Mam wadę wymowy.
I gdyby nie było to coś poważnego, zapewne skończyłoby się na tych trzech słowach. Ale nie jest.
Moja przypadłość nie wygląda jak klasyczne jąkanie i powtarzanie sylab lub głosek. Moja wada polega na tym, że często nie jestem w stanie mówić, wypowiadać wielu słów, zaczynać. Dlaczego to wyznaję? Nawet gdybym chciał to komuś opowiedzieć werbalnie, to przypuszczalnie nie byłbym w stanie. Z powodu tejże "choroby" poczuwam się jak niepełnosprawny, chociaż fizycznie i psychicznie nic mi nie dolega. Myślę zupełnie normalnie, płynnie przetwarzam w głowie słowa. Mimo to odnoszę wrażenie, że ludzie mają mnie za opóźnionego w rozwoju.
Czuję, że ludzie uznają mnie też za gbura, który nie odpowiada na "dzień dobry", nie mówi "dziękuję", nie pozdrawia, gdy ktoś kichnie. Bo nie mogę. Nie potrafię wydusić z siebie słowa, chociaż całym sobą chcę to zrobić. Chcę powiedzieć ekspedientce w sklepie z rana "dzień dobry" jak kulturalny człowiek, ale nic z tego nie wychodzi. W efekcie odchodzę w milczeniu.
Koszmarem dla mnie jest dzwonienie przez telefon, robienie zakupów w sklepie bez samoobsługi (bywa, że muszę wskazać palcem, o co mi chodzi). Ilość wypowiadanych dziennie słów mógłbym oszacować od kilkunastu, do kilkudziesięciu. To chyba niewiele.
Z tego powodu jestem odsunięty od jakiegokolwiek życia towarzyskiego, bo przez moją "chorobę" nie rozmawiam z ludźmi. Ostatnio nie potrafię nawet się przedstawić; wypowiedzieć własnego imienia.
Mam bardzo nieliczną grupkę znajomych, z którymi łączy mnie pasja, ale nic więcej. Słyszałem wiele rad: "znałam gościa, który miał operację na mózgu i mu przeszło", "idź do logopedy, tylko 200 zł za godzinę", "musisz dużo gadać z ludźmi".
Wiem, że powinienem zwrócić się do specjalisty o pomoc, ale moje godziny pracy nie dają mi specjalnie ku temu możliwości, a fakt, że mam w ogóle pracę, uznać można za prawdziwy cud.
Dla mnie zdolność płynnej mowy jest porównywalna z posiadaniem jakiejś niebywałej i wspaniałej mocy, którą jakimś nieszczęśliwym i niewytłumaczalnym trafem utraciłem. A nie miałem trudnej przeszłości, poza jednym niefajnym rokiem w gimnazjum.
Nie byłem z żadną dziewczyną dłużej niż rok, mimo tego że byłem szczery i starałem się jak mogłem.
Zostałem zdradzony przez dwie dziewczyny po paru miesiącach oficjalnego związku.
Cztery inne przestały się do mnie odzywać bez żadnych wyjaśnień.
Trzy lub dwie powiedziały, że znalazły kogoś innego.
Jedna nawet powiedziała mi, że żałuje, ale nie może ze mną być gdyż nie przypominam jej byłego (który ponoć ją zdradzał, oszukiwał, a nawet o mało co nie pobił), ale dodała że tak dobry gościu jak ja, to szybko znajdzie drugą połowę...
Mam dwadzieścia lat. I od dwóch leczę się na zaburzenie afektywne dwubiegunowe.
Nie chcę się zagłębiać w temat choroby, wystarczy chyba, że powiem, iż dzieli się to na dwie fazy - depresji i manii.
W szpitalach byłem kilka razy, chodzę na terapię, do psychiatry. Czasami pomaga, czasami nie. Ale nie mam wsparcia od żadnej bliskiej osoby. Dlaczego? Bo nikt nie wie, że jestem chory.
