Razem z grupą trzech przyjaciół ze wspólnego kierunku studiów od 15 lat tworzymy fajną paczkę. Każde z nich ma współmałżonka oraz każde po dwójce dzieci.
Wczoraj od jednej z przyjaciółek, przy luźnej wymianie zdań i miłej rozmowie, usłyszałam, że jestem życiowym przegrywem. Bo nie mam dzieci. Jako jedyna z nich. Tak mnie to zaszokowało, że siedziałam z otwartą buzią jak idiotka. Za chwilę przyjaciółka dodała, że mogę tę sytuację zmienić, tylko muszę znaleźć sobie jakiegoś "dawcę genów".
Nikt się nie odezwał. Cisza aż brzęczała. Te dwa zdania z ust przyjaciółki były przerywnikiem w zwykłej konwersacji o niezbyt istotnych rzeczach dnia codziennego. Poczułam się, jakbym dostała w twarz. Dwa razy. Wstałam i wyszłam.
Morału nie ma.
Jestem skowronkiem, mój mózg przestaje logicznie myśleć o 22. Po tej magicznej godzinie automatycznie zaczynam robić głupie błędy i oczy mi się kleją, więc matematykę zawsze zostawiałem na rano.
W tym tygodniu miałem mieć ważny sprawdzian z matematyki, na który się nie przygotowałem. Postanowiłem, że do 22 będę intensywnie ćwiczył, a rano obudzę się o 4 i dokończę. Jak postanowiłem tak zrobiłem. Cały wieczór przesiedziałem nad książką, jednak od 22 do niczego pożytecznego się nie nadawałem. I właśnie przed chwilą uświadomiłem sobie jaką wielką siłę ma efekt placebo. Wczoraj zostały zmienione godziny, godzina 22 była tak naprawdę 23, tak nasz organizm był przyzwyczajony. I śmieszy mnie to, że odczuwałem niektóre potrzeby nie zgodnie z organizmem, a zgodnie z zegarkiem. Taka ciekawa rzecz ten placebo.
To będzie krótkie.
Masturbowałam się do... dźwięków uniesień moich rodziców, które dochodziły zza ściany.
Jaram się wnętrzem mojego chłopaka. Kiedy słyszę/czuję jak bije mu serce, momentalnie odpływam. Robi mi się gorąco, a licznik libido sięga szczytu. Jego oddech, ból, nawet odgłosy trawienia działają na mnie tylko troszeczkę mniej. Uwielbiam, gdy jest chory. Nie jestem w stanie dać mu odpocząć. Raz zasłabł i prawie zmiotło mnie to z nóg z rozkoszy.
Tak, ale to nie koniec. To nie niewinna fantazja związana z moim ukochanym. To o wiele bardziej chora sytuacja. To dotyczy wszystkich dookoła. Kiedy ktoś dalszy mówi mi o jakichś problemach i bólach, głównie kardiologicznych, robi mi się nieswojo i niedobrze, kojarzy mi się to tylko ze sferą erotyczną. Jeśli przez przypadek poczuję na sobie czyjś oddech, sapanie, lub co najgorsze puls, czuję się jak molestowana. Nie jest to dla mnie naturalne. Boję się jeździć komunikacją miejską.
A było jeszcze gorzej.
Gdy byłam młodsza była sytuacja, że wszystkim w klasie oprócz mnie podobał się jeden typ. Wystarczyło, żebym wyobraziła sobie jak grzebię w jego organach, jak te najważniejsze trzymam w ręce i robię im krzywdę, żeby poważnie się zauroczyć. Gdybym dołożyła starań, może zakochałabym się nawet w sobie.
Na kursie pierwszej pomocy latałam jak w skowronkach słuchając o przypadłościach innych osób, a RKO i funkcje życiowe manekina w moich rękach to dla mnie poezja.
Pomocy.
Większość ludzi z boku oglądających moje małżeństwo zazdrości mnie i żonie tego, jak idealnie dobrani ze sobą jesteśmy. Za to nasi przyjaciele z czasów szkolnych zawsze zaśmiewają się do łez, gdy słyszą na nasz temat ochy i achy od ludzi np. z pracy.
Pewnie dlatego, że gdy się poznaliśmy, nie było dnia, w którym ja i ona nie skakalibyśmy sobie do gardeł. I to dosłownie.
Chodziliśmy do jednej klasy w technikum. Zaczęło się od rywalizacji o oceny. Potem były przepychanki na korytarzach, wyzywanie, a z czasem nawet "biliśmy się", bo szczerze nie wiem nawet jak to inaczej nazwać. Najśmieszniejsze jest to, że należeliśmy do jednej "grupki", co dawało nam jeszcze więcej okazji do zwad.
