#My9fZ
Mówił, że na wyrzuty sumienia, że to rodzina, że to nie tak miało być.
Byłem, rzecz jasna, w ciężkim szoku. Ale tylko dlatego, ponieważ zastanawiałem się, czy ona sobie jakieś punkty nalicza, bo ja też się z nią przespałem.
Mówił, że na wyrzuty sumienia, że to rodzina, że to nie tak miało być.
Byłem, rzecz jasna, w ciężkim szoku. Ale tylko dlatego, ponieważ zastanawiałem się, czy ona sobie jakieś punkty nalicza, bo ja też się z nią przespałem.
#HhmcG
Nie będę miała tortu czy prezentu. Nikt do mnie nie przyjdzie. Nie rozmawiam prawie z nikim. Mam tylko rodziców.
Nie cieszą mnie święta Bożego Narodzenia, Wielkanoc czy sylwester. Moje urodziny przestały, odkąd w dwunaste urodziny usłyszałam od mamy, że jestem jej największym błędem i przeze mnie kłóci się ze swoją rodziną (co nie jest prawdą ) plus standardowo kilka epitetów. W piętnaste ojciec złamał nos matce, która siedziała obok mnie, a moją głową uderzył o ścianę, żebym się uciszyła, bo krzyczałam, żeby jej nie bił. W siedemnaste byłam w szpitalu psychiatrycznym po próbie samobójczej (usiłowano mnie zgwałcić, a jedyna pomoc, którą dostałam to słowa mamy, że sama się prosiłam).
Te urodziny w psychiatryku wspominam najlepiej ze wszystkich - nikt na mnie nie krzyczał, nie groził i nie bił, każdy był miły, a nawet pacjenci zaśpiewali mi sto lat. Rodzice nie odwiedzili mnie ani nawet nie zadzwonili.
Wiem, że te osiemnaste mogą być nawet gorsze niż te poprzednie. A na pewno nie będą różnić się niczym od zwykłego dnia.
Jako prezent chciałabym tylko, żeby rodzice powiedzieli mi, że mnie kochają. Chociaż ten jeden raz w życiu.
Nic więcej.
#oS0FS
Kolega coś mi zabrał, już nie wiem, czy to była jakaś gra, może czapka, nieistotne. W każdym razie zabrał mi coś i zaczął zbiegać na dół po skarpie, a ja w szybkim odruchu podniosłam garść żwiru i cisnęłam w niego. Niefortunnie trafiłam go w skroń, kolega się przewrócił, a na głowie pokazała się krew, chłopak leżał z zamkniętymi oczami, a ja przeżyłam najkoszmarniejsze 10 sekund mojego dzieciństwa. Byłam pewna, że go zabiłam, już miałam wizję, jak wyprowadzają mnie ze szkoły w kajdankach i do końca życia będę w więzieniu.
Kolega otworzył oczy, w zamroczeniu nawet zapomniał się rozpłakać, a ja w przypływie ludzkich uczuć podbiegłam do niego, wyciągnęłam własną chusteczkę i zaczęłam ścierać tę nieszczęsną krew.
W tym momencie wyszła ze szkoły nauczycielka i zobaczyła leżącego klasowego łobuza i mnie klęczącą koło niego, wycierającą głowę i mówiącą, że wszystko będzie dobrze. Nauczycielka nie zapytała co się stało, tylko stwierdziwszy, że kolega nie bardzo wie co się dzieje zaprowadziła go do pielęgniarki. On sobie nie bardzo zdawał sprawę z tego, co się stało, że to ja go tak urządziłam, a ja przez 2 lata miałam wyrzuty sumienia.
Następnego dnia na apelu szkolnym otrzymałam pochwałę dyrektora szkoły za wzorową postawę koleżeńską, za właściwą reakcję i za udzielenie pierwszej pomocy ;-).
Dopiero 10 lat po skończeniu podstawówki, na spotkaniu klasowym przyznałam się koledze i nauczycielce, że to ja rzucałam kamieniami.
