Mam niewymiarowe stopy. Różnica między nimi to 1 cm. Jak buty pasują na prawą stopę, to na lewą są za małe. Jak pasują na lewą, to prawa mi lata. Wkładki nie pomagają, bo mimo wszystko za duży but zawsze powoduje obtarcia.
Nie stać mnie na uszycie butów na miarę ani na zakupienie dwóch par tego samego obuwia różnego rozmiaru, dlatego w sklepach przymierzam zawsze dwa rozmiary, mniejszy i większy. Potem ukradkiem podmieniam buty z różnych rozmiarów i tworzę sobie z nich zestaw, który jest idealnie dopasowany do moich stóp. Jeden karton odkładam na półkę, nowe buty zakładam na nogi, stare wrzucam w karton i idę do kasy zapłacić, żeby kasjerka przy sprawdzaniu nie mogła wykryć podmiany. Płacę, wychodzę i cieszę się z dobrze dopasowanego obuwia.
Wiem, cebula, dlatego nikomu się nie przyznaję.
Mój mąż od zawsze miał pewną fantazję. Chciał zobaczyć, jak robię to z innym mężczyzną. Jak zaczęliśmy być razem mieliśmy po 17 lat, ja nie byłam na takie coś gotowa, myślałam, że jemu też przejdzie.
Lata mijały, wzięliśmy ślub, pojawiły się dzieci, a co jakiś czas ten temat wracał.
Zauważyłam, że filmy dla odrosłych ogląda tylko w tematyce z dwoma mężczyznami i jedną kobietą, zdrada kontrolowana itd.
Zawsze go zbywałam, mówiąc, że jak znajdzie się odpowiedni kandydat, to spróbujemy. No i w końcu się znalazł. Jego kolega z pracy. Spodobał mi się od razu, zupełne przeciwieństwo męża, taki niegrzeczny chłopiec. Był rok młodszy od nas, nie miał partnerki. Często do nas przychodził, zakumplowaliśmy się we troje, wspólne imprezy. Super się dogadywaliśmy, mogliśmy gadać ze sobą godzinami. Nic nigdy nie zrobiłam, ale iskrzyło między nami bardzo. Wiedziałam, że mu się podobam, było to widać w każdym jego słowie skierowanym do mnie. Nie ukrywam, że mi cholernie to imponowało, poczułam się znowu piękna, seksowna.
Pewnego razu, gdy u nas imprezowaliśmy, wypiliśmy dużo, mąż mi powiedział, że wyjdzie do toalety, a ja mam go przekonać, żebyśmy wspólnie to zrobili. Tylko na niego popatrzyłam, a on już wiedział o co chodzi. Zaczęliśmy się całować, ale gdy usłyszeliśmy drzwi od łazienki odskoczyliśmy od siebie. Jeszcze jedna kolejka i hamulce nam wszystkim puściły. Stało się to, o co mąż mnie latami prosił. Jednak po wszystkim, na drugi dzień, nie był zadowolony. Jego nastawienie w tym temacie zmieniło się o 180 stopni. Nagle stałam się dziwką, przez którą strach kolegę do domu zaprosić i na chwilę samą zostawić. Na nic były tłumaczenia, że to była jego inicjatywa, fantazja, to on tego chciał. Dla niego stało się problemem to, że JA zaczęłam chcieć.
Od tamtej sytuacji minęło już kila lat, nie mamy już z kolegą kontaktu. Co jakiś czas mąż urządza mi awantury o puszczalstwo. Jak tylko ma zły humor, to rzuca tekstami "idź sobie do niego", "on by umiał", "jego poproś" itd. Nie wiem, czy to naprawdę coś ze mną jest nie tak, ale ja tylko chciałam spełnić jego zachciankę. Gdyby ten temat pojawił się nagle, to bym pomyślała, że to jakiś test wierności. Ale dorosły chłop przez cały związek mnie o to prosił, zawsze o tym mówił, byłam pewna, że tego chce.
Pogorszyło się przez to między nami i żałuję, że do tego doszło. Czasami fantazje są fajne jak są tylko fantazjami i powinny nimi zostać.
Mój facet miał często zabawę, jaką było wrzucanie zużytej gumy do żucia za mój dekolt. Bawiło go, jak próbowałam ją znaleźć i wyciągnąć. Mnie trochę mniej. Prosiłam, aby tego nie robił, ale mnie nie słuchał.
