Na początku roku akademickiego zdałam sobie sprawę, że nasz wykładowca od ekonomii ma dziwny zwyczaj częstego kończenia zdania pytaniem „tak?”. Nudziło mi się i postanowiłam zrobić małą kalkulację. Za każdym razem, gdy padał ten wyraz, ja zaznaczałam to w tabelce, którą specjalnie na tę okazję przygotowałam.
Dziś na trwającym 50 minut wykładzie padło dokładnie 72 „tak?”, co nam daje 1,44 „tak?”/min. To lepszy wynik niż ten z poprzedniego tygodnia, gdzie „tak?” wypowiedziane zostało zaledwie 67 razy. Od początku roku rekord ustanowiony został w styczniu, kiedy „tak?” usłyszeliśmy 118 razy! Najsłabiej było w połowie kwietnia. Wówczas „tak?” zabrzmiało 39 razy. Póki co w skali roku średnia to 1,53 „tak?”/min.
Do jasnej cholery! I niech ktoś mi powie, że studenci nie uważają na zajęciach!
Jakiś miesiąc temu byłam na pogrzebie mojego dziadka. Było mi trochę smutno, ale jakoś nie czułam się strasznie rozdarta i zrozpaczona. Może dlatego, że nigdy nie miałam z nim dobrego kontaktu, rzadko się widywaliśmy. Oczywiście nikomu tego nie powiedziałam, że śmierć dziadka mną za bardzo nie wstrząsnęła.
Tydzień temu zdechł mój labrador. I to jest dla mnie prawdziwa tragedia. Od tamtej pory nie wychodzę z domu, nie jem, schudłam już dwa kilo. Czuję się okropnie, jakby los odebrał mi najukochańszą i najbliższą osobę na tym świecie. Wciąż płaczę, nie mam ochoty na nic. Wszystko wokół przypomina mi Maksa.
Bardziej zabolała mnie śmierć zwierzęcia niż członka najbliższej rodziny. Wiem, jestem naprawdę okropnym człowiekiem.
Razem z chłopakiem doszliśmy do wniosku, że niedługo będzie już pora na poznanie naszych rodzin, więc zaczęliśmy sobie pokazywać zdjęcia naszych rodzin. Oglądając jedno z nich ukochany powiedział, że mój tata wygląda na bardzo spoko kolesia i jestem bardzo do niego podobna.
To miłe, ale musiałam go wyprowadzić z błędu - na zdjęciu była moja mama....
Nie mam węchu. Zawsze, gdy coś mi nie pasowało w jedzeniu, prosiłam mamę, żeby powąchała czy to jest jeszcze dobre. Mama zwykle sprawdzając mówiła, że tak, że mogę jeść. Prawie za każdym razem dostawałam strasznej biegunki.
W końcu zapytałam mamę dlaczego nie mówi mi prawdy, że jedzenie było już zepsute. Wtedy mama przyznała mi, że ona też nie ma węchu tylko głupio było się jej przyznać.
Wyznanie nie będzie szokujące.
Od kilku lat jestem w związku małżeńskim. Moja żona jest rozwódką i ma syna z poprzedniego małżeństwa. Ojciec spotyka się z nim raz w miesiącu, ale raczej z obowiązku, niż z miłości. Ja natomiast pokochałem dzieciaka głęboką miłością i traktuje go jak własne dziecko. Chłopak ma 13 lat, ja mówię do niego Synu, on do mnie Tato. Generalnie jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi i można by powiedzieć, że nie możemy bez siebie żyć. Nie ma tu patologii - chłopak ma swoje życie, przyjaciół i zainteresowania. Wyjeżdża na obozy itp. Ale kiedy tylko możemy, staramy się spędzać czas razem (np. kiedy ja pracuje w domu, on siedzi ze mną i czyta książkę obok).
Żona jest normalna i nie ma problemu, ze współdecydowaniem ze mną o jego wychowaniu.
Nigdy bym nie przypuszczał, że będę w stanie tak pokochać "obcego" dzieciaka.
System Eliminacji Studentów Jest Aktywny.
W skrócie SESJA.
Przede mną egzamin z fizjologii. Kto się uczył, ten wie, że przedmiot straszny.
Chwila przerwy od nauki. Wchodzę na fejsika. Patrzę, a tam wydarzenie: nocne uczenie w bibliotece mojej uczelni.
Stwierdziłam, że zmiana otoczenia dobrze mi zrobi.
Ubrałam się szybko, chcę już wychodzić na tramwaj i zamarłam.
Zapomniałam, że jestem w swoim rodzinnym domu, 200 km od uczelni.
Idę zrobić sobie kawę.