#fTxpk
Jako że odbywały się właśnie juwenalia, wybraliśmy się razem na koncert i tu warto wspomnieć, że mieszkaliśmy na innych osiedlach (dojazd autobusem trwał ok. 30-40 minut), a koncert był na jeszcze innym, równie odległym osiedlu. Początkowo cierpliwie czekaliśmy na gwiazdę wieczoru, która miała wystąpić zaraz po odjeździe autobusu, którym mogłam wrócić bezpośrednio do domu (był to już ostatni kurs tej linii).
Ale przecież to ulubiony zespół mojego lubego, więc czekam twardo, przecież do domu jakoś dotrę, chociaż w kieszeni tylko na bilet. Zespół się spóźnia, my czekamy. Czekamy, czekamy.... No i mój chłopak stwierdza, że on ma jutro egzamin i musi się pouczyć, więc musimy już wracać. Autobusy się pokończyły, najbliższy do centrum za godzinę. Nie będziemy czekać, idziemy z buta. Po drodze musieliśmy minąć jedną z bardziej nieciekawych dzielnic w mieście, ale ja idę dziarskim krokiem, bo akurat w pobliżu mam kilku znajomych, więc proponuję, by poczekać na jakiś inny autobus na mijanym przystanku
- Nie, idźmy dalej, tu jest niebezpiecznie - mówi on.
- Daj spokój, mam kolegów tu w bloku naprzeciw, jak nas ktoś zaczepi, to się na nich powołam.
- Nie, idziemy, znajomości ci nie pomogą jak się pijany trafi i może ich akurat nie znać.
Dobra, idę. Następny przystanek jest niedaleko, ale tam już nie znałam nikogo, a do tego za przystankiem jest nieoświetlony, zapuszczony park, a ja słyszę:
- O, za minutę mam autobus do domu. To ja pojadę, bo wiesz, ten egzamin.
Słucham i nie dowierzam własnym uszom.
- Tu mnie zostawisz??
- No muszę jechać się pouczyć trochę.
- Wolałam zostać tam na górze, przynajmniej znałam tam kogoś.
- Tu masz bliżej do domu. - Podjechał autobus, on wsiada i jeszcze na schodach - trafisz stąd do domu, nie? - i pojechał.
Ja wmurowana z duszą na ramieniu idę sama, godzina 22:30 albo lepiej, ale sił mi wściekłość dodaje. Idę i wyzywam go od najgorszych (kto wie, może potencjalny napastnik samego biadolenia się wystraszył) i w tym miejscu los się do mnie uśmiecha. Obok mnie zatrzymuje się taksówka i wywiązuje się taka oto rozmowa:
- Gdzie panią zawieźć?
- Dziękuję, ale nie mam pieniędzy.
- Pani wsiada, kto to widział, żeby po nocy dziewczyna sama chodziła.
Odwiózł mnie bezpiecznie pod sam blok. Opowiedziałam mu co mnie spotkało, nie krył oburzenia.
Wiecie co.... wcale nie jest mi przykro, że dwa tygodnie później puściłam tego studenta bokiem z moim teraźniejszym mężem :)
#FkuQe
Nadszedł dzień rozpoczęcia roku akademickiego, umówiłyśmy się przed 8 przy szatni. Stamtąd razem miałyśmy pójść na aulę. Stałam przy szatni chyba z pół godziny, studenci rozchodzili się, każdy w swoją stronę. Gośki ani śladu. Zrezygnowana na rozdanie indeksów poszłam sama, ale po powrocie do mieszkania napisałam dziewczynie kilka słów o tym, jak to przez nią prawie się spóźniłam. Na co ona, że przecież czekała, a to ja nie przyszłam. Była tak wkurzona, że dla podkreślenia wielkimi literami napisała mi nazwę i adres naszej uczelni. Okazało się, że jej wydział znajduje się we Wrocławiu, mój w Warszawie.
Tej uczelni ostatecznie żadna z nas nie ukończyła, ale przyjaźnimy się do dziś.
#dVwOk
Pewnego wieczoru mąż poprosił, żebyśmy poważnie porozmawiali. Usiedliśmy i wyznał, że po jednej imprezie, gdy ja i Adam już spaliśmy, on i Sylwia jeszcze siedzieli, pili i gadali. Jakoś tak wyszło, że zaczęli się całować i potem już poszło. Robili to w salonie, a my byliśmy w pokojach obok. Bardzo tego żałowali i nie dali rady nas okłamywać. Ustalili, że w tym samym czasie nam powiedzą.