Znalazłam na niego skuteczny rewanż.
Zakleiłam mu odbyt gumą do żucia, gdy spał. Tej depilacji nie zapomni nigdy, a ja przynajmniej mam spokój.
Michała poznałam na drugim roku studiów. Był wysoki, wygadany i absolutnie niepodejrzany, może odrobinę mroczny i tajemniczy, ale w ten pociągający sposób. Byliśmy razem na roku, kierunek pełen mężczyzn, ale on przykuł moją uwagę, bo kogoś przypominał.
Pech chciał, że po pół roku musiałam z nim zamieszkać, nie miałam pieniędzy na wynajem własnego mieszkania czy pokoju, bo ceny w tym mieście są przerażająco wysokie, moi rodzice nie byli w stanie mi dalej pomóc, a do pracy stałej, nie dorywczej, nie mogłam pójść z połączenia wymagające studia + chory kręgosłup. Trafiła się okazja, więc z niej skorzystałam.
Siostra. Michał miał siostrę, młodszą od niego o trzy lata. Mieszkała w jego rodzinnym mieście. Nie byłoby w tym ich nadmiernym kontakcie nic dziwnego, gdyby nie fakt, że byłam jej dosłowną kopią.
Uwielbiał blade brunetki z wielkimi oczami.
Wysyłał jej codziennie kilkanaście wiadomości na Messengerze, nigdy nie chciał sprecyzować, o czym z nią pisał. Czasami zamykał się w łazience i do niej dzwonił. Za każdym razem, kiedy do niego pisała, on się uśmiechał. Za każdym razem. Znalazłam dziewczynę na Facebooku, więc miałam pewność, że to na pewno rodzeństwo, nie przykrywka dla kochanki.
Jestem paskudną osobą, więc pewnego dnia przejrzałam mu telefon. Tak po prostu. I co tam znalazłam?
Jej zdjęcia tylko w majtkach i zakolanówkach, listy miłosne do niej (dobrze pisze, to przyznaję), listę powodów dlaczego nie wolno im się nawzajem kochać, listę powodów dlaczego warto, setki wiadomości o tym, jak bardzo za nią tęskni i jak bardzo chciałby z nią znowu być.
Wyczytałam, że trwało to od dobrych paru lat, nie uprawiali klasycznego seksu, chociaż nad tym ubolewał, jego siostra była ofiarą przemocy domowej i tak się złożyło, że Michał miał chory przymus pomagania jej za wszelką cenę. Co ciekawe, obydwoje byli wtedy w związkach.
Co zrobiłam? Powiedziałam mu, na spokojnie, bez krzyku i kłótni. Płakał. Płakał przez godzinę, mówił, że ją kocha, że nie wie co zrobić, bo wszyscy ich potępią. Przepraszał mnie, dał pieniądze na wyprowadzkę, pomógł mi się spakować. Nie krzyczałam na niego. Nie byłam zła. Nie robiłam mu wyrzutów.
Sama kiedyś miałam brata, którego kochałam. Bez wzajemności. Nigdy mu o tym nie powiedziałam, ma teraz własną rodzinę i nie widujemy się zbyt często. Dziwnie się to złożyło, ale czasami tak w życiu bywa, że scenariusze są chore i podobne osoby się do siebie przyciągają.
Nie krzyczałam na Michała, bo go rozumiałam. Miałam takie podejrzenia, bo sama przez to przeszłam. Czy go kochałam? Nie.
Kochałam tylko jedną osobę.
Kiedy jeszcze byłam studentką medycyny, na oddziale ginekologicznym robiliśmy badanie pacjentki. Dziewczyna młoda i ładna. To miało być moje pierwsze badanie, byłam zdecydowanie bardziej zestresowana niż ona. Przede mną zbadał ją jeszcze doktor i jeden student. Kiedy ja byłam skupiona, żeby dobrze zbadać jej szyjkę macicy, ona dostała orgazmu, aż zaczęła drżeć (w dodatku była kobietą fontanną). Zrobiło mi się strasznie głupio, ale nie dałam po sobie poznać jak bardzo się podnieciłam.
Ona szybko ubrała się i wyszła.
