#K0rnq

Pewnego jesiennego dnia wracałam od koleżanki z sąsiedniego miasta do domu. Miałam tak połamane autobusy, że na styk byłabym o wyznaczonej godzinie powrotu w domu. Było już ciemno, a autobus o tej godzinie nie jechał standardową trasą tylko objeżdżał po drodze kilka wiosek...


W pewnym momencie poczułam parcie na jelito grube. Pomyślałam, że spokojnie dojadę do domu mimo tego, że miałam jeszcze po drodze przesiadkę. Moje szacunkowe obliczenia były błędne. Coraz bardziej czułam, że moje jelita szykują coś płynniejszego od tradycyjnego klocka, oblały mnie poty i wiedziałam, że mam tylko 2 wyjścia. Albo wysiąść na najbliższym przystanku, lecieć w krzaki i czekać na kolejny autobus albo srać w zbroję. Wybrałam pierwszą opcję, czego potem bardzo szybko pożałowałam.

Wysiadłam, pędem poleciałam za krzaki i zrobiłam co swoje, wróciłam.... I wtedy zaczął się mój horror. Okazało się, że nie wiem gdzie jestem, bo wieś była mi bliżej nieznana, na przystanku oprócz znaku "przystanek autobusowy" i latarni nie było nic. Przystanek był umiejscowiony w polach. Zimno, ciemno, nie wiedziałam kiedy przyjedzie kolejny autobus i na dodatek rozładował mi się telefon. Spanikowałam, a w głowie tysiąc złych myśli.
Dupa piecze i zarazem swędzi, bo nie było czym się podetrzeć. Usiadłam na chodniku i zaczęłam ryczeć. Nie wiedziałam ile przesiedziałam, ale autobus w końcu przyjechał. Usiadłam tuż za kierowcą. Jadę. Nagle poczułam, że teraz to nie krecik chce wyjść na wolność tylko porządny paw. Siedzę spocona i modlę się żebym tylko dojechała na swój przystanek, albo chociaż wyjechała z tej wioski. Moim oczom w końcu ukazało się miasto, ale do przystanku jeszcze kawałek... Ściągnęłam z szyi arafatkę zrobiłam z niej "worek" i narzygałam... Ulga była natychmiastowa. W końcu wysiadłam z autobusu na docelowym przystanku, podeszłam do kosza i zamiast wyrzucić tą orzyganą chustkę, to z całej siły wytrzepałam zawartość... między innymi na siebie.

Podjechał akurat ostatni autobus na moje osiedle. Widząc ludzi w autobusie stwierdziłam, że poświęcę się i do niego nie wsiądę tylko wrócę na nogach. Wiedziałam, że w domu i tak będzie zjebka za trzygodzinne spóźnienie. Idę, zapłakana i orzygana, a w ręku ciągnę po chodniku tą brudną chustkę. Resztkami sił doszłam 4 kilometry na swoje osiedle. Widzę z daleka blok i świecące się u mnie w mieszkaniu światło w kuchni.... No to ja już wiedziałam, że będzie awantura. Wchodzę do klatki i znowu mnie sranie spięło, biegnę do windy, weszłam do niej i zwieracze nie wytrzymały. Zesrałam się w pory. Zanim wyszłam z windy, to co nieco wypadło przez nogawkę.

Dzwonię dzwonkiem do drzwi i czekam na swoją egzekucję, chociaż już mi było wszystko jedno.... Tata otworzył mi drzwi, zobaczył mnie całą w rzygach, osraną i zapłakaną. Nie odezwał się ani słowem.
Ot, zasrana historia ;)

#aKS43

W drodze do szkoły szłam sobie dość rzadko uczęszczanym skrótem. W czasie mojego melancholijnego spaceru zerknęłam odruchowo w prawo, a z racji tego, że w Anglii firanki czy zasłonki na okna nie są zbyt częstym zjawiskiem, miałam doskonały widok na 55-calową plazmę i film dla dorosłych na niej. No niby nic, sama czasem oglądnę, każdy ma do tego prawo, więc idę dalej.