Do psychiatry pierwszy raz trafiłem tuż po skończeniu osiemnastu lat. Niedługo później wyniosłem się od rodziców i wtedy usłyszałem diagnozę. Nie docierało to do mnie, nie chciałem przyjąć tego do wiadomości, dlatego nikogo nie poinformowałem. Ani rodziny, ani przyjaciół, ani znajomych. Nikt nic nie wie - oprócz mnie i osób z którymi współpracuję na terapii. Pobyty w szpitalach tłumaczyłem urlopami, wyjazdami ze znajomymi. Depresję gorszym samopoczuciem. Z manią było lepiej, bo jestem kontaktową osobą, szczęśliwą, z tysiącem pomysłów w głowie. Przy atakach psychotycznych trafiam do szpitala i wtedy stara śpiewka. Nie ma mnie w domu, jestem u rodziny, wyjechałem.
Gubię się już w moich kłamstwach i ściemnianiu. Chciałbym to z siebie wyrzucić, rozpłakać się przy mojej mamie jak małe dziecko, przytulić ją. Chciałbym usiąść spokojnie z przyjaciółmi, wytłumaczyć to wszystko. Dlaczego tego nie zrobię? Bo się boję. Cholernie się boję, że ich wszystkich stracę, że przestanę być dla nich tą samą osobą, którą byłem do tej pory, że stwierdzą, że nie chcą mieć z kimś takim nic do czynienia. Wiem, że coś podejrzewają, trwa to za długo, pytania stają się coraz bardziej niezręczne.
Tęsknię za czasami, kiedy byłem normalny.
Wyśpię się w samolocie - pomyślałem zarywając kolejną nockę. Lot za ocean - 8 godzin.
Obok mnie starszy pan kładący się ciągle na mnie i udający, że nie rozumie ani po polsku, ani po angielsku. Za mną śpi facet, któremu co chwilę opada ręka i smyra mnie wtedy nagle po plecach, wywołując u mnie dreszcze. Przede mną siedzi starsza pani, która wciska co chwilę plastikową torbę między oparcie fotela i ściankę samolotu, tak, że gdy tylko mrużę oko, to czuję na nodze dotyk zimnego plastiku. Zero snu.
Na miejscu wyglądałem jak kwitnące zombie.
Wczoraj obchodziłam urodziny, skończyłam 17 lat. Mój chłopak podarował mi w prezencie… zestaw kremów przeciwzmarszczkowych 30+.
Zastanawiam się, czy problem tkwi w mojej twarzy czy może w jego mózgu.
Byłem za granicą jakieś 5,5 roku. Konkretnie była to Irlandia - Dublin. Z moimi zarobkami było różnie. Czasami lepiej, czasami gorzej. No ale żyło się z dnia na dzień. Sporo też imprezowałem i jakoś ciężko było cokolwiek odłożyć. W końcu w tym roku zjechałem do Polski.
Problem w tym, że każdy znajomy myśli, że jestem dziany i mam kasę. A ja nie dość, że jestem spłukany, to mam jeszcze długi. No ale jakoś mi głupio przyznać się przed znajomymi. Dwóch z moich znajomych próbowało już pożyczyć ode mnie pieniądze, powiedziałem, że mam na koncie walutowym i nie mogę ich wyciągnąć. Bo co innego mi pozostało? Wstyd mi przyznać, że po tylu latach za granicą nie mam nic.
Mój chłopak wyjechał do pracy do Anglii, NA MIESIĄC. Wrócił i teraz za każdym razem, gdy z kimś rozmawia, „zapomina” polskich słów. Prosi, by mu przypominać co drugi polski wyraz, bo po takim czasie w „jukej” nie panuje nad językiem.
Coś czuję, że za chwilę to ja przestanę panować nad sobą i spakuję mu walizki.
Myję twarz płynem do higieny intymnej, bo naprawdę tylko po nim znika mi trądzik.
Rok 2018 miał być dla mnie przełomowy z oczywistego względu, czyli wypadających w nim 18-stych urodzin. Miałam plany, marzenia jak każdy z nas. Wycieczka klasowa, wymiana w Anglii, prawo jazdy, praca wakacyjna, wspaniały wypoczynek. Jednakże nikt nie przewidział, że chłoniak pokrzyżuje moje plany.
