#U6VFE
Kilka miesięcy temu poznałem kobietę swojego życia, dla niej staram się przestać grać. Jest to ciężkie i nie zawsze się udaje. I choć wyprostowałem sprawy w skarbówce, pracuję i zbieram na długi, to boję się przyznać do mojej przeszłości, która się za mną wlecze.
#RcUNM
Niestety tylko mi się wydawało, jak wszyscy wiemy mózg przechowuje miliardy zdobytych w ciągu życia informacji ale nie zawsze zdajemy sobie sprawę z ich posiadania, w tym też przekleństwa.
Od urodzenia miałam problemy z zatokami.
Wreszcie po latach walki, kiedy miałam 15 lat zdecydowano się zrobić mi zabieg pod narkozą który raz na zawsze miał pozbyć się problemów.
Zawsze byłam grzeczną dziewczyną a dorośli mnie lubili dlatego tak mi wstyd tego co się stało zaraz po zabiegu.
Wybudzono mnie z narkozy i zaczęłam być na wpół świadoma tego co się dzieje, więc kiedy wyciągali mi rurkę intubacyjną czułam ból i strach. Kiedy wreszcie mogłam złapać powietrze,( będąc na ponarkozowym haju) moje ciało jakby coś opętało i zaczęłam w złości klnąć na te biedne pielęgniarki i lekarzy, wyzywać ich wypowiadając przekleństwa i wyzwiska których teraz nie mogę sobie przypomnieć, pamiętam tylko, że była to bardzo elokwentna wiązanka oraz, że takie wydarzenie miało miejsce. Nic więcej nie potrafię sobie przypomnieć.
Do tej pory mi wstyd.
#hUmL7
NIC! kompletnie nic, zaśpiewali mi 100 lat - to było wszystko. Bardzo wszyscy byli zdziwieni, dlaczego nie mam humoru w swoje urodziny.
A mi jest tak bardzo przykro, bo ja zawsze o nich pamiętam. Nawet gdy było bardzo krucho z pieniędzmi, to coś odłożyłam, żeby kupić choć drobnostkę.
#V29a4
Mam 21 lat i na kurs zapisałam się pod naporem rodziny. "Zrób teraz, bo potem nie będziesz miała czasu", mówili i dali mi pieniądze. Wahałam się, bałam, no ale poszłam. Stwierdziłam, że to nie może być trudne i na pewno będzie fajnie.
Podobały mi się pierwsze 3h jazd, a z każdą kolejną wiedziałam, że ja nie chcę tego prawa jazdy. Ogólnie powiedziałabym, że szło mi średnio. Praktykę zdałam za 4 razem, trzy razy oblewając na placu. Udało mi się zdać tylko i wyłącznie dlatego, że był niewielki ruch i miałam absolutnie najprostszą trasę. Same skręty w prawo, na rondzie pierwsze zjazdy, skrzyżowania ze światłami bezkolizyjnymi, parkowanie na pustym parkingu.
Pierwsza jazda po zdaniu prawka była okropna. Ja nie umiem jeździć. I to nie tylko dlatego, że nie mam wprawy, ale ja naprawdę nie umiem. Już zwykła górka powoduje, że nie jestem w stanie ruszyć. Skrzyżowanie pod górkę? Nie ma mowy. Skręcić na wąskiej drodze? Niewykonalne. Do tego dochodzi strach. Wręcz panicznie boję się jeździć. Fakt, że to ja muszę nad wszystkim panować mnie przeraża.
Ogólnie nigdy jakoś specjalnie nie lubiłam alkoholu, ale obecnie wręcz zmuszam się do wypicia, żeby tylko nie być "opcją kierowcy".
Podziwiam ludzi którzy jeżdżą i od razu po zdaniu prawka robią to bez drugiej osoby obok. Dla mnie jest to czynność zbyt trudna i przerażająca.
Żałuję, że zrobiłam prawo jazdy, żałuję wydanych pieniędzy. Mam ochotę wyrzucić mój nieużywany plastik do kosza. Jest mi z tym bardzo źle.
