#ZQifx
Tak się złożyło, że kiedyś takiego poznałam. Nie był jakimś żywym trupem, po prostu niektóre kości bardziej mu wystawały.
Tak się złożyło, że za niego wyszłam. Byliśmy naprawdę szczęśliwi. W zasadzie od początku naszej znajomości wiedział, że bardzo mnie kręci fizycznie.
Niedawno zauważyłam, że coraz mniej je, a kiedyś wpieprzał aż mu się uszy trzęsły. Po uważnych obserwacjach i paru rozmowach odkryłam, że mój głupi mąż chyba popadł w anoreksję.
Po to, żeby podobać mi się jeszcze bardziej.
Bo myślał, że go zdradzam z kolegą z pracy.
Nawet nie wiem, co mam o tym sądzić.
#kLl64
Miałem obsesję. Śledziłem pewną osobę, podglądałem w oknie, nagrywałem ją na lekcjach, rozmyślałem całymi nocami o jej ciele, wyobrażałem sobie dotyk jej palców, ton jej głosu. Patrząc na jej usta myślałem jedynie o pocałunku. A nocami śniły mi się przepiękne sny, w których mogę ją przytulić.
Rok temu byłem w ostatniej klasie liceum i przez 3 lata czułem miłość do mojej nauczycielki. 25 lat starsza, ma rodzinę, ma ustawione życie, bardzo dojrzała, umoralniona.
Zaczęło się niewinnie. Popatrzyłem, jakim samochodem jeździ. Zacząłem siadać na ławeczce z gazetą w ręku i patrzeć dokąd jedzie. Zawsze jechała w miasto, a ja zawsze zmieniałem ławeczkę na dalszą. To mnie doprowadziło do jej domu, co później poskutkowało tym, że siedziałem codziennie pod jej mieszkaniem. Tak dyskretnie. Wiedziałem, co robi w soboty, do jakiego sklepu jeździ. Największym ciosem w moje serce było poznanie jej męża.
Najgorsze było to, że dzień w dzień nie tylko siedziałem pod jej domem, ale rozmyślałem w każdej wolnej chwili. Nawet nieświadomie, we śnie.
Miałem obsesję i obsesję tę umiałem ukryć głęboko, dzięki czemu ludzie nie uważali mnie za frustrata.
Tak bardzo czuję się winny za to, co robiłem tej kobiecie.
Czasem ją spotykam niechcący na mieście, co za tym idzie motylki w brzuchu wracają, a mnie chce się płakać, że nie mogę jej dotknąć. Chyba nigdy nie pokocham tak bardzo innej osoby.
Musiałem się wygadać. Czuję, jakbym całą swoją duszę, wszystkie pragnienia, wszystkie mury obronne zlikwidował.
#u6QDN
#KF8IV
Gdy w mojej głowie jest już bardzo źle, zerkam z okna mojego mieszkania na 10-siątym piętrze na dół i myślę jaki potworny ból mogłabym czuć przez kilka sekund. Lub o tym, że kilka metrów od ziemi bym się rozmyśliła.
Od razu mi lepiej.
#WZTEu
- Och, popatrz! Ale ten dinozaur ryczy! Nawet to dodali - powiedział z podziwem starszy pan i poszedł z dzieckiem w siną dal.
Zażenowanie? Raczej duma :) Rodzina za to miała ubaw po pachy.
#VmVWl
Minęło parę dni, pewnej lekcji facetka od matmy była poważna i powiedziała coś w stylu, że to bardzo niefajne z naszej strony, że coś takiego zrobiliśmy, że ona wie, że to nie był ten uczeń z przypisanego numeru i że ten kto to zrobił, to ma się do tego przyznać, bo inaczej wezwie pana Y (od informatyki) i on znajdzie tego kto to zrobił. Ja go się strasznie bałam, bo to był najbardziej przerażający nauczyciel w naszej szkole. Jak to mówiła, to myślałam, że zauważy, że to ja to zrobiłam, bo serce mi tak waliło, iż myślałam, że mi zaraz wyskoczy. No ale jeszcze bardziej bałam się przyznać i jak gadałam z innymi ludźmi z klasy, to nic im nie powiedziałam, wiedziała o tym tylko jedna osoba, z którą przyjaźnię się do dziś. A właściwie wiedziała tylko o zamiarze wykonania tego "żartu", potem o tym nie rozmawialiśmy.