Absolutnie nikomu włącznie ze mną nie przyszło to do głowy. No bo gdzież ja? Okaz zdrowia, bardzo aktywna i pełna energii osoba. Zaczęło się bardzo niewinnie. Świąd skóry. Należy dodać, że bardzo uporczywy, przeszkadzający w codziennym funkcjonowaniu. Drapałam się praktycznie non stop, wydrapując rany. Pamiętam, że nie obchodziły mnie wtedy powstające rany, ale to, by choć na chwilę zaznać ulgi.
Czasami czułam się zmęczona, ale cały czas zwalałam to na szkołę, dużo nauki, siedzenie do późna. Chodziłam do różnych dermatologów, z których żaden nie potrafił mi pomóc. Pamiętam jeszcze, że były momenty, w których robiło mi się gorąco. Nie raz już w okresie zimowym, gdy na dworze mróz, otwierałam okno i wdychałam lodowate powietrze - pomagało na chwilę. Tak sobie żyłam zmagając się z tym wszystkim, martwiąc się, że żadne maści, leki, nawet sterydy nie pomagają.
Aż nadszedł ten dzień, w którym zaobserwowałam u siebie coś na kształt piłeczki tenisowej po prawej stronie, powyżej obojczyka. To zaniepokoiło mnie i moją mamę na tyle, że zamiast do szkoły, pojechałam do ośrodka zdrowia, a stamtąd do szpitala. Tam zrobiono mi badania, usg, rtg. Zostałam skierowana do kolejnego szpitala. Rodzice nie powiedzieli mi o co chodzi... Tylko, że potrzebne są dodatkowe badania. Jechałam karetką, nie będąc świadoma niczego. Gdy dojechaliśmy i trwała rejestracja, rzuciłam okiem na dokumenty i zobaczyłam napis ''nowotwór o nieokreślonym charakterze''.
Powiedziałam wtedy do mamy coś w stylu ''no cóż, oni to napisali'' - kompletnie nie dotarła do mnie powaga sytuacji. Dopiero gdy wchodząc na odział zobaczyłam napisy: ONKOLOGIA, HEMATOLOGIA, CHEMIOTERAPIA, coś zaczęło świtać, ale mój mózg nadal to wypierał, stwierdziłam że to na pewno pomyłka, że przysłali mnie tu po to by zrobić badania i upewnić się że jednak jestem zdrowa.
Na początku oddział wydał mi się okropnie duży. Pielęgniarka cały czas do mnie mówiła, pokazywała mi gdzie szafki, gdzie gabinet zabiegowy, a ja nie umiałam się ruszyć i patrzyłam na nią tępo. Później wszystko potoczyło się bardzo szybko. Biopsja, tomografie, trepan kości. Diagnoza chłoniak stopień II. Konieczna chemioterapia. To słowo zbiło mnie z nóg, od tamtej chwili znikły wszelkie wątpliwości. Szok, płacz, złość. Niedawno śmigałam na nartach, teraz leżę w szpitalu na onkologi.
Mój apel do wszystkich: BADAJCIE SIĘ. Nie myślcie, że to was nie dotyczy - ja też tak myślałam, uważałam się za osobę super zdrową, ze świetną kondycją. A jednak. Największym błędem jest nie badanie się w strachu przed wykryciem jakieś nieprawidłowości. Pamiętajcie, że czas ma znaczenie. Jeżeli was drodzy Anonimowi interesuje cała historia, dajcie znać w komentarzach. Dziękuję.
Za czasów podstawówki, moja mama strasznie się na mnie pogniewała (już nie pamiętam za co), więc chciałem się odwdzięczyć czymś miłym aby załagodzić sytuację. Kiedy tylko zobaczyłem przez okno, że wraca z pracy, od razu wybiegłem do niej aby pomóc z tym co niosła w rękach. Niosłem jej bardzo drogą torebkę, na którą odkładała pieniądze przez ładnych kilkanaście miesięcy. Podczas drogi do domu zauważyłem, że winda się zamyka, więc zacząłem biec aby ją złapać, ale nie zauważyłem, że właśnie zahaczyłem torebką o wystający gwóźdź. Z torebki dużo nie zostało.
Dodaj anonimowe wyznanie