Tydzień temu umarł jeden z moich psów. Sen z powiek (dosłownie) spędza mi myśl, czy tam gdzie teraz jest (tęczowy most, raj, psie niebo - każdy wierzy w coś innego) jest szczęśliwy. Czy za nami nie tęskni, czy mu dobrze, czy nie myśli, że go porzuciłam, skoro jest tam beze mnie. Mam 32 lata, a strach przed tym, że może być tam smutny powoduje u mnie potok łez.
Po dwóch miesiącach związku postanowiliśmy wyjechać na wspólne wakacje. Chcieliśmy się do siebie zbliżyć, lepiej poznać, sprawdzić, jak radzimy sobie w sytuacji, gdy jesteśmy ze sobą non stop.
Choć wyjazd był cudowny, nic nie zbliżyło nas tak jak "klątwa faraona", z którą przyszło nam się zmierzyć po powrocie do kraju. Naprzemienne okupowanie łazienki, trzymanie włosów czy parzenie herbatki... zaowocowały zaręczynami.
Okoliczności ciut obrzydliwe, ale konsekwencje bajeczne - 10 lat po ślubie, 2 dziecko w drodze.
Do dzisiaj nie wiem, co wtedy tak naprawdę się stało, ale postaram się opisać dokładnie jak było.
Wracałam z koleżanką samochodem z długiej podróży. Kilka godzin za kółkiem z krótką przerwą na rozprostowanie nóg. Do domu zostało jeszcze jakieś 100 km i chciałam jak najprędzej dojechać. Prosta droga, dookoła same drzewa. Prędkość największa dopuszczalna, patrzę tępo przed siebie i prowadzę. Cisza w samochodzie, jedynie szum drzew wokół. Nagle z lasu wybiega jakaś dziewczyna, tuż przed maską samochodu. Wciskam gaz, gwałtowne hamowanie. Koleżanka przestraszona, pyta, co się stało. Ja wybiegam z samochodu, patrzę dookoła, po dziewczynie ani śladu. Mówię, że przecież ktoś wbiegał pod maskę, a koleżanka mówi, że przecież spokój, pusta droga, nikogo nie było.
No cóż, na pewno jej nie przejechałam, bo bym poczuła uderzenie. Wokół ani żywego ducha. Pomyślałam nawet, że może przysnęłam i stąd mi się tak przedstawiło przed oczami.
Z powrotem wsiadamy do samochodu, jedziemy. Teraz dużo trochę wolniej. Zaledwie 500 metrów dalej deja vu. Jakaś dziewczyna wbiega tuż przed maskę, ale bez problemu zahamowałam, jako że jechałam ok. 50 km. Dziewczyna roztrzęsiona, krzyczy, rozdarta bluzka, wpadła do mojego samochodu i krzyczy żeby jej pomóc, żeby szybko odjechać. Kątem oka zobaczyłyśmy dobrze zbudowanego mężczyznę, który jak zobaczył samochód, spłoszył się i wbiegł w głąb lasu. Dziewczyna cały czas płakała, dowiedziałyśmy się jedynie, że wracała na stopa, zatrzymał się jakiś mężczyzna, oferując pomoc. Ale w trakcie jazdy skręcił do lasu i próbował z**ałcić dziewczynę, która jakimś cudem mu się wyrwała.
Nie potrafię wyjaśnić tego, jak to możliwe, że całą sytuację z wybiegającą dziewczyną widziałam kilkaset metrów prędzej. Pewnie gdybym się wtedy na chwilę nie zatrzymała, to przejechałabym zanim dziewczyna wybiega z lasu. Tamta droga nie jest często uczęszczana, gdyby nie trafiła akurat na moje jadące auto, ten mężczyzna by ją pewnie dorwał.
Parę lat temu zmarła moja babcia, której naprawdę wiele zawdzięczam. Na pogrzebie nie uroniłam ani jednej łzy, może dlatego, że pogodziłam się z jej chorobą? W każdym razie podeszła do mnie ciotka. Nie cierpię tej kobiety, bo niejeden raz ubliżyła mi z różnych powodów i już wiedziałam, że zapowiada się niesamowita konwersacja.
- Że ty dziewczę nie płaczesz... Babcia była na wszystkich weselach swoich wnuków, a tylko na twoim nie będzie...
Wkurzyłam się i powiedziałam:
- Ciociu, za to ty nie byłaś i nie będziesz na żadnym weselu swoich wnucząt, bo jesteś sama. Zresztą się nie dziwię, nikt by nie wytrzymał z taką jedzą.
Po tej rozmowie miałam przechlapane u mamy (ciocia oczywiście wszystko jej powiedziała), ale widok twarzy mojej ciotki był tego wart.
Dodaj anonimowe wyznanie