Jestem z moim chłopakiem od roku. Układa nam się naprawdę dobrze, jest otwartą, cierpliwą i pogodną osobą, która zawsze mnie zrozumie. Ja niestety jestem trochę gorszym typem człowieka, każde małe niepowodzenie jest dla mnie tragedią, a do tego jestem bardzo nieśmiała i wrażliwa. Nasze cechy nigdy nie powodowały u nas większych kłótni czy nieporozumień. Nie przeszkadza nam nawet to, że liczby na wadze nieco nam się nie zgadzają. Chłopak ma guza mózgu, który jest nieoperacyjny i uciska na to, co odpowiada za metabolizm, do tego nadwrażliwość pokarmową, a ja cierpię na policystyczne jajniki i mam problemy z tarczycą i wchłanianiem np. witamin, przez co mój wygląd (waga, włosy, paznokcie, cera) zależy od aktualnie przepisanych mi leków.
Moi rodzice mieli z tym problem, dopóki moja choroba nie wyszła na jaw, później nie usłyszałam ani jednego złego słowa. Nie spodziewałam się, co mnie czeka po poznaniu rodziców lubego. Najpierw nie było źle, tylko komentarze typu "jesteście zupełnie tacy sami". Później była awantura, jak możemy tak wyglądać. Później przytyki przy każdym posiłku. On próbuje nas bronić, ale niewiele to daje. Co jakiś czas robię sobie przerwy od wizyt i spotykamy się tylko u mnie lub na mieście. Ale mam tego dość. Nie zostawię go z powodu błędów nie jego, tylko jego rodziny. Mimo to jest naprawdę ciężko, czuję, że lubią mój charakter, ale czując na sobie ich wzrok, wiem, jak bardzo nie akceptują tego, co jest na zewnątrz.
Prawdopodobnie wyprowadzimy się razem, nie wiemy tylko, kiedy to się uda. Chcielibyśmy po prostu żyć w spokoju, bo już i tak wystarczająco nam ciężko. Najbardziej boli to, że na początku było tak dobrze, jak to trafił na świetną, miłą dziewczynę. Później opętał ich jakiś "fit diabeł". Dobrze wiedzą o naszych przypadłościach i codziennie wbijają nam nóż w serce. On się trzyma, ja z moim charakterem szukam psychologa, gdyż przestałam akceptować siebie i swoją chorobę.
Dopiero w połowie pierwszego semestru dotarło do mnie, dlaczego wszyscy absolwenci mojego kierunku w tym miejscu są statystycznie aż tacy wybitni. Zdawalność nie przekracza 5%. Siedzę po uszy w gównie.
Złożyłem wypowiedzenie. Dwa tygodnie przed końcem pracy poleciałem za ocean z wizytą biznesową z moim szefem. Kiedy odchodziłem z firmy szef się wściekł, powiedział, że go nie poinformowałem i że w takim razie mam mu zwrócić kasę za cały wyjazd, bo wykorzystałem firmę, żeby zrobić sobie wakacje. Na tym wyjeździe klepnąłem dla firmy dodatkowy niespodziewany i całkiem niemały kontrakt, ale mogę jeszcze spokojnie zablokować tę umowę (szef się tak interesuje swoją własną firmą, że nawet nie wie z kim miałem tę umowę podpisywać).
Co robi prawdziwy handlowiec w takim momencie? Powiedziałem, że mogę spokojnie odejść i zapłacić mu te 20 tysięcy za wycieczkę i wyrzucić nagrany kontrakt do kosza, albo go podpisać, tylko teraz, ale chcę od tego procent. Duży procent. Bardzo duuuuży procent. Jak usłyszał jak duży, to złapał się za serce, usiadł, zbladł, poczerwieniał, znowu zbladł i poprosił mojego kolegę, żeby ten odwiózł go do szpitala. Tak naprawdę pojechał do domu, co wiem od kolegi, a na swoim Facebooku puścił przed chwilą wpis, w którym płacze: że Janusze, że wyzyskiwacze, że ludzie, dla których on jest jak ojciec i nigdy by ich nie skrzywdził, są obłudni, okrutni i że... i tutaj grande finale - że jego własny pracownik właśnie orżnął go na 270 000 zł. Czyli tyle, ile zaproponowałem za sfinalizowanie kontraktu + doliczył sobie do swojego rachunku te 20 000 za te "wakacje".