Nagle coś uroiło mi się w moim niewyspanym, poniedziałkowym mózgu, zawróciłam i przez chwilę z oddali przyglądałam się całemu pomieszczeniu. Koło telewizora stała byle jaka choinka, a nad nim obrazek z Jezusem... Niewiele myśląc podeszłam do okna i zapukałam w szybę, wystraszony i zdezorientowany facet spojrzał na mnie, a ja z bananem na twarzy pomachałam mu palcem, że nieładnie. Na koniec wskazałam na zdjęcie Jezusa i na migi pokazałam mu, że go widzi. Facet był mega zmieszany i cały czerwony na twarzy. Żeby przypadkiem nie dostać, za przeproszeniem, zjebki, wzięłam dupę w troki i uciekłam.

Tak a propos, chodzę do jednej z największych szkół katolickich w mieście, a ze względu na to, że jestem seniorem, miałam jeszcze mundurek z logo szkoły, który raczej każdy rozpoznaje... Pewnie pomyślał, że mam manię na punkcie grzechu i Jezusa.

Na szczęście facet miał na sobie koc ;)

#7PiUb

Kiedyś byłem na 5-dniowym szkoleniu w Krakowie. Za nocleg płaciłem sam, więc wybrałem tani hostel na Miodowej. Łóżka były niewygodne, do tego cały dzień spędzałem przy komputerze. Rozbolały mnie plecy i w żaden sposób nie mogłem pozbyć się tego uciążliwego bólu. Codziennie wracając do hostelu mijałem saunę i pomyślałem, że wygrzeje sobie porządnie plecy i ból pleców minie. Odwiedziłem wreszcie saunę. Wytrzymałem w niej dosłownie 10 minut. Nie z powodu temperatury, choć jak się okazało w saunie było "gorąco".


Porządnie zaparowane pomieszczenie, głęboko i donośnie wzdychający mężczyźni. Około 12 mężczyzn. Gdy opadła para, zobaczyłem cóż tam się wyczynia i zacząłem się obawiać że wygrzeją mi odbyt, a nie plecy. Wybiegłem w popłochu.
Ps. Przegooglowałem, że sauna Spartakus jest kultowym gejowskim miejscem na mapie Krakowa... bez jednej tęczowej flagi. Taka pułapka.
Ps2. Gdy opowiedziałem tą historię rodzinie, szwagier Tomasz zaczął porozumiewawczo puszczać do mnie oko.

#QGW5C

Bardzo kocham moją mamę, jest najwspanialsza na świecie. W moim domu zawsze było wiele miłości, rodzice kochali siebie nawzajem i tak samo bardzo mnie i mojego brata. Nie byliśmy bogaci, tata jest mechanikiem, mama przez całe życie pracowała jako sprzątaczka. Mimo to zawsze weekendy spędzaliśmy razem, jeździliśmy na wycieczki, rodzice pokazywali nam świat, uczyli o życiu, zabierali na spacery i biwaki. Wieczory spędzaliśmy grając w karty czy w planszówki. 

Zawsze nas wspierali i pomagali w realizacji marzeń i pasji. Oboje z bratem wyrośliśmy na dobrych, wykształconych i mądrych ludzi. Mój brat w wieku 23 lat założył swoją firmę informatyczną, a teraz, po 4 latach, ma już własny dom, rodzinę i żyje luksusowo. Mi również udało się skończyć dobre studia, znaleźć pracę w zawodzie i powoli pnę się po szczeblach kariery. O co więc chodzi? O to, że moja mama jest, łagodnie mówiąc, niewykształcona. A mówiąc wprost, jest po prostu głupia.



To ta osoba, którą możecie czasem spotkać w Internecie, gdzie pisze dwadzieścia linijek bez użycia jakiegokolwiek znaku interpunkcyjnego. 
Osoba, która pisze "ktury", "pszeczkole", czy "wogule". Osoba, która nie odróżnia Austrii od Australii i nie wie, czy najpierw się dodaje, czy mnoży. Osoba, która nie wie jaka jest stolicy Wielkiej Brytanii.

Wiele razy widziałam w Internecie teksty ludzi, którzy twierdzą, że tacy nie powinni się rozmnażać, że ich dzieci będą debilami, że przez takie osoby ludzkość wyginie. Przykro mi czytając takie komentarze, bo pomimo niskiego IQ, moja mama dała mi szczęście, miłość oraz coś, czego nie wyniesie się z żadnej szkoły - mądrość życiową. Nauczyła mnie tolerancji, pewności siebie i nie poddawania się nigdy. 
Nie zamieniłabym mojej "głupiej" mamy na żadną inną.

