W ostatniej klasie technikum, zmienili nam nauczyciela religii. Zamiast znienawidzonego przez wszystkich księdza, "dostaliśmy" młodziutką siostrę zakonną. Była naprawdę niewiele starsza ode mnie. Od samego początku złapałyśmy bardzo dobry kontakt. Dzieliłam się z nią rzeczami, o których nie wiedziała nawet moja najlepsza przyjaciółka.
Pewnego wieczoru, na jednej z wycieczek szkolnych, nastąpił ogromny przełom w naszej... relacji. Sama nie jestem pewna jak do tego doszło, ale się pocałowałyśmy. Nie był to szybki buziak w usta, tylko namiętny pocałunek, jak z tych wszystkich filmów romantycznych. Po tym co się stało, uciekłam do pokoju szybciej niż Usain Bolt dobiega do mety.
Przez tydzień unikałam siostry i wydaje mi się, że ona robiła dokładnie to samo. Na szczęście, któregoś dnia spotkałyśmy się, by szczerze porozmawiać o tej całej sytuacji. Teraz, ładnych parę lat po tym pocałunku, mieszkamy za granicą i jesteśmy szczęśliwą parą.
Tak więc, wydaje mi się, że wkroczyłam na zupełnie nowy poziom romansu ucznia z nauczycielem, ale niczego nie żałuję. Planujemy ślub w tym roku, więc trzymajcie za nas kciuki!
Jest koniec 2018, a mnie wciąż śmieszy wyznanie, w którym gość pomylił pieska z chlebem w reklamówce.
W środku nocy usłyszałam jakieś szmery na zewnątrz, więc wyszłam przed dom... warto w tym miejscu nadmienić, że jestem w ciąży i ostatnio ciągle sobie prykam. Stojąc jeszcze przy samych drzwiach puściłam niezłą bombardę, po czym usłyszałam dobiegające z krzaków "O kuuu*wa".
Koleś uciekł. Prawdopodobnie przepierdziałam spod domu jakiegoś nicponia.
Mam 28 lat i dopiero dziś nauczyłam się obierać cebulę. Jestem z siebie dumna jak cholera
Opiszę wam niesamowicie żałosną historię mojego życia.
Jestem od dwóch lat mężatką. Niezbyt szczęśliwą, z racji, że mąż raczej traktuje mnie na zasadzie kury domowej. Wyjść gdzieś bez jego zgody? Awantura. Tak sobie siedzę, myślę kilka miesięcy temu o rozwodzie, no ale jakoś minęło. Zaczęło się smutne, rutynowe życie.
Z racji pewnych problemów zdrowotnych poszłam do endokrynologa. Ten zlecił badania i odesłał do endo-ginekologa. Tutaj pani doktor stwierdziła policystyczne jajniki i cykle bezowulacyjne, załamana płakałam po kątach, mąż - zero otuchy.
Tydzień temu okazało się, że jestem w ciąży. Cieszyć się czy płakać? A kij! Walczyć! Jutro pakuję rzeczy, zostawię mu USG i test ciążowy na pożegnanie razem z liścikiem i tyle mnie widział. Oto ja! Kobieta, która się ulotniła po zajściu w ciążę. Tak że nie tyko panowie tacy źli :).
Moja dziewczyna stwierdziła, że ma dość świątecznych ozdób, choinek i PRL-owskich bombek. Z tego powodu zarządziła, że w tym roku ozdobi dom „świątecznymi ANANASAMI”. Wczoraj przygotowała pierwszą sztukę i mamy już wystawionego w oknie pierwszego, całego w brokacie, serduszkach i światełkach, świątecznego ananasa.
Przynajmniej nigdy nie będzie mi się z nią nudzić.
Chwilę po tym, jak mój chłopak zapoznał mnie ze swoją rodziną, pojechaliśmy do niego w kolejne odwiedziny. Był tam też jego brat ze swoją 3-letnią córką.
Najpierw przez godzinę - przy cieście - słyszałam o trudach córki w wypróżnianiu, o konsystencji kału jaki oddaje, częstotliwości, co zwiastuje, że kupka nadchodzi itd. Jako że na dzieciach się nie znam, a słyszałam, że rodzice tak robią, to se myślę - luz.
Wszyscy wyszli z salonu, zostałam sama z bratem chłopaka, a on nagle z czystą euforią pyta córkę: chce ci się kupkę?! Ona ani nie przytakuje, ani nie zaprzecza, tylko się peszy. Na to tatuś: no to szerzej nóżki! Po chwili słyszę takie: plask, plask... Dziecko zesrało się na podłogę w salonie przy pełnej aprobacie ojca.
W życiu nie widziałam dziwniejszej akcji.
Mam 20 lat i studiuję. Od tego roku mieszkanie wynajmuję z moją kuzynką i przyjaciółką, każda z nas ma oddzielny pokój. Kuzynka jest starsza, jednak ja jestem na drugim roku studiów, a ona na pierwszym. Już od początku wiedziałam, że mieszkanie z nią nie będzie łatwe. Ona jest, delikatnie mówiąc, nieco nieporadna życiowo. Kiedy mieszkała z rodzicami miała wszystko podsuwane pod nos, serio, ona chyba sobie nigdy w życiu nie zrobiła kanapki. Myślałam, że skoro zdecydowała się na "dorosłe życie" bez mamusi obok, to trochę się ogarnie. No niestety myliłam się.
