W podstawówce otrzymałam pierwszą lekcję niesprawiedliwości życia. Nasza klasa brała udział w zawodach, które organizowała inna szkoła, sportowa. Jako że byłam dobra w celowaniu do tarczy rzutkami, z chęcią przystąpiłam do konkursu. Stałam w kolejce z innymi chętnymi do ustrzelenia jak najwyższego punktowo celu.
Obok prowadzącego stała dziewczyna, a on wyraźnie dał do zrozumienia, że to jego uczennica, że ma najlepszy wynik i nikt jej nie pobije. Miałam takiego farta, że praktycznie za każdym razem trafiałam w sam środek tarczy. Facet niechętnie przyznał, że na razie mam najlepszy wynik. I byłam jedną z ostatnich w tej kolejce. Przyszła pora na ogłoszenie wyników i rozdanie nagród. Moja klasa niemal wypchnęła mnie na podium, gdy padły słowa "zwycięzcą w kategorii rzutów do tarczy jest...". Jakiż był mój szok, gdy padło inne imię i nazwisko niż moje i na scenę wyszła właśnie ta dziewczyna, z której tak dumny był jej nauczyciel.
Oczywiście po fakcie nauczyciele tej szkoły "zorientowali się", że doszło do "pomyłki" i za kulisami dostałam jakąś tam nagrodę... Zupełnie dla mnie bez znaczenia... Sprawa załatwiona po cichu, ja smutna wracająca autobusem, nawet nie czułam radości z tej "wygranej". Ludzie to świnie. Facetowi po prostu było nie w smak, że zaraz po tym, jak głośno chwalił się swoim (i jego uczennicy) zwycięstwem, ktoś pokonał jego słowa czynami.
Jestem policjantem. Wczoraj dostaliśmy zgłoszenie o stłuczce, więc jedziemy. Na miejscu okazało się, że szkody były niewielkie. Mężczyzna stuknął kobietę w lewy bok. Państwu bardziej chodziło o ustalenie kto miał pierwszeństwo niż o szkody. Dlatego nas wezwali. Nawet się o to kłócili.
Jak się później okazało, państwo było małżeństwem w trakcie rozwodu. I to mężczyzna chciał udowodnić swojej żonie, że to on miał pierwszeństwo, bo on zawsze ma rację. No niestety, nie tym razem. Jak mu to uświadomiłem, zdziwiłem się jego reakcją. Przeprosił żonę i nas również za kłopot.
Szczerze mówiąc, rzadko zdarza mi się widzieć takie zachowanie, przyznanie się do winy. W dodatku małżeństwo w trakcie rozwodu.
Dodaję to wyznanie, bo od wczoraj trzyma mnie złość i wstyd jednocześnie.
Jestem na początku ciąży i pracuję, ale wczoraj naprawdę źle się czułam i szef zwolnił mnie wcześniej do domu. Auto akurat mam w naprawie, a do pracy w tym czasie chodzę spacerem, ale tego dnia było naprawdę kiepsko, więc postanowiłam te parę przystanków (trasa autobusem z domu do pracy jest naokoło, natomiast ja chodzę skrótem przez las, stad te parę przystanków) podjechać autobusem, żeby nie zasłabnąć po drodze w lesie. Usiadłam na jedynym wolnym miejscu, „jedynce” pośrodku autobusu.
Nagle wsiada ona, korpulentna starsza kobieta z dwoma siatami i równie wielką koleżanką. Stały obok mnie, więc chcąc nie chcąc słyszałam ich rozmowę, marząc tylko o tym, żeby jak najszybciej znaleźć się w domu. Opowiadały o tym, jak od rana jeżdżą na targ, do Aneczki na kawkę, a teraz do domu zrobić pranie i jakie to one nie są zajęte w ciągu dnia.
Nagle pierwsza z kobiet zwróciła się do mnie z tekstem, że chyba jestem niepoważna, że nadal siedzę, jak one tu stoją i stoją z ciężkimi siatami, a ja im miejsca nie ustępuję. Byłam w szoku, czytałam czasem o przypadkach niemiłych moherów, ale myślałam, że to wymyślone bajki i że takie rzeczy się nie zdarzają. Odpowiedziałam pani grzecznie, że ustąpiłabym jej miejsca, ale niestety bardzo źle się czuję, jestem w ciąży i jest mi słabo - myślałam, że po tym da mi spokój.
Ona zrobiła się natomiast cała czerwona, stanęła przede mną i powiedziała, że nic jej to nie obchodzi, padło nawet słynne „trzeba było się puszczać z fagasem, który ma auto i by woził taką księżniczkę jak ty”. Jakiś młody chłopak zwrócił kobiecie uwagę, że zachowuje się co najmniej bezczelnie, więc zaczęła nas oboje wyzywać, że jak śmiemy, mnie wyzywać od puszczalskich szmat, a jego od niewychowanych gnoi. Jestem mu wdzięczna za to, że chociaż próbował, bo reszta pasażerów udawała, że nas nie widzi.
