Jestem gruba. Jakoś wyjątkowo mi to nie przeszkadzało. Są grubsze i chudsze ode mnie.
No, ale nie byłoby wyznania, gdybym nadal się akceptowała.
Problemem są rodzice. A raczej rodzina. Przyczepili się do mojej wagi jak rzep do psiego ogona. Na porządku dziennym są śmiechy i chichy, że jestem tłusta. Ktoś czegoś nie zje do końca? Rzućmy żartem, że Ala to na pewno zje, bo przecież ona wszystko zeżre! Przecież spójrzcie tylko na nią!
Łapanie za dupę i śmianie się, że o ho ho, jaka duża dupa, jak ty się mieścisz w tych spodniach! Mariola, chodź tu szybko i, he, he, sama zobacz!
Może mam problem ze zdrowiem (nie, nie mam, przebadałam się), bo to przecież niepojęte, bo przecież wszyscy w rodzinie są chudzi!
Kiedy widzą mnie ich znajomi (tego to najbardziej nie rozumiem - jak można być takim chamem?), to prawie zawsze pokazują nadęte policzki, że jestem tłusta. A śmiechom potem nie ma końca, bo WIDZIAŁAŚ? NADĄŁ POLICZKI, HA, HA, NO NORMALNIE WYGLĄDAŁ JAK TY. ALE TO ŚMIESZNE.
"Ładną dziewczyną byś była, gdybyś nie była taka tłusta".
Próbowałam wszystkiego. Śmiać się z ich urody. Zbywać to żartami. Udawać, że mam to gdzieś. Powiedziałam nawet, że dobrze mi tak. Że podobam się sobie taką, jaką jestem. "Ale na pewno, Alka? No wiesz, z twarzy to może tak, ale nie brzydzisz się jak patrzysz w lustro?"
No i trafili. Brzydzę się siebie. Uwierzyłam w to. Nie mogę patrzeć w lustro, nie potrafię też spojrzeć w dół na swoje ciało. Dostaję szału na myśl o mojej tuszy. Moja samoocena jest na minusie. Nie widzę nawet sensu, by się malować, bo przecież nikt mi nie powie, że ładnie wyglądam, tylko skomentuje to, że jestem ociekającym tłuszczem boczkiem.
No i możecie mnie zjechać. Wiem jak zabrzmią moje kolejne słowa i z punktu obserwatora też złapałabym się za głowę.
Nie mieszkam już z rodzicami. Aktualnie studiuję i mieszkam z chłopakiem, ale moja matka wydzwania do mnie codziennie. Mogłabym nie odbierać, ale to nadal moja mama. Nie chcę zrywać kontaktu, przecież to moja rodzina. Ludzie, którzy mnie wychowali. Staram się ograniczyć kontakt z nimi do minimum, ale i tak zawsze kiedy w końcu z nimi rozmawiam, to pojawia się pytanie, kiedy w końcu schudnę. Nie wiem. Naprawdę nie wiem jak sprawić, żeby chociaż na chwilę się zamknęli.
Chłopak stara się mnie wspierać. Mówi, że może nie należę do szczupłych, ale gruba też nie jestem. Kocha mnie taką, jaka jestem, ale nie potrafię mu uwierzyć. Nie rozumiem jak mogę go pociągać, taki wielki wieloryb.
Jasne. Mogę ich nie słuchać, ale jeśli mi to mówią kompletnie obce osoby (chodzi mi raczej o dawno niewidzianą rodzinę, która widziała mnie za niemowlęcia), to przecież coś musi w tym być. Jeśli wszyscy się śmieją, to coś musi w tym być. Jeśli ja zaczynam sobą rzygać, to musi coś w tym być. Chciałabym złapać żyletkę i wyciąć ten tłuszcz.
Szpital w jednym z większych miast Polski, oddział alergologiczny. Pacjentce po zdjęciu z pleców takiej maty z różnymi czynnikami alergogennymi wyszło, że jest uczulona na różne rzeczy, m.in. na sterydy. Jednak po „zabiegu” tym skarży się na swędzenie. Prosi pielęgniarkę, by może czymś posmarowała, żeby zmniejszyć to nieprzyjemne uczucie. No i została posmarowana – maścią ze sterydami…
Polska służba zdrowia rulez!