Kuzynka codziennie rano je na śniadanie płatki z mlekiem. Miliard razy pokazywałam jej jak nastawia się mikrofalówkę, żeby mogła podgrzać mleko. Nic z tego, albo budzi mnie, żebym jej zrobiła te płatki, albo je je z zimnym mlekiem. Na zakupy zawsze chodzi wtedy co ja, bo ona wstydzi się płacić przy kasie, więc tę czynność również wykonuję ja. Zawsze muszę odprowadzić ją na przystanek autobusowy, do którego droga jest bardzo prosta i zajmuje dwie minuty, no ale dziewczynka może się przecież zgubić.
Nie wspomnę, ile takich codziennych czynności muszę za nią wykonywać, albo w ilu muszę jej pomagać, bo nawet nie jestem w stanie tego zliczyć. Ostatnio jednak przebiła wszystko.
Z racji tego, że praca mojego chłopaka związana jest z ciągłymi wyjazdami, dosyć rzadko spędza on u mnie weekendy. Jednak jakiś czas temu przyjechał do mnie w piątek i miał nocować do niedzieli. Kiedy tylko przekroczył próg mieszkania, kuzynka zamknęła się w swoim pokoju i nie wychodziła z niego do momentu, aż pojechał. Rozumiecie? Trzy dni bez jedzenia, mycia się, bez załatwiania potrzeb fizjologicznych, a to wszystko dlatego, że się wstydzi - tak przynajmniej powiedziała mojej przyjaciółce, bo kiedy ja się jej zapytałam o co chodzi, to twierdziła, że się źle czuje. Oczywiście od razu wiedziałam, że kłamie, bo wówczas miałabym tysiąc nieodebranych połączeń od jej matki, a mojej ciotki, żebym się nią zaopiekowała, zapisała do lekarza albo żebym skoczyła do apteki po lekarstwa.
Całą tą sytuacją jestem już zmęczona, nie umiem spojrzeć na tę dziewczynę w pozytywny sposób, widzę tylko dziecko, które zostało potwornie skrzywdzone przez swoich rodziców, którzy "wychowali" ją w taki sposób. Czasami mam wrażenie, że mam pod opieką kilkuletnie dziecko, a przecież jest to pełnoletnia, starsza ode mnie (!) kobieta.
Jej rodzice w ogóle nie reagują na moje sugestie, zlewają temat, bo przecież nie wszyscy są tacy jak ja, są też osoby nieśmiałe. No OK, ale aż tak? W tym przypadku sprawdza się niestety powiedzenie, że z rodziną to tylko na zdjęciu.
Po przeczytaniu wyznania chłopaka, który lubi się przebierać w damskie ciuchy, postanowiłem sam opisać swoje, chyba jeszcze bardziej poryte "hobby." Anonimowo, bo nigdy w życiu nikomu bym się do tego nie przyznał.
Facet, level 26. Samotny jak palec, dlatego od lat przebieram się potajemnie w damskie ubrania, oglądam w lustrze i delektuję uczuciem kobiecości. Głównie są to eleganckie ubrania - spódniczki, koszule, żakiety, rajstopy i szpilki - kręci mnie to. Jest jednak jeszcze jeden powód tych przebieranek, który kręci mnie jeszcze bardziej.
Od dziecka wykazywałem dziwne zainteresowanie mokrymi materiałami. Przypadkowo upuszczony do wanny ręcznik, koszulka w mocnym deszczu, dziewczyny w śmigus-dyngus. Szybko okazało się, że mam bzika na punkcie fetyszu wetlook - kobiet w ubraniach pod prysznicem, w wannie, pływających w basenie czy rzece. Niesamowicie mnie podnieca sposób, w jaki mokre ubrania opinają i oklejają kobiece ciało. Moim marzeniem, rzecz jasna, jest być z kobietą, która zrozumie moje pasje i zgodzi się wziąć udział w takich zabawach. Póki co jednak, jako marny substytut, sam upodabniam się do kobiet (nietrudne, bo jestem szczupły i oprócz braku piersi mam dość kobiece kształty) i kąpię się w ciuchach. Czasami, w ciepłe noce, idę nad rzekę i tam pływam ubrany w garsonkę czy sukienkę. Oprócz wyglądu mokrych ubrań, fascynuje mnie też sposób, w jaki zachowują się pod wodą i sam fakt, że robię coś powszechnie uważanego za tabu.
Wstrząsającej puenty nie będzie, bo póki co nikt mnie nie złapał na gorącym uczynku. A póki co, jako że to wyznanie napisałem ubrany "na sekretarkę", idę się trochę pomoczyć w wannie i delektować nieziemskim uczuciem i widokiem.
Jak byłam w podstawówce, moja aktywność fizyczna była bliska zeru. Jakieś 600 m do szkoły, ewentualny WF, na którym i tak za wiele się nie ruszałam, i leniwy powrót do domu. Łatwo wywnioskować, że byłam niezłą kluską. Dlatego zaskakiwałam każdego tym, jak szybko i bez widocznego zmęczenia potrafię wbiegać po schodach.
W czym tkwił sekret? Będąc w zerówce, obejrzałam przypadkiem kawałek strasznego filmu. Od tej pory uważałam, że muszę być gotowa w razie W, jakby ktoś mnie gonił i wszedł za mną do klatki bloku, żebym bez problemu wbiegła na samą górę (mieszkam na najwyższym piętrze). Tak więc dzień w dzień biłam rekordy w przeskakiwaniu po kilka stopni z jak największym obciążeniem (plecak).
Cóż, podobno każda motywacja jest dobra, a te wszystkie memy o tym, że ktoś biega na wypadek apokalipsy zombie, mają w sobie coś prawdziwego.
Dodaj anonimowe wyznanie
