#teksn

Matka mojego męża nigdy zbytnio się nim nie interesowała. Pomimo starań małżonka, teściowa nigdy sama z siebie nas nie odwiedziła ani nawet nie zadzwoniła. Z czasem olaliśmy temat, bo ileż można się prosić, żeby wpadła na kawę, albo czy my możemy wpaść na herbatkę.

W pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia zadzwoniła do nas, czy może przyjść odwiedzić wnuka. Mały miał wtedy niecałe 2 lata, a ona widziała go może 3 razy od narodzin. Oczywiście zgodziliśmy się, nawet moi rodzice po nich pojechali, żeby nie musieli jechać komunikacją miejską.

Siedzimy przy stole, atmosfera grobowa, ciężko wszystkim złapać wspólny język, bo teściowa jak nakręcona rozpływa się nad swoim drugim wnukiem. Nasz syn akurat miał fazę na wskazywanie palcem członków rodziny. Proszę go, żeby pokazał babcię - palec wędruje w stronę mojej mamy. Więc biorę jego rękę, wskazuję na teściową i mówię: ''To też twoja babcia, kochanie''. Nagle dziecko w ciężkim szoku odwraca się do mnie i mówi głośne ''NIE'' z miną srającego kota :)

Teściowie szybko się zmyli, ale od tego czasu jakoś sami starają się nas jak najczęściej odwiedzać :)

#Cl7Ff

Kiedyś w gimnazjum był taki chłopak. Generalnie ubrania kupowała mu mama, majtki, skarpetki, buty etc. W stylu każdego stereotypowego polskiego dziadka - kapcie w siateczkę, skarpety koniecznie długie, spodenki z paskiem podciągnięte pod pępek, Januszowa koszula i kamizelka (zależy jaka pora roku, latem taka na ryby, w zimę sweter bez rękawów). Również go obcinała, zeszyty też mama wybierała. Niebrzydki, ciało niewyćwiczone, aczkolwiek okej. Oto zarys wyglądu. A teraz charakter.

Mamusia mu mówiła, że jest super, przystojny, świetny, każda dziewczyna się za nim ogląda, dżentelmen, tylko brać. I on tak sobie to przyjął, że to prawda. W rzeczywistości mistrz arogancji, zadufany, generalnie cichy. Zawsze się alienował tak sam z siebie, inni nie są dla niego dobrym towarzystwem. Damy do berła - jego opinia.
Obrał sobie mnie za cel. Na początku tylko stawał na przerwie naprzeciwko klas, pod którymi siedziałam. Potem już siedział obok pod moją klasą. Zaczął chodzić za mną do domu i wracał do siebie. Potem już zostawał po lekcjach, albo się zrywał żeby za mną iść. Dołączył do grupy, do której należałam żeby być bliżej. Nigdy nie zagadał. Ale jak już zaczął, nękał mnie wiadomościami. Stał pod moim oknem. Czekał w parku, do którego chodziłam z psem, a że robiłam to zawsze w tych samych godzinach (pies miał w dupie zegarek nie pytajcie, trzeba było chodzić tak jak se panicz wybrał), to łatwo złapał rytm.

Przełomem były głuche telefony, puste dzwonienia domofonem, pukanie w drzwi moich klas.

Nie wytrzymałam, dobitnie lecz delikatnie, dałam do zrozumienia, że nigdy nie będziemy razem i żeby dał mi spokój.
Poszedł z tym do dyrektora, że go nękam, że moi znajomi go biją (sam się bił), że kazaliśmy mu zgolić głowę na łyso (sam zgolił w domu) i że takie dziewczyny jak ja powinny trafić do poprawczaka, bo niszczą tak dobrych chłopaków, a on był tylko miły.

Gdyby nie nagrania znajomych z klasy nie udowodniłabym nikomu, że to nie moja wina. Rozeszło się po kościach, bo był to mój ostatni rok. Wyjechałam, nie spotkałam go nigdy.

Ostatnio w internecie czytałam podobną historię, tylko ze strony chłopaka. Wykreowane tak, że ona była potworem i blacharą, która leci tylko na bogatych chłopaków i że ci dobrzy nie mają szans.
Ten też był "dobry" ale zgodzicie się, że nie ja tutaj zawiniłam. Nie wszystkie dziewczyny są takie jakie opisują je rozgoryczeni chłopcy. I nie, nie dawałam mu żadnych aluzji czy złudzeń, nawet nie wiedziałam o jego istnieniu. Lęk pozostał do dziś, bo mam wrażenie, że zaraz wyjdzie zza drzewa albo zobaczę go za oknem. Okropne.

#SWNEK

Wyjechałam do Finlandii, by zacząć nowe wspaniałe życie po długich latach studiów i nauki języka. Opowiadam rodzicom o sukcesach i regularnie wysyłam pieniądze. Teraz chwalą się znajomym i już nie słyszę, że jestem niewdzięczna.

Tak naprawdę niedługo po przyjeździe wyrzucili mnie z pracy na czarno, która nie była wcale tym, o czym opowiadałam rodzinie. Myłam kible. A teraz jestem słowiańską panią do towarzystwa, która wyjątkowo dobrze posługuje się fińskim. Bo jakoś tak głupio byłoby wrócić i przyznać się, że jednak nic mi w życiu nie wyszło, dokładnie tak, jak mówili.