#sut2t
Dzieci są zachwycone, opowiadają potem rodzinie o tym, jak to słyszały Mikołajowy dzwonek i w ogóle łaaał... Lata temu, jeszcze zanim przyszły na świat nasze dzieci, dostałam na urodziny od męża dzwonek z napisem: "Dzwonek na sex". I jest to jedyny dzwonek w naszym domu.
#8u1LH
Mam półroczne dziecko, gdy wracaliśmy ze spaceru maluch smacznie sobie spał. Przechodziłam drogą pod samymi kamienicami i nawet nie wiem kiedy do wózka wpadł niedopałek papierosa. Szybko zareagowałam i na szczęście skończyło się tylko na przepalonym kocyku i lekko zniszczonym kombinezonie oraz niewielkiej dziurze w wózku.
Gdyby nie to, że jest już zimno, gdyby to zdarzyło się latem, dziecko skończyłoby z poparzeniami. Przecież taki niedopałek wyrzucony z okna może zrobić komuś krzywdę, spaść na głowę. Dlaczego niektórzy w ogóle nie myślą?
#kJQwK
Z moim M. nie mieszkaliśmy wtedy razem więc odprowadzał mnie do domu rodziców przez park, o chwała bogom, że akurat tamtędy! W pewnym momencie zaczął boleć mnie brzuch, kiszki grają marsza, ja prawie płaczę i czuję, że nadchodzi laksa stulecia... Myślałam, że dam radę do domu, myliłam się... Mówię, kotku nie dam rady zesram się, masz jakieś chusteczki? Niestety mój rycerz nie miał, więc powoli godziłam się z kleksem w spodniach. Jednak rycerz miał plan inny, zdjął skarpetki i kazał mi lecieć w krzaki! Jaka ja mu wdzięczna za te skarpetki wtedy byłam! Zrobiłam swoje, myślałam, że razem ze sraczką wyleciała ze mnie dusza i pół jelit, ale przeżyłam.
Wszystko byłoby okay, gdyby nie fakt, że krzaki które wybrałam, były centralnie odsłonięte na alejkę, zaraz obok lampa, a odgłos siarczystego bąka niósł się na 3 kilometry. Uciekliśmy stamtąd szybko, nie oglądając się za siebie. I tak oto do dziś mamy ulubioną historię o Aduni srającej przy alejce, podcierającej się skarpetami dzielnego rycerza.
P.S. Mój luby zesrał się w spodnie wracając autobusem ode mnie, a cała paczka znajomych miała ten sam problem z atakiem sraczki. Więcej nie poszliśmy do tego pubu, ale dalej wszyscy się śmiejemy, że napadła nas zagłada jelitowa. :D
P.S.2. Okazało się potem, że oboje mieliśmy chusteczki.
#k4ytF
Andrzej cały dzień podniecał się tym, jaki dobry interes zrobił. Że jest do przodu dobrych kilka stówek.
Szkoda, że nie widzieliście jego miny, gdy usłyszał od pani z lombardu, że łańcuszek wcale nie jest ze złota.
Łańcuszek okazał się dla Andrzeja jeszcze bardziej pechowy. Bo całą sytuację nagrał z ukrycia jeden z pasażerów. I jeszcze tego samego dnia Andrzej wyleciał z pracy.
#6DbsN
Wczoraj, podczas szybkiego sprawdzania fejsowych aktualności, gdzieś pomiędzy robieniem nudnych raportów, trochę przycisnęła mnie poranna kawa i musiałem awaryjnie pobiec do świątyni dymania.
I kiedy tak siedziałem sobie na ceramicznym tronie dowiedziałem się, że właśnie zostałem wyrzucony z pracy. Na telefon przyszło powiadomienie o zmianie mojego statusu zawodowego na „bezrobotny”. Najwyraźniej, w mojej bezdennej głupocie, zostawiłem na biurku komputer z uruchomionym Facebookiem.