Nie raz przyjaciele musieli nas od siebie odciągać, bo któreś powiedziało o jedno słowo za dużo i kończyło się na tym, że ja zostawałem z twarzą poharataną od jej paznokci, a ona z łysymi plackami na głowie po szarpaniu za włosy i siniakami na żebrach (ma straszne łaskotki, co mocno wtedy wykorzystywałem).
Wiem jak to brzmi, zwłaszcza że byliśmy wtedy prawie dorosłymi ludźmi, ale prawda jest taka, że zarówno wtedy, jak i dziś nikt nie potrafi mnie tak doprowadzić do szału jak ona (teraz znaleźliśmy na szczęście o wiele przyjemniejszy sposób na rozładowanie wzajemnej agresji). Nasz związek, podobnie jak znajomość, nie zaczął się przyjemnie, chociaż ja tam całkiem miło to wspominam.
To był nasz trzeci rok nauki. Kłóciliśmy się w drodze do klasy. Byliśmy tak sobą zajęci, że nie zauważyliśmy, że dotarliśmy już do schodów. Nim nasi przyjaciele cokolwiek zdążyli zrobić, runęliśmy oboje w dół jak ostatnie sieroty. Niewiele myśląc, złapałem ją wtedy i przyjąłem większość "upadku" na siebie. Wyszło tak niefortunnie, że skończyłem z połamanymi pięcioma żebrami i kręgosłupem. Ona sama miała całe szczęście tylko pęknięte cztery żebra i skręcony nadgarstek.
Nie zostałem kaleką i dzisiaj mam się zupełnie dobrze, ale wtedy przez kilka ładnych miesięcy leżałem w szpitalu. A ona przychodziła do mnie codziennie i z braku lepszych pomysłów obierała dla mnie jabłka, a potem zmuszała do ich zjadania. Nie powiem, już po czterech tygodniach dosłownie nimi rzygałem i ona dobrze o tym wiedziała. Mówiła, że to zemsta za to, że byłem takim nieostrożnym kretynem.
Nie zliczę, ile razy wywalili ją z mojej sali, bo zaczynaliśmy drzeć ze sobą koty do tego stopnia, że przeszkadzaliśmy innym. Mimo to była uparta i po jakimś czasie nawet pielęgniarki tylko wywracały na nas oczami.
Nasz związek zaczął się jeszcze kiedy byłem w szpitalu. Jakoś samo wyszło.
Dzisiaj i my i nasi przyjaciele się z tego śmiejemy, ale prawda jest taka, że gdyby nie tamto, to prawdopodobnie nie bylibyśmy dzisiaj po ślubie. I wiecie co? Gdybym musiał cofnąć się w czasie, to bez zawahania zjebałbym się z tych schodów jeszcze raz.
Jako nastolatek był ze mnie kawał złośliwego gnojka. Miałem wrogów dosłownie wszędzie. Gdy sąsiadka coś do mnie niegrzecznie burknęła, to w odwecie napchałem jej zaprawy murarskiej do zamka od kluczy. Innym razem właściciel osiedlowego solarium zrugał mnie za palenie fajek przed jego lokalem, więc puściłem w obieg plotkę, że gość zainstalował w kabinach kamery i transmituje na żywo nagrania z rozebranymi do rosołu klientkami (ponoć dość zauważalnie ten sztucznie wywołany skandal odbił się na popularności jego biznesu).
Jednak największa podłość, jaką kiedykolwiek zrobiłem miała miejsce po tym, jak pani z osiedlowej biblioteki wlepiła mi karę za rzekome uszkodzenie okładki w książce, którą wypożyczyłem. Ponieważ nie czułem się winny, postanowiłem się odegrać. Spędziłem w bibliotece pół dnia, wertując książki w najpopularniejszym dziale w tego typu przybytkach. W kryminałach. Kartkowałem więc ostatnie kartki i znajdowałem najważniejszy „plot twist”. Zazwyczaj chodziło o ujawnienie nazwiska mordercy, wiadomo. Następnie gdzieś na losowej stronie, najczęściej gdzieś w połowie książki, pisałem ołówkiem hasełka w stylu „MORDERCĄ JEST MICHAEL!”.
Z mojego genialnego planu zrobiła się niezła draka, bo w ten sposób oznakowałem chyba z 80 książek. Ludzie byli wściekli i, ku mojej radości, robili bibliotekarce awantury. Na szczęście też nie wydało się kim był geniusz zła, który dopuścił się tej „zbrodni”. Teraz, po latach, myślę jednak, że moje zachowanie było co najmniej karygodne...