#7WW8C

Lata temu moja kuzynka miała lalkę Barbie - Roszpunkę.
Geniusz lalki polegał na tym, że w wielkiej dziurze w głowie miała wciśnięty splot syntetycznych blond włosów. Wystarczyło je pociągnąć, a złote włosy wychodziły z plastikowej dziury.

Kuzynka zawsze miała lepsze zabawki. Głównie dlatego, że bardzo o nie dbała i nikomu nie pozwalała ich dotykać.

Kiedyś bawiłam się z kuzynką w jej pokoju i strasznie się pokłóciłyśmy. W ramach rozstrzygnięcia sporu złapałam Roszpunkę i z pełną premedytacją ucięłam jej włosy zaraz przy tej wielkiej dziurze w plastikowej głowie.
Oczywiście bieg do rodziców, kuzynka we łzach, ja też, no bo ona płacze, to ja nie będę gorsza. Kuzynka utrzymywała, że zrobiłam to na złość, co zasadniczo było poprawnym tokiem rozumowania.
Ostateczny werdykt rodziny - ucięłam, bo myślałam, że włosy odrosną. Przecież tak było w reklamie

Do teraz boli mnie to, że moja rodzina była bardziej skłonna uwierzyć w moją absurdalną głupotę niż w moją złośliwość.

#RfFJV

O tym, jak przekonałam policjantów do swojej niewinności.

Jakieś 1,5 roku temu dowiedziałam się przypadkiem, że jestem o coś podejrzana i niedługo zawita do mnie policja. Powiedział mi to mój tata, a ja do dzisiaj nie wiem skąd to wiedział. No nie powiem, przestraszyłam się i zaczęłam pisać do znajomych, czy nie wiedzą o co chodzi. Od kumpla (który był na komisariacie na przesłuchaniu w tej sprawie) dowiedziałam się, że parę tygodni wcześniej jakąś para dość drastycznie pobiła pewnego chłopaka, a jedynym dowodem w sprawie jest nagranie, na którym widać ową parę. Podobno dziewczyna z nagrania była nieziemsko do mnie podobna i ktoś powiedział o tym policji. Ja, wiedząc, że to nie ja, już trochę spokojniejsza, zaczęłam myśleć co w danym dniu robiłam.

Parę dni później ktoś puka do drzwi, otwieram, a tam panowie policjanci. Grzecznie wpuszczam ich do środka, uspokajam psa i pozwalam panom mówić.
Pierwsze pytanie - co robiła pani tej nocy, no to ja mówię, że byłam w domu z chłopakiem i przyjacielem. Panowie twierdzą, że nie, i że mają na to dowody. Jeden z nich wyciąga telefon, pokazuje mi nagranie. No prawda, dziewczyna podobna do mnie, ten sam wzrost, kolor i długość włosów też się zgadza, tylko że wiem, że mnie tam nie było. Jeszcze raz zerkam na nagranie i dużo nie myśląc wypaliłam "Bardzo bym chciała nią być, widzą panowie, jakie ona ma cycki?".

Nie wiem, czy bardziej się cieszyłam, że mi uwierzyli, czy bardziej było mi smutno, że tylko przeprosili i sobie poszli...

#2j4oD

Wynajmuję sama małą kawalerkę, do której klucze ma również moja mama, tak w razie czego, jakbym np. swoje zgubiła.

Byłam ostatnio na małej imprezie, troszkę się spiłam. Marzyłam tylko o tym, żeby znaleźć się w łóżku. Dotarłam do mieszkania, od razu szybko się rozebrałam, już chciałam się kłaść, patrzę na nogi, a one od stóp aż po uda całe sine. Ogarnęło mnie przerażenie, do głowy przyszły mi różne myśli. Może jakiś zakrzep, martwica, no jak nic to mój koniec.
Przestraszyłam się, że jak usnę, to już się nigdy nie obudzę. Pomyślałam o mamie, która pewnie mnie znajdzie, jak nie będę dawać oznak życia.

