropną i dyskryminującą (ich zdaniem) decyzję moich rodziców, mnie i następne sześć pokoleń, chcę objaśnić, co zmusiło moich rodziców do takiej decyzji.
Od początku nasz lokal skierowany był do szerokiego grona konsumentów, jednak nie ukrywając, wiele uciążliwych dla personelu i pozostałych gości sytuacji wynikało właśnie ze swawoli najmniejszych gości. Bieganie po sali, między stolikami i tacami kelnerów było chlebem powszednim. Oczywiście zdarzały się również maluchy, które grzecznie siedziały przy stoliku z rodzicami lub cicho i spokojnie bawiły się przy rodzicach i nikomu tym nie wadziły. Problem narastał przez bardzo długi czas, ponieważ w wielu przypadkach zwrócenie uwagi rodzicom niesfornych dzieci nie przynosiło żadnego rezultatu. "Przecież to tylko dziecko, co mam z nim zrobić, do krzesła przywiązać?!", czy nasze ulubione "Czy ma pan/pani dzieci?!" były standardową reakcją obronną.
Czarę goryczy przelała sytuacja, w której przez jednego rozwydrzonego dzieciaka ucierpiał nasz pracownik. Dziecior biegał jak opętany po całej sali, nachalnie zaczepiał innych gości, chcąc próbować wszystkiego co ci zamówili. Za żadne skarby nie dało się go spławić, więc w końcu jeden z rozgoryczonych gości zażądał rozmowy z właścicielem. Ojciec z racji tego, iż właśnie robił coś na zapleczu, poprosił kelnera, który właśnie obsługiwał zdenerwowanego gościa, by przekazał, że za chwilkę do niego podejdzie. Kelner ledwo wyszedł, a po chwili usłyszeliśmy głośny huk i przerażający krzyk.
Co się okazało?
Ano kelner szedł do stolika z wazą gorącej zupy i wtem, wprost na niego, wpadł rozpędzony bachor, ten sam, który przez cały czas dręczył gości. W efekcie nieoczekiwanego zderzenia biedny kelner wylał całą zawartość wazy na siebie.
Myślicie, że rodzicom tego demona było chociaż przykro z powodu tego, do czego przyczyniło się ich dziecko?
Ano nie było. Wręcz przeciwnie, zaczęli drzeć japy, że na miejscu kelnera mogło być ich ukochane dziecko i że oni tego tak na pewno nie zostawią!
Ojciec wybiegł z zaplecza w ciągu kilku sekund, bordowy ze złości, i kazał rodzicom wynosić się z lokalu.
Oczywiście nie mieli oni takiego zamiaru, "toż to dyskryminacja!", jednak ojciec zagroził, że jeśli dobrowolnie się nie wyniosą, to wezwie policję i opowie im, jak doszło do wypadku.
Sam zabrał poparzonego chłopaka i pojechał z nim na pogotowie, gdzie okazało się, że ma on poparzenia II stopnia.
Niestety, ale była to jedyna słuszna decyzja - dla dobra naszego personelu oraz gości.
Dodaj anonimowe wyznanie