Kary żadnej ostatecznie nie dostałam, ale teraz jak o tym myślę, czuję się strasznie zażenowana...
#RZ8Dv
Nie jeżdżę może w stu procentach przepisowo, ale daleko mi do pirata drogowego. Zdarzają się jednak sytuacje w których muszę trochę przyspieszyć.
Jestem strażakiem ochotnikiem. W momencie otrzymania alarmu, często liczą się sekundy. Jednego razu w drodze na remizę wyprzedziłem na gęstym torowisku sznur kilku samochodów. Licznik mógł pokazywać max 80km/h, ale w porównaniu z prędkością innych aut w tamtym miejscu, było to sporo. Jeden z kierowców zajechał mi drogę, kiedy chciałem go wyprzedzić i wysiadł z samochodu klnąc po mnie z góry do dołu. Udało mi się wyminąć go poboczem, a on ruszył za mną. Kiedy dojechałem na remizę, już nawet zapomniałem o tym incydencie.
Po 20 minutach wróciliśmy na jednostkę (zapalenie sadz, niepotrzebna interwencja) i czekał tam na mnie wspomniany wcześniej facet. Z przeprosinami i 0'7 miodowego Jacka :)
#wezvE
Od razu skojarzyło mi się to z moją „przyjaciółką”.
Odkąd pamiętam spóźniała się zawsze i wszędzie, ale tylko tam, gdzie nie miała interesu pojawiać się punktualnie.
Do dziś pamiętam to upokorzenie, jak wielokrotnie czekałam na nią w umówionym miejscu, bo ona nigdy nie musiała przychodzić na czas. Nieraz samo oczekiwanie było dłuższe niż spotkanie. Pamiętam jej obrażoną minę jak mi zdarzyło się spóźnić albo to, że czekała tylko kilka minut i odchodziła (bo przecież ona nie była od czekania na innych – jej słowa).
Raz zdarzyło się, że miałyśmy wracać wspólnie z moim bratem z imprezy, na której obie się bawiłyśmy (choć nie bawiłyśmy się wspólnie, tylko w gronie swoich znajomych). Czekała pół godziny (!) przed czasem i wydzwaniała do mnie, czemu mnie jeszcze nie ma! Tak bardzo nie chciała przegapić darmowej podwózki pod dom…
Niby była taka zakręcona i chaotyczna, ale tak naprawdę pamiętała o tym, co jej pasowało. Tylko raz wystarczyło jej wspomnieć jakie dostałam książki na urodziny, by od razu to zapamiętała i chciała pożyczać. Podobnie było jak dowiedziała się, że mam fajny skaner z drukarką.
Gdy była chora, ja sama wychodziłam z inicjatywą i przynosiłam jej notatki ze studiów, informowałam o wszystkim, pomagałam. Liczyłam na to, że kiedyś mi się zrewanżuje. Zdarzyło się to kilka razy, ale zawsze była wtedy strasznie niezadowolona, że musiała się do mnie fatygować, a ja miałam wyrzuty sumienia, że ją wykorzystuję.
Kiedyś podczas mojej nieobecności na uczelni poprosiłam, by założyła za mnie pieniądze, a ja jej oddam, jak się spotkamy (to była jakaś mała kwota, 20 zł). Wykręcała się jak mogła, aż w końcu sama przyszła do mnie po pieniądze, bo tak bardzo się bała, że przekręcę ją na te 20 zł.
Innym razem było jakieś zamieszanie na uczelni, przekładany był jakiś egzamin i wyjątkowo o całej sprawie nie informował wykładowca ani dziekanat, sami studenci mieli przekazać dalej wiadomość. Wszyscy w grupie myśleli, że to ona mnie poinformuje, a ona była przekonana, że ja już wiem o zmianie i na egzamin przyszłam za późno.
Ta pseudoprzyjaciółka przez wiele lat wychowywała sobie własne popychadło, a ja nie potrafiłam jej się postawić. Skutecznie obniżała moją i tak niską samoocenę, a gdy wreszcie powiedziałam dość, nie mogła uwierzyć.
#MwI9E
Ostatnio oglądałam filmik na yt, w którym moją uwagę przyciągnęły dwie tańczące dziewczyny. W pewnym momencie jedna z nich, przejechała dłonią po ramieniu drugiej i złapały się za ręce... a mi automatycznie zaczęły fruwać motylki w brzuchu XD
Jestem dziewczyną, więc jest to podwójnie dziwne.
Tak więc no, kocham dłonie.