W piątek wzięłam koc i siedziałam na balkonie tylko po to, żeby posłuchać odgłosów imprezy na innym piętrze i muzyki Dawida Podsiadło, która tam leciała. Zamknęłam oczy i wyobrażałam sobie, że jestem na imprezie, że w ogóle mam znajomych, że wszyscy się cieszą, że tańczę z jakimś chłopakiem do słów "witaj, nieznajomy, pytanie do ciebie mam..." i że przytulamy się do siebie, delikatnie bujając się w rytm muzyki.
Tej nocy zapłakałam dwa razy. Raz nad tym, że jestem takim życiowym przegrywem. Drugi raz nad tym, że jeżdżę na wózku i wiem, że nigdy nie zatańczę.
Dodaj anonimowe wyznanie