Moja mama lubi porządek, a ja akurat miałam trochę bałagan, w pośpiechu ostatkiem sił zaczęłam to wszystko ogarniać, żeby nie wstydzić się po śmierci. Ledwo patrząc na oczy usunęłam jeszcze nieprzyzwoite treści z telefonu i historię przeglądania. Zasnęłam z myślą, że to koniec.

Rano obudziłam się o dziwo żywa, patrzę nogi - dalej fioletowe. Kac morderca mnie męczy, ale skoro przeżyłam noc, to muszę dalej walczyć. Zadzwoniłam do mamy, czy zawiezie mnie na pogotowie, w skrócie wyjaśniłam o co chodzi. Zanim przyjechała poszłam pod prysznic.
Zaczęłam się szorować i jak zobaczyłam spływającą niebieską wodę dotarło do mnie, że to nie martwica, a nowe spodnie, które po prostu zafarbowały...
Wstąpiło we mnie nowe życie, chciałam jak najszybciej zadzwonić do mamy i odwołać alarm. Przywaliłam głową w szafkę...
Tak więc na pogotowiu i tak wylądowałam.
Przynajmniej od tego zdarzenia zawsze mam porządek w domu, a każde nowe spodnie moczę najpierw w wodzie z octem.

#kY7Vw

Moi rodzice znaleźli dla mnie dziewczynę, bo stwierdzili że z takim wyglądem nigdy nie będę mieć dzieci, a przez to oni nie doczekają się wnuków.

Dla ciekawskich, spotkałem się z tą dziewczyną. Okazało się, że jest 5 lat starsza ode mnie i nie widzi od urodzenia.

Nie ma to jak wsparcie najbliższej rodziny.

#2yQUT

Jestem prezesem dość dużej, a co za tym idzie - rozpoznawanej firmy na polskim i zagranicznym rynku. Wszyscy, którzy mnie znają, uważają mnie za elegancika. Wiecie, codziennie garnitur, krawat... Wszyscy, którzy mnie znają, uważają mnie za pewnego siebie, poważnego gościa...
NIKT, ale to NIKT nie wie o mojej małej tajemnicy ;-)

Mam wielki problem z jelitami i nigdy nie wiem, co danego dnia mi zaszkodzi. Jednego dnia zaszkodzi mi kawa, innego jogurt. Strasznie wstydzę się iść na "dwójeczkę" w pracy. Wiecie co wtedy robię? Kiedy jelita zaczynają mi buzować i czuję, że nadchodzi "ten" moment, idę do łazienki, urywam papier toaletowy i wkładam go sobie w spodnie (tak, żeby nie było widać). Później, jak gdyby nigdy nic, wracam do swojego biura, siedzę kilka minut, następnie udaję, że muszę gdzieś zadzwonić, więc wychodzę z biura z telefonem w ręku i udaję się na zewnątrz. Następnie kieruję się w stronę budynku obok (inna firma). Tam jest kilka korytarzy i kilka toalet. Chodzę po piętrach i patrzę, gdzie nikogo nie ma. Jeśli widzę pusty korytarz, to biegnę szybko do łazienki, robię co swoje i z zażenowaniem (za każdym razem!) opuszczam budynek (oczywiście pilnując, aby nikt mnie nie zauważył).
Po wszystkim wracam do biura i wypróżniony zaczynam swoje kolejne spotkanie biznesowe.
Robię tak od 8 lat :-)

#sfdRZ

7 lat byłam w związku, byłam pewna, że to "to", znajomi uznawali nas za parę idealną. I naprawdę tak było, zero kłótni, wydawało się, że to był mój najlepszy przyjaciel, mogłam mu powiedzieć o wszystkim, a jednak coś nie wyszło.

Nie wiem, kiedy to się zaczęło, nie zwróciłam uwagi na to, że coś się zmieniło, do czasu kiedy wrócił do domu i znikąd powiedział mi, że mam wyprowadzić się do końca dnia, bo w sumie to on już od dawna się z kimś spotyka i to ją kocha.

Szkoda tylko, że zapomniał, że do rodzinnego domu mam 200 km, w brzuchu noszę nasze dziecko (5 miesiąc) i nie mam gdzie się podziać.
Dodaj anonimowe wyznanie