Alkohol, trawa i prochy z niższej półki, osiedlowe libacje, trwonienie ostatnich pieniędzy w miejscowych hot spotach i nieustanne awantury na gołe pięści lub tzw. "sprzęt" z wrogimi ekipami. Między blokami, na stadionach, w lasach.
Ciągle przypadkowe stosunki, z przygodnymi dziewczętami, często bez zabezpieczeń, a utratę wagi i zdolności bojowych rekompensował doping w postaci sterydów. Każdy tutaj coś kręcił - albo kradł, albo handlował, albo fury, albo mieszkania, czasem zwyczajne dziesiony nawet w biały dzień.
Znienawidzonym wrogiem były nieustannie nękające nas nas organy ścigania i sympatyzujący z nimi ludzie. Często obcy, ale zdarzało się też, że któryś z nas szedł na współpracę. Nie chcę opisywać metod tortur stosowanych na konfidentach, ale wiem jedno. Świat prostytutek, groźnych psów, szybkich samochodów i przekrętów wobec prawa zabrał 3/4 moich znajomych za kraty na długie lata. Cześć ukrywa się za granicą, wylądowali w psychiatryku lub zwyczajnie nie żyją. Zastrzyki gotówki są chwilowe, ryzyko wykańcza. Strach, paranoje, wieczna gotowość bojowa. Droga prowadząca donikąd. Piszę to jako osoba, której udało się wyjść z tego świata cało, mimo że reperkusje odczuwam do dziś. Uratowała mnie kobieta i dziecko.
Miałam 15-16 lat i razem z przyjaciółką postanowiłam, że wywołamy jakieś duchy czy coś. Przygotowałyśmy planszę, którą zakropiłyśmy krwią z naszych rozciętych dłoni, zrobiłam wskaźnik z lupki do literek i cyferek. Kupiłam prawdziwe kości, coś tam znalazłyśmy na ulicy, ona posunęła się do tego, że wykopała kości bodajże chomika z ogrodu. Poszłyśmy na takie pustkowie, gdzie stał stary, opuszczony budynek i tylko kawałek asfaltu ze starym daszkiem. Usiadłyśmy tam we dwie, wyłożyłyśmy wszystko. Zaczęłyśmy mówić do tej planszy, na darknecie znalazłam jakieś regułki, no i wypowiedziałam je na głos razem z nią. Chwila ciszy i nic, czekałyśmy jeszcze pół godziny, wypiłyśmy po soczku, zjadłyśmy czipsy i ruszyłyśmy do domu.
Od tego czasu działa się istna tragedia. Szłam przez pole do domu i nagle ktoś mi szepnął do ucha i dotknął ramienia. Pomyślałam, że to kumpela się cofnęła i robi sobie jaja, ale ona już była w domu. Od razu zadzwoniła do mnie na wideo. Gadałyśmy tak aż doszłam do domu. W nocy około 4 moja siostra obudziła się z krzykiem i zaczęła panikować i krzyczeć, bo widziała jak ktoś stoi koło mojego łóżka w drzwiach. Obudziłam się tylko i zamknęłam drzwi, położyła się i zasnęła.
Sytuacja z postacią koło łóżka powtarzała się codziennie przez 3 lata. W międzyczasie działy się dziwne rzeczy. Słyszałam, że ktoś mnie woła, a okazywało się, że jestem w domu sama. Lampka sama się włączała i wyłączała, ciągle czułam, że ktoś na mnie patrzy. Czasami jak już leżałam w łóżku, to czułam jak ktoś mi dmucha w szyję albo twarz, jak tylko zamknęłam oczy. Po tym czasie wyniosłam się do mojego chłopaka. Mojej siostrze ustały te nocne krzyki, nikogo już nie widziała, za to u nas ginęły rzeczy, przestawiały się itd.
Po 2 latach wróciliśmy do mojego domu rodzinnego na pół roku z powodu problemów.. A mojej siostrze wróciły te paranoje z nocy. Znów kogoś widziała.
Teraz jesteśmy już u siebie, a ona nikogo już nie widzi. Moja mama twierdzi, że naoglądałam się horrorów i ma to gdzieś, a ja nadal mam uczucie, że ktoś mnie obserwuje. Mój mąż tak jakby w to wierzy, ale zbywa, bo co może mi zrobić duch? Kumpela z wtedy urwała kontakt jakiś czas później i żyje własnym życiem, z tego co wiem działy się u niej także różne dziwne rzeczy. Niestety, nikomu nic więcej nie powiedziała i raczej nie powie.
Niedawno opublikowałam tu historię o mojej matce, do której nie dociera, że wkrótce biorę ślub. Oto dalsza część.