Kobieta zaczęła mnie szarpać za ramię, a mnie wzmagały się wymioty. W końcu nie wytrzymałam i puściłam na nią największego pawia w życiu. Jest mi tak wstyd... Kierowca zatrzymał się na następnym przystanku i wyrzucił mnie z autobusu, przez co miałam jeszcze dalszą drogę do domu niż zwykle. Czuję się upokorzona, czy takie zachowanie jest normalne?
Do dziś pamiętam, jak 10-letni ja zapytałem się swojej mamy, dlaczego kobiety cierpią przy porodzie. Ta popatrzyła się na mnie z politowaniem, uśmiechnęła serdecznie, pogłaskała po włosach i odpowiedziała:
- Skarbie, dlatego, że nic wartościowego nie rodzi się bez bólu.
Mądra mama :)
Niedawno zmieniłem pracę. Starałem się więc jak tylko mogłem. Najgorsze fuchy wykonywałem bez szemrania. Byłem wszędzie. Jak nie było roboty, to sam sobie coś organizowałem. Robiłem wszystko by pokazać, jaki to jestem pracowity.
Właśnie dokonano mojej pierwszej oceny niezbędnej do przedłużenia umowy. Wyszło na to, że jestem śmierdzącym leniem i bumelantem.
Parę miesięcy temu, gdy było jeszcze ciepło, Marcin - mój chłopak - rzucił we mnie balonem z wodą. Wkurzyłam się niemiłosiernie, bo zamoczył się mój telefon i musiałam czym prędzej lecieć z nim do serwisu. Marcin przez resztę dnia chodził za mną i przymilał się przepraszając i mówiąc miłe słówka. Wieczorem w końcu uległam i powiedziałam, że mu wybaczam ten dziecięcy wybryk. Zaproponował seks na zgodę. Po bardzo intensywnej grze wstępnej zorientował się, że zużył ostatnią prezerwatywę na zrobienie tego cholernego balonu z wodą…
Miałam chłopaka przez 4 lata. Był moim pierwszym i jedynym partnerem i oddałam mu całe moje serce. Studiowaliśmy w jednym mieście i tam też się poznaliśmy. On był starszy i szybciej ukończył studia. Po trzech latach związku wyprowadził się na drugi koniec Polski, ponieważ znalazł tam fajną pracę. Ostatni rok moich studiów mieliśmy przeżyć w związku na odległość, po czym ja miałam się wprowadzić do niego i też poszukać pracy w tamtym mieście. Praktycznie wszystko było dogadane i został miesiąc do mojej obrony.
Rozmawialiśmy jak zwykle wieczorem na Skypie, szlifowaliśmy moje CV, żebym mogła jak najlepiej się zaprezentować. Nagle ni z tego, ni z owego mój chłopak wypala "Nie chcę, żebyś tu przyjeżdżała, przemyślałem sobie to wszystko i wiem, że to nie wypali". Początkowo wzięłam to za żart i mówię mu, żeby się przestał wygłupiać i nawet tak nie mówił. On na to odparł, że wcale nie żartował... Mój świat się w jednym momencie zawalił. Nie umiałam wydusić z siebie ani jednego słowa, więc się rozłączyłam, na co on tylko napisał: "Oddzwoń jak się już uspokoisz". W ogóle nie mogłam zrozumieć co się dzieje, dlaczego postanowił zerwać, ale nie byłam na tyle silna, żeby przejść przez tę rozmowę bez płaczu non stop. Postanowiłam, że zadzwonię do mojej przyjaciółki, żeby pomogła mi ochłonąć. Dzwonię do jednej, drugiej, trzeciej, żadna nie odbiera. Postanowiłam więc zadzwonić do mamy. Odebrała już po kilku sygnałach. Ja cała we łzach próbuję wydusić z siebie "Mamo, M mnie zostawił, nie wiem co teraz mam zrobić". W odpowiedzi dostałam tylko "No córcia wiedziałam, że to się tak skończy, nie mogę teraz gadać, malujemy z tatą sufit, oddzwonię później, pa". Nie oddzwoniła...a pierwsza z przyjaciółek napisała do mnie dopiero po kilku godzinach.
A teraz anonimowa część historii. W akcie desperacji po telefonie do mamy zadzwoniłam do kumpla, który do mnie zarywał ostatnimi czasy. Poszliśmy się upić do baru, a noc zakończyła się u niego w mieszkaniu. Czułam się wtedy okropnie samotna i potrzebowałam jakiejkolwiek bliskości. Nie jestem z tego dumna, ale pozwoliło mi to na następny dzień bez histerii porozmawiać z byłym.