Nie krzyczałam, nie płakałam, wstałam i wyszłam. Zadzwoniłam do Adama i poprosiłam o spotkanie i rozmowę. Po paru dniach spotkaliśmy się w czwórkę. Razem z Adamem powiedzieliśmy im, że zrzucamy winę na dużą ilość alkoholu i zapominamy o sprawie. Nie będziemy niszczyć lat przyjaźni.
Od tamtej pory mąż mnie nosi na rękach, jest między nami lepiej niż kiedykolwiek. U nich też się świetnie układa.
Nie wiedzą jednego. Wybaczyliśmy im, bo kilka lat temu sami mieliśmy romans.
#owgEV
Pracuję od dłuższego czasu w pewnej firmie, gdzie za szefa mam wyjątkowo niesympatycznego gbura, który bez przerwy o coś się mnie czepia. Parę dni temu kazał mi ściąć włosy sugerując, że jeśli tego nie zrobię, to ciężko mi będzie zdobyć awans.
Poszedłem do fryzjera, który nie tylko mnie obciął, ale i wystylizował fryz w modny sposób. Muszę przyznać, że efekt bardzo mi się spodobał.
Dziś przyszedłem do pracy odmieniony i od razu natknąłem się na szefa. Ten nie poznał mnie i uznał, że jestem nowym praktykantem. Wręczył mi plik dokumentów i rzekł: „Zanieś to Krzyśkowi. On powie ci, co z tym zrobić. Krzyśka łatwo rozpoznasz. To taki długowłosy zniewieściały ćwok o twarzy upośledzonego onanisty”...
#uHw6p
Jednak matematyka była u mnie na średnim poziomie. Wychowawczyni umieściła mnie w tej grupie dlatego, że pochodziłam (według niej) z "patologicznego osiedla".
Tak więc chodziłam na te zajęcia nudząc się okropnie. Znacząco przewyższałam wiedzą materiały, które tam robiliśmy i ponad połowę klasy.. A jako jedyna z dobrych uczniów musiałam niemal każdego dnia przyjeżdżać wcześniej i wracać później przez te zajęcia.
Niestety nie miałam na tyle ogarniętych rodziców, którzy by zareagowali. Oni uważali, że nauczycielka ma zawsze rację. Ale to jeszcze mała jazda w porównaniu z tym, co było potem.
Przedstawienia szkolne, zawsze chętnie się do każdego zgłaszałam. Chciałam najdłuższe role i takie wydarzenia były dla mnie bardzo ekscytujące. Wyobraźcie sobie dzieci siedzące na dywanie i panią, która wybiera role. Powoli kilka rąk uniesionych ku górze zostaje wybranych, a moja nadal nie. Kiedy pani wybrała już wszystkich zgłaszających się, oprócz mnie, zaczęła wybierać dzieci, które się nie zgłaszają, całkowicie mnie ignorując.
Dlaczego? Bo byłam grubym dzieckiem. To moje jedyne wytłumaczenie, dla którego na każdym przedstawieniu pomimo chęci nie zostałam wybierana. Moja teoria później została potwierdzona na balu karnawałowym.
Dostałam wtedy strój królowej lodu po kuzynce z Anglii. Dwadzieścia lat temu takie stroje były tylko w filmach. Strasznie się nim jarałam, zresztą jak cała klasa, każdy przychodził i dotykał sukienki, przymierzał koronę. Miałam makijaż i tak dalej. Naprawdę było świetnie. No i przyszedł czas na wybranie króla i królowej balu każdej klasy. Wyobraźcie sobie, że nauczycielka zawołała mnie i jeszcze jedną dziewczynkę (jej ulubienicę zresztą) i debatowała z inną o tym, która z nas powinna być wybrana.
Przy mnie mówiły, że mam lepszy strój i czy nie pożyczę go Magdzie. No ku##a!
Rozumiecie to? Miałam pożyczyć jej swój strój, żeby ona mogła wygrać.
Finalnie stwierdziły, że ona "MA LEPSZĄ URODĘ DO WYGRANEJ" i po prostu mnie odesłali.