Jak miałam 10 lat, mojej sąsiadce urodziła się córeczka. Miałam akurat wakacje, więc dużo czasu spędzałam u nich, siedząc na huśtawce i bujając małą w wózeczku. Nie miałam nic lepszego do roboty, a mama z okna zawsze miała na mnie widok, wszyscy zadowoleni.
Nie wiem co miałam w głowie, ale zamarzyło mi się wrócić do czasów pieluszkowych i nosić pampersy. U sąsiadów było ich wtedy pod dostatkiem, więc przerzuciłam jednego przez płot do siebie, a następnie wracając do domu wieczorem wzięłam go i schowałam za kibelkiem u siebie w domu. Regularnie za każdym razem oddawałam do niego siku, po czym odkładałam na miejsce jak gdyby nigdy nic. Pewnego dnia mama go niestety znalazła i wyrzuciła. Byłam lekko zmieszana jak go nie zastałam jak zwykle na swoim miejscu, myślałam, że dostanę ochrzan, bo było mi trochę wstyd, jednak nic takiego nie miało miejsca.
Myślałam, że sprawa rozejdzie się po kościach, mama zapomni i wszyscy będziemy żyć tak jak do tej pory. Ale mama uznała, że zamiast z córką porozmawiać i powiedzieć jej, że tak nie się nie robi, uznała, że świetnym pomysłem będzie rozpowiedzenie wszystkim o tej wstydliwej dla mnie sytuacji. Oczywiście mówiła o wszystkim przy mnie. Wiedziała cała rodzina i pół wsi. A ja naprawdę nie miałam pojęcia, dlaczego to zrobiłam.
Dzisiaj mijają dwa lata od tych wydarzeń.
To był ciepły, słoneczny dzień, pamiętam jakby to było wczoraj. Moja ukochana szykowała się na zakupy z przyjaciółką. Po jej powrocie mieliśmy zrobić sobie maraton Harry'ego Pottera. Przekąski kupione, piwko w lodówce, wystarczyło poczekać aż wróci z zakupów. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że właśnie coś się w moim życiu kończy.
Godzina 11:00, moja księżniczka wychodzi z domu.
Godzina 12:30, dostaję telefon od jej matki.
Godzina 13:20, czekam przed blokiem operacyjnym.
Godzina 14:45, lekarz informuje nas o zgonie.
Potrącił ją pijany kierowca. Dzisiaj mijają dwa lata i przysięgam, oddałbym wszystko, by jeszcze raz ją przytulić.
Od jakiegoś miesiąca pracuję w pewnej kawiarni. Zajmuję się tam sprzątaniem, podlewaniem kwiatków itp. Ostatnio roślinki na sali zaczęły pięknie rozkwitać. Kelnerki zaczęły mi gratulować, że mam rękę do kwiatów. Zadowolona i dumna z siebie zaczęłam jeszcze bardziej o nie dbać.
W sobotę rano poszłam do pracy. Byłam po imprezie, humorek dopisywał i hasałam po sali jak sarenka z konewką. Upoiłam wodą wszystkie roślinki i zostawiłam odrobinę na kwiatka, który stoi w łazience nad umywalką. Nagle na salę weszła jedna z kelnerek w celu umycia stolików. Chciałam zagadnąć i powiedziałam, że jak ten kwiatek w łazience mi rozkwitnie, to rzeczywiście chyba mam jakiś dar. Koleżanka nagle zrobiła wielkie oczy i zapytała ze zdziwieniem "Ty podlewasz tego kwiatka?!'. Na co ja, pracownik miesiąca, powiedziałam, że oczywiście, codziennie go podlewam!
Kelnerka uświadomiła mnie, że roślinka, o którą tak bardzo dbałam jest sztuczna.
Znacie ten typ człowieka, który zawsze biadoli, narzeka, że jest biedny i na nic go stać i ma tupet?
No i taka przyszła teściowa mi się trafiła...
Z moim lubym poznałam się na uczelni, obydwoje studiowaliśmy dziennie. Udało nam się dostać stypendia naukowe, całkiem przyzwoita suma, która pozwoliła, byśmy nie pracowali, a skoncentrowali się na nauce, konferencjach etc.
O jak ona wtedy biadoliła - jak to można nie pracować, tylko się uczyć, po co to w ogóle komu.
