Kiedy miałam z 6 lat, pojechałam z tatą na basen. Czekając na zjazd jedną ze zjeżdżalni czekałam w kolejce za pewnym panem... O dość obfitych kształtach. W momencie, w którym na zjeżdżalni zapaliło się zielone światło, ów pan wziął taki zamach żeby jak najszybciej zjechać, że dolną częścią pleców uderzył mnie prosto w twarz.
Mimo iż stałam parę kroków za nim, podest, na którym stał sprawił, że jego pośladki były akurat na wysokości mojej głowy. Siła uderzenia była taka wysoka, że poleciałam aż kilka metrów dalej i zatrzymałam się na barierkach. Teraz jestem tylko ciekawa, czy poczuł, że jego tył czegoś dotknął i czy pokojarzył fakty, że ktoś za nim stał i ich twarz na chwilę stała się jednym z jego pupą.
Moja dziewczyna się na mnie obraziła, bo jeden wieczór poświęciłem na naukę do egzaminów końcowych, a akurat wtedy ona chciała oglądać ze mną śmieszne filmiki w internecie. Wyszła, poszła, a potem mi napisała, że nie traktuję jej poważnie, jestem niepoważny i że ze mną zrywa... napisała mi to w publicznym poście na Facebooku.
Dziś miałem straszny sen, był tak bardzo realistyczny… Widziałem wypadek samochodowy. Mój kochany brat, jadąc swoją Toyotą z całym impetem uderzył w drzewo. Auto odbiło się, przekoziołkowało i wpadło do rowu.
Krzycząc dobiegłem do wraku i usiłowałem dostać się do środka. Musiałem wybić szybę gołą pięścią. Bardzo się przy tym pokaleczyłem. Udało mi się jednak otworzyć drzwi. Odpiąłem pasy i wyciągnąłem mojego braciszka z środka. Miał zmiażdżone nogi. Nie oddychał, a jego czaszka miała spore pęknięcie na wysokości czoła. Desperacko, płacząc histerycznie, usiłowałem go uratować przeprowadzając reanimację. Dwa wdechy, trzydzieści ucisków, dwa wdechy…
Zdałem sobie sprawę, że nic nie jest w stanie zwrócić mu życia, że jego dusza opuściła pokaleczone ciało, że już nigdy nie podam mu ręki, że nie zjemy razem rodzinnego obiadu, że nie pójdziemy na piwo. Płakałem jak niemowlę trzymając na rękach zakrwawione zwłoki osoby, która zawsze była mi najbliższa.
Obudziłem się cały zalany łzami. Mimo że w sercu ciągle czułem potężny ból, to powoli docierało do mnie, że to był tylko sen. Zerwałem się z łóżka i pobiegłem w stronę pokoju mojego brata. Chciałem go mocno przytulić i powiedzieć, że go kocham i jak dużo dla mnie znaczy.
Do jego sypialni wszedłem z impetem, ciągle mając na policzkach schnące już łzy.
Mój brat akurat walił konia do jakiegoś niemieckiego pornola. „Kur#a! Ch#ju zapyziały!” - ryknął w moim kierunku, zasłaniając przyrodzenie starym jaśkiem - „Może byś zapukał, ty pastuchu pierd#lony!! Czego chcesz?”.
Cała podniosła atmosfera pękła niczym mydlana bańka. „Już nic” - odrzekłem i poszedłem na dół zjeść śniadanie. I tak by nie zrozumiał.
Bachor mojej siostry zabił mojego psa. Siostra zawsze była dobrą matką i dbała o syna, tylko on sam miał jakiś dziwny charakter. Siedziałyśmy w salonie przy kawie. Na balkonie obok spał mój mały, ukochany piesek, chihuahua o imieniu Groszka.
Syn mojej siostry akurat zawsze wobec psa zachowywał się bardzo w porządku, głaskał delikatnie i nie robił nic złego. Tego akurat siostra go pilnie uczyła, więc gdy bachor wyszedł na balkon pogłaskać psa, my nie widziałyśmy potrzeby interweniowania. Wręcz przeciwnie, Groszka go bardzo lubiła i nie raz nawet sam trzymał smycz, gdy wychodziliśmy na wspólne spacery czy nawet "zwracał nam uwagę", żebyśmy ciszej rozmawiały, bo pies śpi obok. Jednak tym razem nie było kolorowo. Chwilę po tym, gdy dzieciak wyszedł na balkon, nagle wbiegł z powrotem krzycząc "Nie poleciał! Nie poleciał!". Tak, ten jeb*ny bachor wypchnął mojego psa przez szpary w barierce, bo jak się później tłumaczył "to było śmieszne i w bajce pieski latały". Mieszkam na 9 piętrze.