Gdy miałam kilka lat, mama mi kupiła super bordowy kostium kąpielowy - galotki i stanik. Był tak śliczny, że postanowiłam go nosić "na sucho".
Na wsi jak na wsi, latałam po podwórku, łaziłam po drzewach. I właśnie przy jednym zeskoku z jabłonki, moje majty zaczepiły się o gałąź.
Materiał mocny jakiś PRL-owski był, bo zawisłam na nich, nie mając nawet podtrzymania dla rąk.
Zawołałam siostrę, która przyniosła taboret, ale brakowało mi do niego dosłownie kilka centymetrów.
Chcąc nie chcąc, musiałam się rozhuśtać i materiał w końcu puścił. Majtki zszyłam na tyle profesjonalnie jak potrafi kilkulatka, w każdym razie ja byłam przekonana, że nie ma śladu.
Mama miała ze mnie niezły ubaw, ale litościwie nic nie powiedziała, że wie.
Do tej pory się wstydzę, choć czasem opowiadam to po kielichu :D
Wyznanie #A2nTA zmusiło mnie do opisania historii, której dotyczy temat... Otóż zaczęło się od pierwszej miłości - w liceum. Hormony, motyle w brzuchu i bęc - pierwszy seks. Nic przyjemnego (niestety) i od razu wpadka. W wieku 16 lat... Wizja straconych marzeń, młodości, szaleństw itd. Tatuś tak szybko jak począł, również i uciekł. Później okazało się, że trafił do poprawczaka za rozboje.
Nastał czas rozwiązania. Poród był ciężki, odbył się w czasach "betonowego położnictwa". Bez udziału kogoś z rodziny. Ona małolata, z której niestety szydzono. Nikt jej nie pomógł. Po wielu godzinach urodziło się dziecko. Stało się jasnym, że będzie wymagało opieki, ale było również całym światem dla mamy i rodziny.
I tak minęło kilka lat. Mama ukończyła szkołę i podjęła studia. Zaczęła spotykać się z kolegą z lat szkolnych. Sielanka trwała kilka miesięcy. Do pierwszego razu, przy którym oczywiście się zabezpieczyli. Po jakimś czasie okazało się, że mimo zabezpieczenia jest w ciąży. Ale przecież ma przy sobie odpowiedzialnego faceta, prawda? Wszystko się jakoś ułoży... Nic bardziej mylnego. Chłopak wyjechał za granicę, gdzie miał ściągnąć w późniejszym czasie swoją ciężarną dziewczynę z dzieckiem. Jednak tak się nie stało. Znalazł sobie inną i stwierdził, że się odkochał, ale będzie płacił alimenty.
Płacz, lament, myśli samobójcze... Przecież jest dziecko! Małe, potrzebujące mamy, więc trzeba jakoś żyć dalej. Urodziło się drugie dziecię. I tak mijały lata. Długie lata. Dzieci podrosły, mama przestała być całkowicie nieufna wobec ludzi, zwłaszcza mężczyzn (zrozumiałe).
I pojawił się ON. Jak grom z jasnego nieba, bądź też gwiazdka (czytaj, jak chcesz). Zaakceptował dzieci, one również jego pokochały. Postanowili się pobrać. I tak się stało. Postanowili mieć jeszcze jedno dziecko, wspólne (jakkolwiek to zabrzmi, trzeba sobie uświadomić, że każdy facet, myślący poważnie o rodzinie, chce mieć swoje, własne, spłodzone przez siebie dziecko). Urodziło się trzecie dziecko, ale już w innej sytuacji. Oni dojrzali, po 30-tce, dwoje nastolatków w domu. No cud, miód. Ale byłoby za pięknie.
Doszły dodatkowe obowiązki, co za tym idzie wydatki. No i sytuacja przerosła ojca rodziny. Zaczął uciekać z domu, wracać coraz później lub nawet i wcale. Stracił pracę, więc wszystko było na głowie żony. Stało się - separacja. Są alimenty, rodziny już nie ma, bo w ciągu tych kilkunastu lat wszyscy odeszli z tego świata. I matka została sama z dziećmi.
