#O3nA1
Czy mam „problem”, czy to w miarę normalne?
Czy mam „problem”, czy to w miarę normalne?
#a0NN6
#xvSy2
Mam pewne "hobby", o którym nikt nie wie. Otóż prowadzę coś w stylu "kartotek" osób z Anonimowych. Mam tam wypisane wszystko, co wiem o danej osobie - od płci, przez wiek i zawód/szkołę, do ulubionego jedzenia, fobii czy preferencji seksualnych. Niektóre "kartoteki" mają tylko po kilka faktów, inne (zwłaszcza te najbardziej znanych użytkowników) zajmują ponad stronę. Zdziwilibyście się, ile wiem o niektórych z Was. Rodzina, zwierzęta, hobby - zabrzmi to trochę strasznie, ale przede mną nic się nie ukryje. Czasem lubię też zbierać dane i robić wykresy, ile % ludzi lubi daną rzecz/film/czynność/cokolwiek. Mój zbiór liczy sobie już ponad 500 osób (co zajmuje mi 4 zeszyty) i ta liczba nadal rośnie.
Uprzedzając pytania- nie, nie siedzę dniami i nocami na Anonimowych. W wolnych chwilach przeglądam Główną, gdzie wyłapuję informacje. Myślałam też o stworzeniu swego rodzaju spisu treści - nick, zeszyt i strona, na której można go/ją znaleźć, ale zajmę się za to, kiedy będę mieć czas.
Nie wiem, po co to robię. Sprawia mi to pewnego rodzaju przyjemność. Myślałam też, żeby traktować to jak swego rodzaju "pomagacz", ale trudno byłoby wyszukiwać te wszystkie informacje spośród pierdyliarda nicków.
Morału nie będzie, bo według moich "badań" 98,3 % użytkowników (i to tylko tych zapisanych przeze mnie) ich nie lubi.
Czy to już choroba?
#QeE4Z
Kilka lat temu wyjeżdżałam na obóz wakacyjny do Bułgarii. O godzinie 7:00 był zaplanowany wyjazd z Katowic. O godzinie 6:55 staliśmy jeszcze przy kasie kupując buty, bo tacie nie podobały się te, które mam na sobie. Na autokar nie zdążyłam. Musieliśmy jechać do kolejnego miasta, z którego odjeżdżała wycieczka. Tym razem się udało.
Siedziałam sobie już spokojnie w autokarze, powoli ruszaliśmy... kiedy przez okno ujrzałam swojego ojca biegnącego za autokarem z wielkim słojem ogórków kiszonych. Już zdążyłam schować się pod fotel, gdy nagle pojazd się zatrzymał i usłyszałam z głośników swoje nazwisko, by zejść do wyjścia i odebrać od taty ogórki. Zostałam zapamiętana do końca obozu.
PS Ogórki przydały się na kaca.
#sq9C1
Fajnie...
#sgU20
Gdy byliśmy już praktycznie na przystanku tramwajowym, moja dziewczyna zorientowała się, że gdzieś zgubiła telefon. Ja od razu wyciągnąłem swój i dzwonię. Raz, drugi, trzeci. W tym czasie wracaliśmy się do stolika, przy którym jedliśmy. Założyliśmy, że pewnie gdzieś tam jej wypadł.
Za czwartym razem odebrał chłopak w wieku mojej dziewczyny, a 2 lata młodszy ode mnie. Ustaliliśmy, że spotkamy się przy informacji. On czekał już na miejscu, a my za chwilę tam dotarliśmy. Mówił, że chciał zadzwonić prawdopodobnie do mamy Kaśki, ale nie był w stanie telefonu odblokować. Więc czekał i liczył na to, że właścicielka sama się odezwie z czyjegoś numeru.
Chcieliśmy mu dać jakieś znaleźne, bo zasłużył. Mógł równie dobrze telefon chować, wyjąć kartę sim i przeformatować. Ale zachował się w porządku i postanowił go oddać.
Upierał się, że to niepotrzebne. Ale poprosił na chwilę o ten telefon. Kaśka z taką nutą niepewności mu go dała. Ja stałem spięty, na wypadek gdyby jednak chciał uciec.
Wiecie co zrobił? Wyciągnął z plecaka jakiś plik z naklejkami i przykleił jedną na telefon, po czym go oddał i na odchodne rzucił, żeby zrobiła to, co tam pisze. Z Kaśką pomyśleliśmy, że pewnie nakleił jej jakiś uśmiech, czy coś w ten deseń. Byliśmy w szoku po tym, co zobaczyliśmy. Napis brzmiał "Jestem z DKMS, a Ty?"
Zamówiliśmy pakiety. Przyszły w środę, odesłaliśmy jeszcze tego samego dnia.
Gdy piszę to wyznanie, jest wtorek okolice 22.00. A wczoraj popołudniu, tydzień po zamówieniu pakietów, Kaśka dostała telefon z fundacji, że jest biorca na jej szpik. Teraz śpi. Ale w ciągu dnia widziałem, że z jednej strony się trochę boi. Ale jest też w cholernie bojowym nastroju, by komuś pomóc.
A chłopak? Nie mam pojęcia jak się nazywa, ani co robi. Wiem za to jedno. Dla kogoś jest chyba jak anioł stróż, bo pojawił się w odpowiednim miejscu, o odpowiedniej porze.
#Bpcge
#FZIxf
#vS5R9
Jednym z tych sposobów były filmy ewangelizacyjne pod tytułem: „Czy jesteś dobrym człowiekiem” i inne wywiady uliczne.
Niestety, często ludzie źle mnie oceniają. W Polsce, gdy ktoś czyta Biblię, jest brany za Świadka Jehowy albo za księdza. Nie jestem żadną z tych opcji, zresztą... Ani jedna, ani druga nie rozumie, czym jest chrześcijaństwo.
Zanim się nawróciłam, babrałam się okultyzmie, a w oczach Boga byłam wiedźmą.
Poza tym miałam bardzo traumatyczne dzieciństwo, którego do dziś odczuwam skutki.
Wielu rzeczy żałuję, bardzo zgrzeszyłam przeciwko Bogu. Boli mnie też, że już jako osoba nowo narodzona również grzeszę i zamiast świecić osobom ze świata, upadam i bywam zgorszeniem. Wiem natomiast, że zbawiona jestem z łaski przez wiarę i pomimo swoich upadków, zostałam przyjęta do Bożej rodziny i to On mnie podtrzyma, da mi siły i nikt mnie z Jego rąk nie wyrwie. On jest jedyną moją nadzieją. Dodam też, że nie tylko moją, ale każdego.
Wszyscy zgrzeszyliśmy i wszystkim z nas brakuje chwały Bożej, zepsuliśmy się i niestety, ale żyjemy w grzechu.
Wszystkich z nas czeka śmierć – jednych na raka, drugich w wypadku, trzecich na starość. Umieramy przez grzech.
Modlę się o wiele osób i bardzo pragnę, by Pan Bóg otwierał oczy ludziom, że zbawienie od potępienia jest tylko w Jezusie Chrystusie i w Jego idealnej ofierze.
Chciałabym też, by ludzie częściej zadawali sobie pytania, co czeka ich po śmierci.
Przykładamy tyle starań i uwagi na to krótkie i bolesne życie, ale w ogólnie nie myślimy co potem, gdzie to „potem” jest wiecznością.
#h4FdS
Wielkie było moje zdziwienie, że rodzice zabronili mi go pokazywać, gdy zobaczyli, co na pożegnanie prezentuję pani katechetce.