Od tego wydarzenia po prostu nienawidzę tego dzieciaka i mam uraz do wszelkich bachorów. Wybaczcie, jeśli kogoś to urazi, ale nie spotkało mnie w życiu nic bardziej traumatycznego niż zbieranie z chodnika rozwalonego, spłaszczonego ciała swojego ukochanego psa, który żył ze mną od ponad 10 lat.
Moi bliscy mnie znienawidzili, bo usunęłam "ciążę".
Do nikogo nie dociera, że ja wcale nie byłam w ciąży, a po prostu miałam problemy z żołądkiem i jelitami, przez co mój brzuch zrobił się bardzo nadęty i faktycznie mogło to trochę przypominać ciążowy brzuszek. Do tego do szczupłych nie należę i trochę tłuszczu potęgowało ten efekt. Gdy rozpoczęłam właściwie leczenie, brzuch momentalnie wrócił do normy.
I naprawdę niektórzy z moich bliskich mnie teraz nienawidzą. Dziadkowie, których odwiedziłam jeszcze przed leczeniem, byli jakoś podejrzanie szczęśliwi i nadmiernie wypytywali czy dobrze się czuję. Nawet nie wiedziałam, o co chodzi, więc to zignorowałam i potraktowałam jako zwykłą troskę. Gdy po leczeniu ponownie ich odwiedziłam, babcia zbladła na mój widok, bo "myślałam, że w końcu chcesz nam powiedzieć o ciąży, a ty bez brzucha przyszłaś! Zabiłaś naszego prawnuczka!". Tłumaczenia nic nie dawały, bo chwilę później dziadek stwierdził, że takiej grzesznicy nie będą gościć w domu i mam wyjść.
Tak samo było z moimi koleżankami z pracy. Wróciłam po urlopie i ku mojemu zdziwieniu wszyscy dziwnie się na mnie patrzyli. Koleżanki mierzyły wzrokiem i rzucały pogardliwymi spojrzeniami. Dopiero jedna z nich na przerwie podeszła i po cichu do mnie rzuciła tekstem "Kaśka, ale tak późnych ciąż się nie usuwa, bo widać, że brzuch straciłaś..."
Podobnie zareagował mój brat... "Kaśka, ja się po tobie wszystkiego spodziewałem, ale że jak gdyby nigdy nic będziesz sobie teraz paradować bez brzucha to już nie. Masz ty w ogóle sumienie?".
Ja się pytam - co jest nie tak z ludźmi? Skąd ta obsesja na punkcie aborcji? Najbardziej boli mnie to, że nikt z wyżej wymienionych osób mi nie uwierzył. Do dziadków nic nie przemawia, koleżanki z pracy stwierdziły, że "ok, ok", ale dalej szepczą do siebie mi za plecami, a brat uważa, że kłamię, bo próbuje zagłuszyć swoje sumienie. Aż się boję teraz jeść potrawy generujące wzdęcia, bo zaraz będą mnie od seryjnych zabójców wyzywać.
Owsiki.
Temat tabu dla większości ludzi, ponieważ, tak jak wszy, są kojarzone z ogólnym brudem, brakiem higieny i zaniedbaniem.
Oczywiście nie jest to prawda, zakazić się można stosunkowo łatwo.
Mnie to dopadło, byłam już w gimnazjum. Gdy już odkryłam, co jest przyczyną, poszłam do matki, żeby mnie zabrała do lekarza (w mojej przychodni nie przyjmowano poniżej 18 roku życia bez opiekuna, nawet do rodzinnego). Do apteki nie poszłam, bo w naszej małej miejscowości każdy każdego zna i zwyczajnie się wstydziłam.
