Moja rodzina jest bardzo zżyta ze sobą. Kiedy coś się dzieje, reszta w 10 minut jest na miejscu, żeby się naradzić i pomóc. Tak się stało, że ciotka opiekująca się naszym niepełnosprawnym wujaszkiem musiała wyjechać i ten wylądował u nas. Mieszkanie nieduże, ale rodzina to rodzina.
Wujaszek ma porażenie mózgowe i niektórych sytuacji nie rozumie.. innych nie doświadczył.
Moi rodzice wyszli na cały dzień, wujcio siedział zamknięty w drugim pokoju, a do mnie przyjechała moja dziewczyna. Obejrzeliśmy film, a potem zaczęło robić się gorąco... Znaczy zimno było i trzeba było się ogrzać ;)
Zaszaleliśmy. Moja kobieta nie wydziera się nigdy w trakcie, tym razem starała się być totalnie cichutka, ale w pewnym momencie z jej ust wydobyły się średniej głośności jęki. Potem poleżeliśmy jeszcze jakieś pół dnia leniuchując i zapomnieliśmy o sprawie.
Kiedy rodzice wrócili, wujaszek kręcił się dziwnie obok nich, a na końcu poprosił na krótką rozmowę. Powiedział im, że moja dziewczyna chyba jest jakaś "świrnięta", bo słyszał, jak w jednej chwili się śmiała, a potem jęczała i syczała...
Moja mama na szczęście zorientowała się od razu o co chodzi, popłakała się ze śmiechu i wytłumaczyła, że z synową jest wszystko w porządku. Takim oto sposobem mój świrnięty wujaszek stwierdził, że to moja dziewczyna jest świrnięta.
PS Dziewczyna jest już moją żoną.
PPS Do tej pory się z tego śmiejemy, a rodzina (której mamusia to rozgadała) chętnie nam to wypomina.
Ojciec znęcał się nade mną i bratem fizycznie, nade mną również psychicznie. Latami. Miałam tyle siły, by odejść i odciąć się, obecnie nie utrzymuję z nim żadnego kontaktu, z mamą kontakt telefoniczny, bo nadal z nim mieszka.
Nie chcę go w moim życiu. Tym bardziej na moim ślubie. Zawsze jak się spotykaliśmy (kiedy jeszcze jeździłam odwiedzić mamę) znalazł powód, by wbić mi szpilę, upokorzyć. Nie chcę takiej sytuacji na moim ślubie, nie chcę nawet presji, że może ona wystąpić - siedzenie na szpilkach i czekanie na cios, zwłaszcza w tym dniu, naprawdę jest mi niepotrzebne.
I nie wiem, co zrobić w takiej sytuacji, bo jak zaproszę mamę, a jego nie, to będzie jej przykro. Albo nie przyjedzie wcale w ramach "solidarności". Ona nadal z nim jest, być może go kocha, a na pewno choć częściowo wyparła jego zachowanie z całego dzieciństwa - w każdym razie w rozmowach go broni.
Jestem w kropce.
Jestem nauczycielką i wychowawcą w 2 klasie liceum. Korzystając z okazji lekcji wychowawczej, którą prowadzę raz w tygodniu, postanowiłam zlecić mojej klasie zrobienie prezentacji w grupach na jakiś interesujący ich temat, związany bezpośrednio z nimi, ale też poruszający różne ważne zagadnienia. Mieli pełną dowolność, ale nie oczekiwałam żadnych "kontrowersyjnych" tematów, wręcz przeciwnie, poleciłam im, że mogą np zrobić prezentacje o dojrzewaniu, sposobach na naukę czy relacjach między ludźmi. Uczniowie dobrali się w grupy i mieli 2 tygodnie na wykonanie prezentacji. I o ile większość zrobiła bardzo dobre i ciekawe prezentacje, między innymi o miłości w młodym wieku, szkodliwości nałogów, a nawet i o chorobach wenerycznych, to jednak dwie prace bardzo mnie zaniepokoiły.
Jedna z nich dotyczyła depresji w młodym wieku, a przekaz był dosłownie taki, że nastolatkowie wymyślają sobie owe objawy i ta choroba w 90% przypadków wcale nie ma miejsca, tylko ktoś chce zwrócić na siebie uwagę, bo depresja to bardziej moda niż choroba. Ewentualnie też usprawiedliwianie lenistwa. Padło też stwierdzenie, że to lekarze wymyślili sobie tę chorobę tylko po to, aby na tym zarabiać. Za to druga prezentacja dotyczyła aborcji i zawierała statystyki mówiące o tym, że prawie każda kobieta po tym zabiegu odczuwa smutek, żal i rozpacz, a w połowie przypadków kończy się samobójstwem. Dodatkowo większość kobiet decydujących się na ten zabieg ma problemy z prawem. Uczniowie również odnosili się z ogromną pogardą do kobiet, ich ton był wręcz agresywny.