Ta historia zagościła we mnie na zawsze. Od tamtej pory już się nie zgłaszałam, nie brałam chętnie udziału w czymkolwiek. Chodziłam na te zajęcia jak skazaniec. Pomimo mojej obojętności nadal byłam totalnie omijana i traktowana gorzej. A każda moja próba buntu była kwitowana uwagą do dziennika. No i tak przez 3 lata.
PS: Ona nadal tam naucza.
#N03wv
W pewnym momencie Beata przyszła do nich i się wydarła "Matka! Niech Jasio już idzie, bo ojciec zaraz wraca z pracy!".
Niestety jej prośba nie została wysłuchana i jeszcze się bawili, do momentu, aż pani Heli urwał się film. Pan Jasiu wyszedł. Poszliśmy z Beatą zobaczyć, jak wygląda sytuacja. Pani Hela leżała na brzuchu na łóżku, rozłożona jakby miała zaraz poszybować w przestworzach, naga, wszędzie leżały butelki po alkoholu.
Jakoś 5 minut później wrócił jej ojciec, poszedł do sypialni i stał chwilę w ciszy, po czym powiedział sam do siebie "znowu to samo", poszedł do salonu i było słychać, jak płacze.
#WznSL
Jestem z moją dziewczyną jakieś dwa lata w związku. Ogólnie dobrze nam się układa, kochamy się, postanowiliśmy razem zamieszkać. I właśnie tutaj zaczynają się schody. Nie, wspólnie mieszkanie nie pogorszyło naszej relacji, dalej jesteśmy szczęśliwi. Tylko moja dziewczyna ma taki dziwny zwyczaj… mianowicie chodzi po domu nago. Całkowicie nago – i to nie przez chwilę, po prysznicu, tylko CAŁY CZAS.
Kiedy wraca z pracy, pierwsze co robi, to się rozbiera. Nie zasłania rolet, nie mamy firan, więc sąsiedzi wszystko widzą. Wiecie, jak teraz budują te bloki, jeden na drugim. Odległość od naszego okna do okna sąsiada z naprzeciwka jest naprawdę znikoma. Wszyscy naokoło mogą oglądać tyłek i cycki mojej dziewczyny przez dobre 5 godzin dziennie. Co więcej, ona tak wychodzi na balkon, gdy jest ciepło. Ostatnio wróciłem do domu po pracy i zastałem ją, jak wiesza na balkonie pranie. Oczywiście całkowicie naga. Gdy spytałem, czy się nie wstydzi, powiedziała, że została wychowana w duchu wyzwolenia i że nie ma powodów, by wstydzić się swojego ciała. To prawda, ma bardzo atrakcyjne kształty, ale dlaczego mają je podziwiać wszyscy sąsiedzi z naszego osiedla?
Kiedyś zaprosiłem kolegów na mecz, a Asia chodziła po domu nago do ostatniego momentu. Zaczynałem się w pewnym momencie zastanawiać, czy w ogóle ubierze się zanim oni przyjdą. Zadzwonił dzwonek do drzwi, a ona była goła. Kazałem jej szybko pobiec i się ubrać i w ostatniej chwili nałożyła koszulkę, ale moi koledzy zdążyli zobaczyć jej majtki, nim włożyła jeansy.
Wcześniej, zanim zamieszkaliśmy razem, nie wiedziałem, że ma takie dziwne zwyczaje. Wiedziałem jedynie, że lubi sypiać nago i, szczerze, to akurat mi nie przeszkadza, zawsze mnie to kręciło. Jednak to paradowanie nago staje się dla mnie frustrujące, trwa to dobre pół roku i nie mogę się do tego przyzwyczaić. Rozmawiałem z nią, ale powiedziała, że od zawsze tak robiła i nie chce tego zmieniać. Nie chcę jej niczego rozkazywać, ale wczoraj zauważyłem, jak sąsiad z naprzeciwka stoi na balkonie i patrzy w nasze okno. To był wieczór, świeciło się u nas w kuchni światło i Asia robiła sobie kanapkę, oczywiście świecąc cyckami. Wiadome więc, co tak zainteresowało sąsiada.
Nie wiem co robić, jestem rozżalony zaistniałą sytuacją. Jak radzicie, jakich argumentów użyć, by przekonać ją do ubierania się?