Awanturę, jaka się wtedy rozegrała, pamiętam do dziś. Przecież to niemożliwe, tylko małe dzieci na to chorują, znowu sobie choroby wymyślam, ona nie będzie brać wolnego na moje fanaberie i takie tam. Babcia mnie spławiła, twierdząc, że to pewnie hemoroidy, a nie żadne owsiki. Jakiś czas później trafiłyśmy do lekarza z inną moją chorobą typu grypa czy angina, poprosiłam nieśmiało o lek. Ledwo wsiadłyśmy do samochodu kochana mamusia zrobiła mi kolejną awanturę, że wstyd, że ona nie będzie na to pieniędzy wydawać - i podarła receptę.
Męczyłam się z tym ponad pół roku. Codzienny rytuał po kąpieli wyciągania z tyłka robaków, byle tylko było ich mniej i pozwoliły chociaż zasnąć. W pewnym momencie zaczęłam to traktować jako pewnego rodzaju challenge - wyciągnąć więcej sztuk niż w dniu poprzednim.
Nabawiłam się przez owsicę bezsenności, nerwicy i jeszcze paru innych rzeczy.
Wiecie co pomogło?
Jakoś w tym okresie pierwszy raz w życiu się upiłam. Bimbrem. Śmierdzącym, niedobrym, prawdopodobnie źle oddestylowanym bimbrem, który ktoś zawinął rodzicom z szafki. Mi zaszkodził, owsikom widocznie też.
Jednak jest trochę prawdy w powiedzeniu „kto pije i pali ten nie ma robali”.
W dzieciństwie bardzo lubiłam czytać, przeczytałam chyba wszystkie książki w domu. Do tego bezbłędnie umiałam ortografię i w wieku kilku lat poprawiałam zadania starszego rodzeństwa... Po prostu byłam wzrokowcem i wystarczyło spojrzeć na wyraz, by wiedzieć, że nie wygląda tak, jak w książkach.
Ostatnio się przekonałam, jak bardzo się opieprzam - porzuciłam książki na rzecz czytania internetowych idiotyzmów, gównoburz i śmieszkowych fanpejdży. Gdy spróbowałam przeczytać jakąś powieść i wciąż pojawiało się słowo "matka", zdenerwowałam się, jak można było dopuścić taki błąd w druku, bo przecież powinno się pisać "madka"...
Od dziś zmniejszam dawki internetu.
Cześć! Wracam z kolejną historią o gołębiu Ziarenko! Dawno mnie tutaj nie było ale to ze względu na to, że miałam dużo nauki. :/
Na początku chcę powiedzieć, że Ziarenko zrobił postęp i się u mnie w końcu zadomowił (normalnie przylatuje przez drzwi balkonowe do środka domu, rodzice nie mają z tym problemu).
A więc pewnego ślicznego dnia ten gołąbek przyleciał do mnie ,,pogadać". No i siedzę z nim na ty balkonie i wchodzę do domu żeby coś zrobić do jedzenia. Wybrałam standardowe kanapki (masło i ser dla ciekawskich :P).
Więc wracam na balkon do Ziarenka i w chwili, kiedy przekroczyłam próg balkonu ten ptak dynamicznie do mnie podfruwa i chwyta kawałek kanapki w dziób odlatując na pobliskie drzewo.
Moja twarz wyrażała jedno: „Co się kur*a dzieje?!” (przepraszam za przekleństwo).
Przez resztę dnia siedziałam na krześle na balkonie, karcąc wzrokiem gołębia i jego kolegów. Naprawdę polecam... tym bardziej, że później trzeba znosić gruchające ptaki i brudny balkon.
Pozdrawiam wszystkich fanów Ziarenka!
Spotkała mnie bardzo dziwna, a zarazem przerażająca sytuacja. Wracałam w środku nocy pociągiem do domu, praktycznie pustym. Na jednej ze stacji wsiadła dziewczynka. Na oko z 8-9 lat, zupełnie sama, środek nocy. Z początku nie zareagowałam jakoś specjalnie, ale po dłuższym przyjrzeniu się miałam wrażenie, że coś jest nie tak. Dziewczynka wyglądała na trochę zapłakaną. Samotne, zapłakane dziecko o 3 w nocy w pociągu - niepokojące. Postanowiłam podejść do niej i zapytać, czy wszystko w porządku. Odpowiedź jaką usłyszałam zwaliła mnie z nóg. "Bo tata ciągle przyprowadza do domu takiego pana, który daje nam pieniążki, ale ja w zamian muszę z nim spędzać czas. I już nie chcę być z tym panem nawet dla tych pieniążków, bo tam na dole mnie już wszystko boli. Ja teraz uciekam do babci, bo ten pan miał dziś znów przyjść". Oniemiałam, dosłownie zbladłam jak to usłyszałam.