W dniu ślubu nic do niej nie docierało. Nie poszła ani na mszę, ani na wesele (oficjalnie dopadła ją ciężka grypa). Za to w nocy wydzwaniała do mnie, a jako że nie odbierałam, to zasypała mnie SMS-ami: że jak ja śmiem mieszkać z chłopakiem bez ślubu, że mam natychmiast wracać do domu, bo mnie wyklnie. Od tamtego czasu się do mnie nie odzywa, za to rozpowiedziała w pracy, że ma wyrodną córkę. Skąd o tym wiem? Pracuje z nią kobieta, którą z czystym sumieniem mogę nazwać przyszywaną ciocią, bardziej nawet prawdziwą od tych, z którymi mnie łączy pokrewieństwo. Zadzwoniła do mnie z pytaniem, o co chodzi, bo przecież wybawiła się na moim weselu, żartowała, że już się rozwiodłam i to chłopak, nie mąż? Mogłam tylko wzruszyć ramionami.
Po powrocie z tygodnia miodowego ojciec przyszedł do nas na ciasto, matka zaproszenie oczywiście olała. Opowiedział nam historię tak bardzo absurdalną, że gdyby nie fakt, że mówi to jeden z najbardziej zaufanych osób na świecie, bym nie uwierzyła. Gdy byłam mała i jeździłam jeszcze w głębokim wózku, zostałam porwana. Matka wyszła ze mną na spacer, spotkała koleżankę, zaczęły rozmawiać. Wózek nieszczęśliwie ustawiła tak, że jego bryłę widziała, ale zawartości już nie. W pewnym momencie minął ją mężczyzna, a ona poczuła szarpnięcie wózka. Okazało się, że po prostu wyjął mnie z niego i oddalał się szybkim krokiem. Na szczęście nie uciekł za daleko - koleżanka zadzwoniła momentalnie na policję, podała jego opis (na tyle, na ile to było możliwe od tyłu), matka zaczęła go gonić i krzyczeć, że to porywacz, ma moje dziecko! Nie uciekł za daleko, bo chociaż wsiadł do samochodu, to jakiś niesamowicie odważny mężczyzna zastąpił mu drogę (że się nie bał, że go rozjedzie!), ktoś inny wyciągnął porywacza i mnie. Nic mi się nie stało, z racji wieku nie pamiętam tego zdarzenia.
Od tego czasu matce odbija, gdy wyjeżdżam gdzieś na dłużej. Ojciec mówił, że panicznie się bała tego, że znów mnie ktoś porwie, że coś mi się stanie. Teraz rozumiem jej paniczne, codzienne telefony, czy na pewno wszystko OK. Z upływem lat przeszło to w ogólny strach przed moją niezależnością, bo obawiała się, że nie dała rady mnie chronić - nie docierało do niej, że to naturalna kolej rzeczy. Na terapię nie dała się namówić, bo przecież to normalne, że mamusia boi się o swoją małą dziewczynkę.
Zupełnie nie wiemy, co robić. Mamy nadzieję, że nie będzie próbowała uszkodzić mojego męża, bo to przecież on mnie "zabrał". Do psychiatry raczej też się nie pozwoli zabrać. Mamy nadzieję, że jej przejdzie, chociaż to mało prawdopodobne.
Odnosząc się do historii https://anonimowe.pl/fy1sK
Nie polecam terapii grupowej. Sam jestem socjopatą, który spędził rok w zakładzie zamkniętym i nie wydawało mi się, żeby o moich (a praktycznie drugiego mnie) czynach chciał ktoś słuchać.
U nas leczenie zdrowia psychicznego nie istnieje, ja muszę leki 50 g wódki zapijać, żeby funkcjonować w miarę normalnie. Idę do lekarza, mówię mu, że znowu moje drugie ja dochodzi do głosu, słyszę:
- No dobrze, że pan przyszedł, przepiszemy nowe leki.
- Panie doktorze, ale już te leki miałem i nie skutkowały...
I tak w kółko + terapia grupowa. W pewnym momencie po wyjściu i zryciu mi beretu wypiłem sobie piwko, i wiecie co? Dopiero wtedy leki zaczęły działać, lecz moja wątroba jest w opłakanym stanie.
Dopiero po 5 latach znalazłem lekarzy, którzy chcą pomóc. Do problemów z psychiką doszedł mi alkoholizm i uzależnienie od leków, ale powoli wychodzę na swoje, z czego bardzo się cieszę.
Dlatego nie poddawajcie się i szukajcie dobrych lekarzy, którzy wyciągną was z waszych problemów.
Dodaj anonimowe wyznanie