Luby chciał się pochwalić swoim sukcesem, zarówno publikacją naukową, jak i stypendium. I tyle widział te pieniądze „no bo to mama”. A mama za to kupowała kwiatki i prezenty dla koleżanek.
Choć przyszła teściowa groszem nie śmierdzi, uwielbia wszelkiego rodzaju imprezy. Imieniny, urodziny, rocznice, święta. Byleby nagotować jedzenia, postawić wódkę i będzie miło w gronie rodzinnym.
Przestało być miło, kiedy zapukał komornik, jak się okazało pożyczyła od firmy krzak pieniądze na zorganizowanie chrzcin wnuczki. Impreza kompletnie się nie zwróciła - rodzina nauczona doświadczeniem kopert nie dała, a i zmyła się tuż po mszy. Jedzenie i dług zostały.
Przyszłej teściowej wydawało się, że pochodzę wręcz z bogatej rodziny. Zawsze wprost pyta ile kosztowały poszczególne części mojej garderoby i dlaczego mój tata nie zapłaci za wakacje moje i lubego (no nie mam pojęcia z jakiej paki). Swoje zdanie na temat mojego bogactwa zmieniła, kiedy moi rodzice przeprowadzili się z domku jednorodzinnego do kamienicy. Pytała „czy w tym mieszkaniu w ogóle jest jakieś miejsce? Bo w końcu dwa pokoje to mało”. Kompletnie nie wiem skąd wzięła te bzdury.
Miała pieska i kotka. Obydwa wiekowe zwierzaki, no widać było, że to staruszki i ich dni są policzone. O ile kot odszedł w sposób humanitarny u weterynarza, to teściowa wciąż usilnie twierdzi, że stary sparaliżowany pies wybiegł z mieszkania i nie mogła już go znaleźć. A szukała.
Zawsze bajzel, syf i kurz, który zalegał w mieszkaniu zganiała na wspomniane wyżej zwierzaki. One odeszły, a brud pozostał. Przyszła teściowa nie ma siły na sprzątanie, ale już bieganie po sklepach i koleżankach nie sprawia jej najmniejszego problemu.
Ma jakąś dziwną manie wkładania mi na ręce swojej wnuczki (dziecko szwagra). I to w sytuacji, kiedy stoję u niej w drzwiach w grubszej kurtce i ciężkich butach (bo listopad), dopiero co wysiadłam z autobusu, zdążyłam jeszcze zapalić papierosa po drodze. Według niej to idealny moment, żeby UTULIĆ MALEŃSTWO.
Muszę uzbroić się w cierpliwość, gdy w niedalekiej przyszłości zostanie moją rodziną...
Znajoma miała ostatnio wieczór panieński. Spotkałyśmy się w kameralnym gronie u niej w domu. Kilka najbliższych koleżanek. Dużo dobrego jedzenia i jeszcze więcej dobrego alkoholu. Po pewnym czasie jedna z dziewczyn rzuciła propozycję, aby każda z nas wyjawiła swoją najskrytszą i najbardziej wstydliwą tajemnicę. Na trzeźwo pewnie żadna by się na to nie zdecydowała, ale ponieważ wszystkie byłyśmy już nieźle wstawione, więc maszyna ruszyła. Kiedy przyszła kolej na wyznanie pomysłodawczyni, ta westchnęła, wzięła wielki łyk wina i zaczęła...
Po chwili wszystkie leżałyśmy na podłodze i nie mogłyśmy słowa wydusić ze śmiechu.
Koleżanka opowiedziała nam, jak to pewnego razu obudziła się w nocy z mdłościami i bólem brzucha. Pół nocy spędzonej w toalecie, a tu jak na złość w domu ani żadnego Stoperanu, ani innego specyfiku na podobne dolegliwości. Chcąc nie chcąc musiała się ubrać i wyjść do apteki. Apteka spory kawał od domu, bo dwa długaśne przystanki. I jak tu bezpiecznie pokonać tę trasę, jak co chwila trzeba biec do toalety?!
Swoją historię koleżanka spuentowała tak:
"Bo wiecie, ja tak strasznie się bałam, że się po drodze zesram... Wsadziłam więc sobie tampon. Pomyślałam, że skoro krew wciąga, to w razie jakbym popuściła, to też pomoże...".
Zesrała się po drodze trzy razy...Tampon nie dał rady.
Dodaj anonimowe wyznanie