Tym sposobem opłacę mojej siostrzenicy operację w Stanach, bo w Polsce nie ma jak jej leczyć. Choć może niektórzy nazwą mnie "Januszem biznesu", to czuję się z tym wszystkim dobrze. Bardzo dobrze.
Kiedy sikam, to liczę. Jeśli doliczę przynajmniej do 10 (około 10 sekund, na "pełnym przepływie"), to odczuwam wewnętrzną satysfakcję. Jeśli doliczę do mniej niż 10, to odczuwam lekki dyskomfort. Osobisty rekord to 28.
Jestem złym człowiekiem. Wypożyczam dużo książek z biblioteki, głównie kryminałów. Po przeczytaniu w każdej zostawiam dokładnie w środku karteczkę z informacją, kto jest zabójcą lub jakie jest zakończenie.
Pozornie, bo nigdy nie piszę prawdy. Taki psikus ;)
Gdy byłam mała zawsze myślałam, że przy tych pomnikach przy ulicach są pochowani ludzie, ponieważ na cmentarzu nie ma już miejsca.
Jako dziecko byłam bita za byle co. Głównie przez tatę.
Skończyło się to, gdy wylądowałam w szpitalu, bo gdy próbowałam się zasłonić przed tatą, to od uderzenia pękła mi kość w ręce. Tym razem nie zeszło i skończyło się na izbie przyjęć, gdy w szkole pani kazała dobrać się w pary, a ja się rozpłakałam z bólu, gdy koleżanka chwyciła mnie za rękę.
Rodzice mnie odebrali ze szkoły i kazali nazmyślać, że się przewróciłam.
Wszystkim tak mówiłam, cały czas się bałam, że znów oberwę za nieposłuszeństwo, nieposłane łóżko, przeoczoną pracę domową, kiepską ocenę, odezwanie się, gdy nie trzeba itd.
Jednak wysłanie mnie do szpitala miało jeden plus - skończyło się bicie.
Rodzice zauważyli, że uchylałam się nawet gdy chcieli mnie po głowie pogłaskać. Oni nie byli świadomi, że mnie krzywdzą, aż mi czegoś poważnie nie zrobili.
Nikomu nigdy nie powiedziałam jaka jest prawda, poza moją jedną przyjaciółką. Dopiero ona mi uświadomiła, jakie to było złe. Taka moja mała tajemnica ze skrywaniem patologii w rodzinie.
Mam zdiagnozowaną tokofobię, czyli paniczny lęk przed ciążą i porodem. W ciąży nigdy nie byłam i nie będę, bo wiem, że psychicznie bym tego nie zniosła. Przeraża mnie wszystko, co z ciążą związane - poczęcie, pierwsze objawy, bóle, puchnące nogi, ogólna niewygoda i ociężałość. Nie mówiąc o coraz większym brzuchu. Sama świadomość, że coś we mnie jest nie dałaby mi spokojnie żyć.
Z moim mężem jesteśmy małżeństwem od 8 lat. Jakieś 4 lata temu zaczął poruszać temat dziecka - i nie zrozumcie mnie źle - ja chcę mieć dziecko, ale nie chcę być w ciąży. I kiedy postanowiliśmy, że będziemy się o to dziecko starać, ja zaczęłam panikować. Myślałam cały czas o mojej niedoszłej ciąży i tych wszystkich dolegliwościach. O porodzie nawet nie chciałam myśleć. Wiem, że to byłaby trauma do końca życia. Kiedy opowiedziałam o tym mojemu mężowi, najpierw stwierdził, że wydziwiam, później, że pewnie nie chcę tego dziecka, aż w końcu za którymś razem wzięłam go ze sobą do psychiatry, który oficjalnie potwierdził moją fobię. Mąż początkowo nie mógł tego do siebie przyjąć, ale po wielu rozmowach postanowiliśmy, że będziemy ubiegać się o adopcję dziecka. Prawda jest taka, że dla mnie jest bez różnicy czy urodzę swoje dziecko czy zaadoptuję. Nie jestem z tych osób, które dziecko adoptowane mają za "obce".