Na tyle mnie zaniepokoiły owe prezentacje, że postanowiłam wziąć uczniów z obu grup na rozmowę po zajęciach i wytłumaczyć im, że są w błędzie bądź czerpali informacje ze złych źródeł. Ku mojemu zdziwieniu, większość z nich uznała, że przecież to powszechne informacje i nawet mówi się o tym w ich domach. I po naprawdę długiej rozmowie doszłam do wniosku, że nic nie mogę zrobić, skoro to rodzice wpajają swoim dzieciom takie rzeczy.
To przykre, dlatego piszę właściwie to wyznanie. Po prostu nie mogę pojąć, gdy na drodze do edukacji własnego dziecka stoi jego własny rodzic. Nawet i nie o samą edukację chodzi, a o robienie wody z mózgu na temat bardzo poważnych rzeczy.
Mój chłopak zdradził mnie z moją przyjaciółką jakiś czas temu. Nic w tym anonimowego, poza tym, że za każdym razem gdy się masturbuję myślę o tym, jak to robili, wyobrażam sobie, że to tak naprawdę ich oglądam na filmach pornograficznych. Nie potrafię inaczej dojść. Ot, taki mały problem.
Jestem młodą, dość ładną kobietą. Nie jestem nieśmiała i bardzo lubię towarzystwo mężczyzn, ale niestety, nie mam szczęścia w miłości - a wszystko przez jedno dziwactwo.
Lubię zachowywać się kobieco jedynie przy takich, którzy nie mają u mnie szans. Kręci mnie, jak stają się wtedy onieśmieleni, zaczynają się jąkać, próbują mi imponować i mnie rozśmieszać w różne, niezręczne sposoby. Przy nich doskonale "czuję" flirt, jednak flirtuję tylko po to, żeby pokazać im, jak bardzo nie mają u mnie szans.
Zupełnie inaczej jest z facetami, którzy mi się podobają. Przy nich... zaczynam się zachowywać jak facet. Nie mam pojęcia, czemu tak robię, ale to silniejsze ode mnie. Przybieram męską pozę z biodrami do przodu, zaczynam mówić grubszym głosem, opowiadam świńskie dowcipy i głośno przy tym rechoczę. Lubię też stawiać moim crushom piwo i inne napoje, odsuwać im krzesła... no generalnie zachowywać się dokładnie tak, jak zachowuje się facet wobec adorowanej kobiety.
Nie muszę chyba pisać, że przez to w 90% trafiam do friendzone jako "ta równa babka", a w 10% faceci są zniesmaczeni. Nigdy nie zapomnę, jak jeden z otwartym oburzeniem kazał mi zostawić to krzesło, bo on sam sobie poradzi... porażka.
W czasach, gdy byłam dzieckiem, moja matka regularnie znęcała się nade mną psychicznie i fizycznie. Robiła to głównie wtedy, gdy miała zły dzień i była na mnie wściekła, biła tak aby nie było żadnych śladów. Nikt z rodziny nie zwracał na to większej uwagi, jak gdyby problem nie istniał.
Gdy byłam już nastolatką obrywało mi się może trochę rzadziej, ale wciąż czasem się zdarzało. Punkt zwrotny nadszedł gdy miałam już 18 lat - po prostu jej oddałam, z całą siłą jaką miałam. Po wszystkim trochę się podłamałam, i z płaczem wyrzuciłam jej, że jest najgorszą matką jaką można mieć, że wolałabym być sierotą i że w ogóle nigdy nie powinna była mieć żadnych dzieci, etc. O dziwo to podziałało.
Nigdy potem mnie nie uderzyła, nawet lekko czy w żartach, i chociaż gdy wspomniało się jej o tym co robiła to udawała że sprawy nie było, to problem ustał. Nie wyładowywała na mnie swojej złości, z czasem nasze relacje stały się dosyć poprawne. Wybaczyłam jej, bo wiem że jej dzieciństwo również nie wyglądało kolorowo, choć do dziś nie wiem czy powinnam była.
Chyba przez to mam szereg problemów jako dorosła kobieta, a relacja z matką dalej pozostaje... dziwna? Jesteśmy dla siebie miłe, ale nigdy nie czułam, że mogę na nią liczyć w kwestiach moich osobistych problemów i wsparcia psychicznego.