Podsumowując: są takie sytuacje, których naprawdę nie jesteśmy w stanie przewidzieć, co może się wydarzyć. Jak to mówią wpadki i wypadki chodzą po ludziach. Najważniejsze, aby kochać dzieci i wychować je na dobrych ludzi. W miarę możliwości. A przede wszystkim nie słuchać gderania innych ludzi :)
Mam młodszą o dziesięć lat siostrę, którą bardzo kocham. Młoda jest wpatrzona we mnie jak obrazek, ogólnie to jestem jej idolką, ja lubię się z nią bawić i mam do niej dużo cierpliwości-pozornie naszą relacja jest bardzo dobra.
Pozornie, bo kiedy mała przyszła na świat miałam dziesięć lat i zostałam obarczona jej wychowaniem. To nie stało się z dnia na dzień, zmiany następowały stopniowo. Najpierw rodzice prosili mnie o zajęcie się nią przez godzinę czy dwie. Byłam uczynnym dzieckiem, a siostra była spełnieniem moich marzeń, więc chętnie zgadzałam się na opiekę nad nią. Jednak z czasem obowiązków zaczęło przybywać. Całymi godzinami nosiłam ją na rękach, karmiłam i przewijałam. Już nie miałam prawa odmówić opieki nad nią, jeżeli chciałam mieć chwilę czasu dla siebie stawałam się wyrodną siostrą, niewdzięcznym bękartem, nie szanowałam matki i łamałam serce niewinnemu dziecku. Nikt nie przejmował się tym, że sama wciąż byłam dzieckiem. Rodzice mieli swoje życie i musieli pracować. Zeszłam nawet nie na drugi, ale na setny plan.
Młoda zaczęła być też niegrzeczna i złośliwa, czuła, że może sobie pozwolić na wszystko w stosunku do mnie. Z czasem moja miłość do małej przerodziła się w nienawiść. Zaczęłam być wobec niej i siebie agresywna. Krzyczałam, kiedy płakała, wpychałam jej na siłę smoczek do buzi, sama płakałam nosząc ją na rękach, szarpałam ją, dostawałam ataków złości, oddawałam jej, kiedy mnie biła, nie chciałam jej przytulać. Z moim stanem psychicznym też nie było najlepiej. Cięłam się, wyrywałam sobie włosy, godzinami płakałam w łazience. Przez długi czas byłam dla niej okropna zupełnie bez powodu. Złośliwie komentowałam jej zachowanie, doprowadzałam ją do płaczu. Nigdy nie zrobiłam jej fizycznej krzywdy, ale wiem, że wielokrotnie niewiele brakowało żeby do tego doszło.
Sytuacja zmieniła się dopiero, kiedy się wyprowadziłam. Doszłam do siebie. W końcu przestałam być drugą matką.
Teraz, kiedy mała mnie przytula, kiedy na nią patrzę mam ogromne wyrzuty sumienia. Czuję, że nie zasługuję na jej miłość, że nie jestem tą super starszą siostrą, którą we mnie widzi.
Będzie krótko.
Moja matka robi awanturę ojcu o to, że jak sra, to potem śmierdzi.
Kurtyna.
Na urodziny dostałem miejsce na cmentarzu...
Ostatnio przypomniały mi się czasy szkolne. Gimnazjum, chwila przed fizyką, przedmiot, który prowadziła nauczycielka będąca najgorszym koszmarem każdego ucznia. Pani X^2 miała pytać, nie pamiętam już z czego, pamiętam że kompletnie nie rozumiałam tych tematów. Wiedziałam, że jeśli wybierze mnie, to jest po mnie. Co wymyśliłam?
Wzięłam cyrkiel i rozcinałam sobie całe przedramię, wyzbierałam krew na chusteczkę, przyłożyłam do nosa, że niby mam krwotok (rozdrapanie naczynka w nosie wydawało mi się zbyt drastyczne, ale rozszarpanie ręki już nie). Razem z koleżanką poszłyśmy do pani X^2, żeby zwolnić się do higienistki. Udało się, idziemy.