Czuję się jak potwór.
Dlaczego?
Około miesiąc temu poznałam przez internet chłopaka. Złapaliśmy dobry kontakt, gadaliśmy ze sobą z ponad miesiąc. On powoli się przede mną otwierał, opowiedział mi o swoich sekretach. O tym, że jest gejem, o tym, że ma anoreksję, o tym że ma myśli samobójcze. Ja starałam się go wspierać i dać mu do zrozumienia, że świat nie jest tak okropny, za jaki on go ma. Sama ledwo w to wierzyłam.
Ale i tak to nic nie dało. W ciągu dwóch dni z rzędu, dwa razy musiałam go przekonywać, żeby się nie zabił. Za pierwszym razem panikowałam, posunęłam się do szantażu emocjonalnego, bo moja egoistyczna natura kazała mi go trzymać przy życiu. Za drugim razem z kamiennym sercem przez telefon słuchałam jego wycia przez słuchawkę. Po prostu coś we mnie poprzedniego dnia pękło i gadałam z nim jak z trupem. Terapia szokowa zadziałała jeszcze lepiej.
A teraz przechodzimy do najgorszej części. Jestem jego jedynym powodem do życia. Sam mi to powiedział. Ta odpowiedzialność mnie przytłacza, a na dodatek po tygodniu on sam zaczął mnie olewać.
Boję się, że on sobie zrobił krzywdę, ale jednocześnie czuję ulgę, bo przestałam czuć się przytłoczona. Dodatkowo przyjaciółka i jakaś mała część mnie mówią, że to był fake.
Ale to nie był fake. Słuchałam jego wycia, czytałam jego historię, to było zbyt prawdziwe.
I teraz on tam sobie gdzieś siedzi i ma poczucie winy, albo jego rodzina właśnie przeżywa szok, bo ich synek się zabił.
Właśnie własny ojciec znowu podniósł na mnie rękę.
Zeszłam do kuchni, bo chciałam sobie zrobić jedzenie na kolejny dzień, a on tam był i oglądał telewizor. Chciał mi coś powiedzieć, bo bardzo lubi się chwalić swoją wiedza, która mimo wszystko jest mała.
Poprosiłam go, żeby nic nie mówił, bo chcę się skupić na gotowaniu, a on szarpnął mnie za ramię i się zamachnął prosto w moją twarz.
Nie jest to pierwszy i też pewnie nie ostatni raz. Wspomnę tylko, że mam 14 lat, a ten człowiek ma jeszcze dwójkę młodszych dzieci.
Od miesiąca pracuje u nas w biurze chłopak. Pracowity, szybko się uczy, na pierwszy rzut oka normalny facet - no właśnie tylko z pozoru normalny, inaczej nie byłoby tego wyznania.
Od 2 tygodni prawie zawsze kiedy wracam z ubikacji, on po minucie idzie tam zaraz po mnie (niestety mamy 1 wspólną toaletę). Ok może raz, drugi, trzeci to przypadek, ale nie jakieś 9 razy na 10. Czuje się z tym głupio i w ogóle nie wiem co o tym myśleć. Może to amator odświeżacza do powietrza albo moich porannych bąków po jajecznicy zjedzonej na śniadanie?
Wczoraj koleżanka z biurka obok spytała czy wiem o moim toaletowym wielbicielu, jak się okazało od tygodnia biła się z myślami czy mi o tym powiedzieć, bo sprawa wygląda absurdalnie... Uznałyśmy, że trzeba coś wymyślić żeby go zniechęcić i wpadłyśmy na idiotyczny plan.
Napisałam na karteczce tekst "Przestań za mną tu przyłazić zboku, bo cale biuro się dowie!!!", poszłam do ubikacji, zostawiłam ją w umywalce tak by przy myciu rąk to przeczytał. Był też plan B gdyby jednak mój wielbiciel nie zechciał iść na poranną aromaterapię - koleżanka miała pójść i zabrać liścik by nie trafił w niepowołane ręce.
Wracam z toalety, czekam minutę, dwie, trzy i jak na złość koleś postanowił zostać w fotelu. Koleżanka podnosiła już tyłek by iść po liścik, niestety kierownik był szybszy...
Byłam pewna, że znajdzie wiadomość i będzie afera, wróci po 5 minutach, jak gdyby nigdy nic i usiadł na swoje miejsce. Jakieś 10 minut potem koleżanka poszła zobaczyć co zrobił z karteczką i jak się okazało leżała tam gdzie ja zostawiłam - w umywalce.
Teraz nie dość że pracuję z jednym zboczkiem amatorem toaletowych zapachów, to wiem, że mój kierownik nie myje rąk po skorzystaniu z toalety.
Dodaj anonimowe wyznanie