Anonimowa część - w wieku 18 lat pokiereszowałam psychicznie i fizycznie własną matkę, żeby ta przestała się nade mną znęcać i to podziałało. Nie wiem czy polecam takie rozwiązanie, ale przynajmniej nikt już mnie nie bije, choć mentalnie dalej jestem w rozsypce.
Kiedy byłam mała, to dostałam od mamy takie stemple w kształcie misiów. Mogłam je robić w kolorze czerwonym, niebieskim i zielonym... Dla mnie to było coś wspaniałego i potrafiłam spędzać całe dnie na stawianiu pieczątek na karteczkach.
Pewnego dnia mój tato postanowił odświeżyć salon, malując ściany na biało. Odsunął rogówkę i zaczął malować pierwszą ścianę. Później oczywiście zaczął malować ścianę prostopadłą, no i tutaj się pojawiam ja i moje misie. Ja byłam niska, a rogówka wysoka, więc kiedy tato zaczął malować kolejną ścianę, to postanowiłam wziąć moje misie i zrobić piękny szlaczek z kolorowych misiów. Raz czerwony, dwa zielone... tu niebieski. Powstała linia na ścianie, około 3 metry, miś przy misiu. Kiedy tato skończył malować pokój, to dopiero wtedy zainteresował się gdzie jest dziecko. Zaczął mnie wołać, a ja dumna wyszłam zza rogówki i mówię "tata, patrz"...
Każda próba zamalowania misiów kończyła się tym, że po wyschnięciu farby misie powracały. A moja przygoda z pieczątkami skończyła się raz na zawsze.
Byłam szczęśliwym dzieckiem.Chodziłam do bliskiej mi podstawówki. Wszystko wydawało się takie normalne. Aż do momentu, w którym z lekcji wyrwała mnie pani "pedagog".
Miałam wtedy może 8 lat. Byłam dziwnie zaniepokojona, ale szybko podążałam za nią do jej ciasnego pokoiku. Poinformowała mnie, że jedna z moich koleżanek z klasy doniosła na mnie, że ją prześladuję. Według tej dziewczynki znęcałam się nad nią i nie dawałam jej spokoju. A nawet ją biłam. Pani "pedagog" nie zadała pytania, czy to zrobiłam. Mówiła tylko, że mam się przyznać. Straszyła mnie nie tylko rodzicami, ale policją i poprawczakiem. Nie przyznawałam się do niczego, bo nie miałam do czego. Nic nie zrobiłam, płakałam i byłam w szoku.
Wróciłam do domu. Nie zjadłam obiadu jak zwykle, tylko od razu poszłam do pokoju i zaczęłam płakać. Moja rodzina widziała, że coś jest nie tak. Nie byłam w stanie wydusić co się stało. Moja mama zadzwoniła do mojej szkolnej koleżanki, by porozmawiać z jej mamą. Chciała się dowiedzieć, co się stało. Oczywiście ani mama, ani koleżanka nic nie wiedziały. Później jakoś, gdy się uspokoiłam, powiedziałam o wszystkim mamie.
Następnego dnia mama została wezwana do szkoły. A ja byłam znów straszona, że mnie ze szkoły wyrzucą. Plotki się rozniosły i koleżanki i koledzy z klasy się ode mnie odwrócili. Pani wychowawczyni mnie trochę broniła mówiąc, że nigdy ze mną nie miała problemów. Mimo to pedagog i dyrektor swoje. Miałam z nimi mnóstwo rozmów, w których mi wmawiali co się stało i jak dokładnie to wyglądało. A ja? Ja zaczęłam się zastanawiać, czy nie jestem chora, skoro nie pamiętam, że kiedykolwiek coś takiego zrobiłam. Zrobili mi takie pranie mózgu, że gdyby trwało to dłużej, przyznałabym się do tego.
Ostatecznie wezwali mamę dziewczynki i dziewczynkę, nad którą niby się znęcałam, na jakieś rozmowy. Gdy z nimi w końcu porozmawiali, okazało się, że dziewczynka chciała zwrócić na siebie uwagę dorosłych, bo matka się nad nią znęcała. Tak, znęcała się fizycznie. Niestety mnie wybrała jako ogniwo, które mogłoby zwrócić uwagę innych na nią. Wmówiła im, że to ja ją biję. Nawet jeśli to była nieprawda.
Szlam pozostał. Ona została przeniesiona do innej klasy. Żadne inne konsekwencje nie zostały poniesione. Jej matkę postraszono kuratorem i tyle. A co ze mną? Ja mam uraz psychiczny do tej pory. Grono pedagogiczne to jedna wielka kpina. Jak małemu dziecku można wmawiać coś tak okropnego? Żadna z tych osób nie powinna pracować z dziećmi w taki sposób. Nikt mnie nie przeprosił.