Niestety krew z ręki zaczęła przebijać przez bluzkę (tego dnia miałam jasną i cienką). Higienistka zauważyła, nie wiedziałam jak logicznie to wytłumaczyć, więc wezwali do mnie szkolnego pedagoga. Po godzinie wypytywania mnie o życie rodzinne itp. powiedziałam jej prawdę. Pani pedagog obiecała zachować tę rozmowę dla siebie. Następnego dnia mieliśmy godzinę wychowawczą, temat: samookaleczanie. Przyszła pani pedagog i kazała mi pokazać ręce, żeby wszyscy wiedzieli, że mogę na nich liczyć i że skoro to już się wydało, to będę bardziej otwarta. Później było wzywanie rodziców, psycholog. Nie wiem kiedy do nich dotarło, że nie mam zamiaru się zabijać ani nic w tym stylu. Cały ten cyrk trwał około miesiąca.
A pani X^2 i tak mnie przepytała na następnej lekcji, dostałam 1.
Mam 21 lat i jeszcze nigdy nie byłam u ginekologa. Po prostu nie potrafię, mam momentami problem by rozebrać się przed własnym chłopakiem, a co dopiero przed kimś zupelnie obcym, nawet jeśli jest lekarzem.
Ot, takie anonimowe...
Drodzy anonimowi, nie wiem co mam zrobić. Zacznijmy od tego, że mam męża. Mąż ma na imię Andrzej i jesteśmy dość zgranym małżeństwem.
Ostatnimi czasy Andrzej zrobił się tajemniczy, cichy, nos wlepiał ciągle w telefon. Założył nawet hasło, gdzie nigdy tego nie robił. Kiedy się zorientowałam - na moje pytanie odpowiedział tylko, że nie chciałby aby w pracy ktoś mu grzebał i robił dowcipy. Pomyślałam okeeej całkiem wiarygodne i puściłam w niepamięć na dwa tygodnie.
Zauważyłam, że robi zdjęcia różnym przedmiotom, ale nie chciał powiedzieć czemu obracając wszystko w żart, a to porównują gadżety z kolegami, a to sprawdza jak dokładnie wyszukuje się Google grafiką. Do sedna.
Gdy ostatnio poszedł się myć, chyba zapomniał wyciszyć telefonu. Pikał jak szalony a ikona pokazywała olx, myślę sobie wtf? Coś się zwiesiło? Nagle jak w slow motion stanęły mi przed oczami te fotki i dotarło do mnie, że może Andrzej wyprzedaje nasze mieszkanie? Może ma długi? 1000 myśli na sekundę, a blokada na telefonie powstrzymuje mnie przed potwierdzeniem moich tez. Stawiam wszystko na jedną kartę i gdy tylko małż wychodzi spod prysznica, atakuję go serią pytań, które on zbywa i obraca w żart. Podejrzałam, że ma za hasło wzorek i jak spał - pod światło odczytałam maziaja z ekranu.
Finał, gotowi?
Andrzej nie wyprzedawał naszego mieszkania, choć byłam bardzo blisko.
Wystawiał nasze rzeczy jako ofertę za darmo, by ludzie się o to bili! Przeczytałam setki wiadomości, w których ludzie opisują mu swoją trudną sytuację i proszą go by to właśnie im oddał ten ekspres czy telewizor (opisany jako 54cale smart tv - no kto takie coś oddaje?!) Niektórych wyzywał od żebraków, a innych pocieszał, pisząc że będzie lepiej, że to już akurat komuś oddał, a np. za tydzień znowu coś wystawi i może się tej osobie uda. WTF?!
Nie spałam już tej nocy, Andrzej dostał solidny opierdol zamiast dzień dobry, ale wszystkiego się wyparł i zrobił ze mnie złego człowieka, bo mu zajrzałam w telefon.
Wyprowadził się do mamy przedwczoraj. Piszę to, popijając wino z biedry i głaszcząc kota.
Próbuję zrozumieć tego oszołoma ale nie potrafię, chciałabym z nim rozmawiać, przepracować to ale zablokował mnie gdzie się da. Chyba zostaje mi ten olx i udawanie że chcę kanapę czy co on tam u mamusi znajdzie.
Pomocy?
Dodaj anonimowe wyznanie