Chciałam natychmiast zadzwonić na policję, ale z jakiegoś powodu przyszło mi do głowy, że przecież mogą zwyczajnie to dziecko odstawić do domu i tyle. Postanowiłam, że pojadę z tą dziewczynką do jej babci i tam zadzwonię na policję. Po drodze się okazało, że jesteśmy w złym pociągu, bo A. (imię dziecka) zna tylko nazwę stacji, na której trzeba wysiąść. Wysiadłyśmy i do 5 nad ranem siedziałam z nią na peronie czekając na właściwy pociąg. W międzyczasie próbowałam się czegoś więcej dowiedzieć od A., ale nie była zbyt rozmowna. Zachowywała się jakby była bardzo przerażona i opowiedziała tylko tyle, że ten pan ją dotyka, że muszą się razem modlić (?) oraz ciągle podtrzymywała, że rodzice potrzebują pieniędzy. Około 6 rano wysiadłam z nią na docelowej stacji, na całe szczęście faktycznie znała drogę do domu babci. Późniejsze wydarzenia to kolejna porcja szoku.
Trafiłyśmy do jej babci, starsza kobiecina była w takim samym szoku jak ja. Jednak jak chwile później emocje opadły i zobaczyłam, że A. się czuje swobodniej przy babci, zaczęłam wypytywać tę kobietę, o co chodzi i stwierdziłam, że chcę zadzwonić na policję. Ta pani zaczęła mi opowiadać bardzo dziwne historie o tym, że jej syn i synowa należą do jakiejś sekty, że ona się domyślała, że A. jest wykorzystywana, ale nikt by nie uwierzył jej przypuszczeniom, bo choruje na schizofrenię. Słuchałam o pedofilskich orgiach, jakichś modlitwach i handlu dziećmi. Myślałam, że tam zaraz zemdleję z szoku i przerażenia. Ostatecznie zadzwoniłam w końcu na policję, co owa pani poparła, gdyż jak stwierdziła "teraz może uwierzą". Wzięli naszą trójkę na komisariat.
Wtedy ostatni raz widziałam A., bo po złożeniu zeznań skończył się mój udział w tej sprawie i wróciłam do domu. Nie wiem, co dalej się działo, czy wszystko było prawdą i jak się skończyło. Ale ta historia nadal mrozi mi krew w żyłach. Szczególnie że mam przeczucie, że A. i jej babcia nie kłamały.
Mam takiego bardzo dobrego kumpla, obaj mamy 22 lata, mieszkamy obok siebie, robimy razem różne głupoty i ogólnie jesteśmy ze sobą blisko. Często jesteśmy też obiektem żartów, że dwaj faceci, którzy spędzają tyle czasu razem to na pewno geje. Ano nie, ale pośmieszkować można.
Ostatnio wybrałem się do niego do domu. Widzę, że drzwi tarasowe są otwarte, a jako że jestem u niego częstym gościem, to nie będę się bawił w pukanie. Wchodzę i widzę, że ziomek nachyla się nad szafką, to skradam się do niego po cichu, po czym udawanym zalotnym tonem mówię "a co to za seksowny tyłeczek?". Odwraca się. To był jego ojciec...
Mnie zamurowało, co ja głupi właśnie powiedziałem. Jego chyba też zamurowało. Stoję tam taki czerwony jak burak, nie wiedząc co powiedzieć czy jak przeprosić, a ojciec mojego kumpla, który już prawie płacze ze śmiechu widząc moją minę, mówi tylko "jestem żonaty, ale na piwko można skoczyć jak chcesz".
Myślałem, że umrę ze wstydu. Nie sądziłem, że mój ziomek i jego ojciec są aż tak podobni. Chyba pora zapisać się do okulisty.
Dodaj anonimowe wyznanie