Kiedy zaczęliśmy procedurę adopcyjną, stwierdziliśmy, że powiemy o tym naszym rodzicom - w końcu mają prawo wiedzieć. Moi rodzice mocno nam kibicują i wspierają, natomiast w reakcję teściów nie mogłam uwierzyć. Stwierdzili, że ta cała "tokofobia" w ogóle nie istnieje, że co to w ogóle za chory wymysł, że kiedyś kobiety rodziły po kilkanaście dzieci i nawet się nie zająknęły (co to ma do rzeczy?) i w ogóle to Magda (bratowa mojego męża) urodziła dwójkę i nic jej nie jest - tylko że Magda to nie ja. I to co powiedzieli na koniec - "Jeśli myślicie, że będziemy tego waszego adoptowanego dzieciaka traktować jak swojego wnuka, to jesteście w dużym błędzie". Mnie zatkało. Mąż wstał, złapał mnie za rękę i powiedział "W takim razie to było nasze ostatnie spotkanie, na szczęście nasze dziecko ma jeszcze jedną babcię i dziadka, którzy go pokochają bez względu na to, kto je urodził".
Minęły 4 lata. Mamy 8-letnią, wspaniałą córkę. Mój tata traktuje ją jak księżniczkę. Babcia rozpieszcza. My kochamy najbardziej na świecie. Teściowie udają, że nas nie znają.
Od zawsze mieszkam w dosyć niedużej wsi. Wszyscy się w miarę ze sobą znają i generalnie nic ciekawego zazwyczaj się tu nie dzieje. Ot, zwyczajna, nudna wioska.
Parę domów ode mnie mieszkał około 50-, 60-letni mężczyzna. Dosyć wycofany człowiek, nie miał rodziny, z nikim nie rozmawiał jakoś za dużo i często znikał na kilka dni, a czasami nawet i tygodni. Jedyne czym się jakoś bardziej wyróżniał było to, że był myśliwym. Oczywiście z racji tego miał w domu kilka zarejestrowanych broni.
Któregoś dnia okazało się, że zmarł z powodów wcześniejszych problemów z sercem. Normalnie w takich okolicznościach rodzina musi zdać jego broń. Z racji, że jej nie miał, policja musiała sama wtargnąć do jego domu i ją zabezpieczyć. Co znaleźli? Około 30 sztuk broni snajperskich niezarejestrowanej i bez żadnych numerów. Najnowsze lunety warte po 5000 zł. I to nie były w żadnym wypadku bronie nadające się do łowiectwa. Na podstawie innych dowodów okazało się, że pracował jako płatny zabójca. Człowiek, który w żaden sposób się nie wyróżniał i mieszkający na uboczach cywilizacji. Większość życia wykonywał swoje zlecenia i korzystał z życia jeżdżąc po świecie, a przy tym ukrywał cały czas się w tłumie.
Chyba nie muszę mówić, jak wielki to był szok dla okolicznych mieszkańców.
Jestem osobą niepełnosprawną ruchowo. Znalazłem dziewczynę, która mi się podoba, daje mi znaki na tak.
Boję się, że nie poradzę sobie w związku (nie jestem na wózku).
Rodzina i przyjaciele mówią mi, żebym spróbował, ale to są osoby mi bardzo bliskie i nie wiem, czy mówią obiektywnie, czy też chcą mnie dowartościować. A ja się boję spróbować.
Dodaj anonimowe wyznanie