Mam nadzieję, że moje dzieci nie będą miały takich przeżyć. To były najgorsze chwile w całej mojej edukacyjnej wędrówce. Do tej pory mam problemy, gdy ktoś mnie o coś posądza, czuję się jak w klatce. Dokładnie jak w tym małym, ciasnym pokoiku.
Kiedyś w szkole średniej, na lekcji psychologii, omawialiśmy zagadnienie pewności siebie. Ja sama nigdy zbyt dowartościowana nie byłam, ale zawsze lubiłam motywować i wspierać innych.
W klasie była także koleżanka, bardzo ładna, ale miała się za śmiecia. Nie chodziła smutna i, jak to się mówi, w depresji, ale gdy przychodziło co do czego, pokazywała to drugie, smutne oblicze, które ujawniła podczas zajęć.
Wracając do domu (a większość klasy jeździła autobusami) zauważyłam, że koleżanka miała czerwone oczy, ledwo powstrzymywała łzy. Ogólnie rzecz biorąc nie należała ona do grona moich znajomych, ale poczułam, że powinnam do niej chociaż napisać i odrobinę wspomóc psychicznie.
Od razu po powrocie do domu napisałam jej wszystko co o niej myślałam, że jest śliczna, miła i ma piękny uśmiech. Dopisałam na końcu, że nie ma powodów do kompleksów i że powinna bardziej w siebie wierzyć. Odpisała jedynie "dziękuję", i przez kilka lat ta kwestia pozostawała zamknięta.
Aż do dzisiaj.
Spotkałyśmy się przypadkowo na ulicy. Tak jak z większością byłej klasy, myślałam, że wystarczy zwykłe "cześć" (zwłaszcza że w ciągu wszystkich trzech lat chodzenia razem do klasy rozmawiałyśmy ledwie kilka razy), dlatego zdziwiłam się, gdy ta mnie przytuliła. Nie ukrywam, byłam w szoku, ale ona zaraz wyjaśniła, dlaczego tak zareagowała.
Powiedziała, że tego właśnie dnia, na lekcji psychologii stwierdziła, że nie ma sensu żyć, była tak słaba psychicznie, że nie dawała rady. Nie miała do kogo pójść, bo ukrywała swój rzeczywisty stan nawet przed przyjaciółmi. Gdy wróciła do domu, chciała ze sobą skończyć, rodzice mieli wrócić wieczorem, dlatego miałaby gwarancję, że nikt jej nie uratuje. Ale wtedy do niej napisałam, i to sprawiło, że zrezygnowała. Wszystkie te cechy, które przypisywała jej klasa podczas zajęć nie były tyle warte, co kilka szczerych zdań.
Po odczytaniu wiadomości popłakała się i zrezygnowała z próby samobójczej.
Dziś jest szczęśliwa, przynajmniej na taką wyglądała. Ma narzeczonego, kończy studia i niedawno dostała pracę.
Powiedziała, że gdyby nie ja, nie byłoby jej tu teraz, ale ja się z tym nie zgadzam. Uważam, że osiągnęła to tylko dzięki własnej sile i wytrwałości, bo ja tylko napisałam kilka zdań, a każdy ma w sobie siłę, tylko czasami nie umie jej odkryć.
Pamiętajcie, zawsze jest powód by żyć, tylko czasami, w chwilach załamania, nie umiemy go dostrzec.
Nigdy o tym nikomu nie mówiłam, ale jest to żenująca sytuacja z nastoletniego okresu w moim życiu.
Pochodzę z większego miasta. Gdy miałam ok. 17 lat, byłam na basenie - na pewno kojarzycie różne kolorowe zjeżdżalnie. Taką oto zjeżdżalnią postanowiłam zjechać na czerwonym świetle, gdyż przede mną był dobrze znany mi kolega. Uznałam, że nie może stać się nic złego... jednak kiedy zjechałam na dół, usłyszałam gwizdek najprzystojniejszego z możliwych ratowników. Moje oczy od razu się zaświeciły. Pomyślałam, że na pewno wie o czerwonym świetle i zaraz dostanę ostrzeżenie, a będzie to pretekst do rozpoczęcia rozmowy...
Jakie było moje zdziwienie, kiedy szłam do niego ok. 200 metrów, a on powiedział tylko „popraw sobie strój”, po czym ja spojrzałam, a cały biustonosz przesunął się na tył - od wody, w którą wpadłam z dużą prędkością. Tak oto stałam przed ratownikiem i resztą osób na basenie świecąc biustem bez stroju. Pomyślcie, jaką miałam minę, kiedy to zobaczyłam. Myślałam, że zapadnę się pod ziemię.
Dodaj anonimowe wyznanie