#6JBZE

Na pewno wszyscy kojarzycie internetowych nosaczy - Janusza, Halyne i Piotera. Teksty z memów śmieszą dopóki nie uświadomisz sobie, że przez całe życie słyszałeś je we własnym domu. Moje życie tak się ułożyło, że ja - dziewczyna z malutkiej wioski ze środka lasu - pracuję w prestiżowej firmie na wysokim stanowisku i zarabiam bardzo dobre pieniądze.

Skok na wyższy level życia był dla mnie tak duży, że na początku bardzo gubiłam się na tych "salonach" (praca związana z uczestnictwem w eleganckich eventach) i musiałam się wielu rzeczy nauczyć. Najzwyczajniej w świecie nie wiedziałam np. jak się je małże czy jak dobrać odpowiednio wino do potrawy. Przykłady można by mnożyć. Dopóki mieszkałam w domu rodzinnym, takie umiejętności po prostu nie były mi do niczego potrzebne. Ciężką pracą udało mi się jakoś społecznie dostosować do nowej sytuacji.

Teraz historia właściwa.

W pracy poznałam swojego przyszłego męża. Facet z tzw. dobrej rodziny - ojciec bogaty przedsiębiorca, matka wzięta architekt wnętrz. Jego pierwsza wizyta w moim rodzinnym domu była dla mnie ogromnym stresem. Mój D. jest jednak najukochańszy na świecie, nie powiedział ani słowa, kiedy zobaczył mój rodzinny dom, w którym widać biedę w każdym kącie (moi rodzice nie chcą ode mnie pieniędzy, bo im jest "dobrze tak, jak jest" i nie widzą potrzeby jakichkolwiek zmian w swoim życiu. Czasami tylko udaje mi coś im kupić i wręcz im wcisnąć).

Ani moi, ani jego rodzice nie mieli nic przeciwko naszemu związkowi, wręcz przeciwnie - przyszli teściowe mnie uwielbiali, podobniej jak moi rodzice mojego narzeczonego.

Wszystko zmieniło się po wspólnym obiedzie. Tam dosłownie zderzyły się dwa światy. Z obu stron zabrakło dobrej woli jakiekolwiek porozumienia. Na żaden temat nie udało im się porozmawiać przez 5 minut bez podniesionych głosów, niezależnie od tego, czy rozmowa dotyczyła ślubu, polityki, czy sposobu uprawy ogródka...

Od tego spotkania rodzice D. namawiają go, żeby zerwał ze mną kontakt, bo nie jestem dla niego odpowiednią partią. D. poważnie pokłócił się o to ze swoimi rodzicami. Podobnie było u mnie.

Do wesela tydzień. Moi rodzice nie przyjadą, bo twierdzą, że biorę ślub z facetem, który pochodzi z rodziny "złodzieja i krętacza, sami na pewno się nie dorobili". Jego rodziców nie będzie, bo żeni się "z wieśniaczką, która na ich synku chce się dorobić, a karierę na pewno zrobiła przez łóżko".

A myślałam, że mezalianse to wymysły autorów romansów.

#EySqR

Studiuję psychologię kliniczną z elementami seksuologii. Oglądałam ostatnio film dla dorosłych na jednej z polskich stron dla dorosłych. Wiecie, zawsze gdzieś z boku są dostępne transmisje dziewczyn, które aktualnie są online. Zobaczyłam tam dziewczynę z mojego kierunku, którą znam z widzenia, zabawiającą się jakimiś... przedmiotami, które absolutnie nie były do tego przeznaczone.


Trochę zszokowana podeszłam do mojej kumpeli z grupy następnego dnia i opowiadam jej, co widziałam. Uśmiała się, nie dowierzała i ogólnie rzecz biorąc był to główny temat naszych rozmów tego dnia.

Parę dni później odwiedzam tę samą stronkę w wiadomym celu (nie, nie po to żeby sprawdzać, czy tamta dziewczyna jest online) i co? Widzę w proponowanych online moją kumpelę, tę, która tak przeżywała, że laska z naszej uczelni kręci wygibasy dla żetonów. Moja kumpela siedzi tam w białej koszuli, okularach (których nie nosi na co dzień), z długopisem w ręce i udziela porad dotyczących związków. Miała dwa razy więcej oglądających niż roznegliżowane panie. I odpowiadała wszystkim tym facetom całkiem serio na ich rozterki sercowe.

Pomyślałam sobie - geniusz. Bo gdzie łatwiej znaleźć skrzywdzonych i/lub samotnych mężczyzn niż na stronie z pornografią?
Postanowiłam, że nie powiem jej, że wiem co robi, bo po co? Nie dość, że jest świetną koleżanką, to ma dziewczyna łeb na karku. Będę się jej trzymać!

#JJwld

Mam synów bliźniaków. Mają niespełna roczek i są identyczni. Lubią te same słoiczki, te same zabawki, te same dźwięki. W związku z tym, wstyd się przyznać, nie jestem w stanie ich odróżnić. Czułam się z tym naprawdę fatalnie, dlatego zaczęłam robić im małe kolorowe kropki na małym palcu. Jednemu czerwona, drugiemu pomarańczowa.

Zawsze jak ich myłam, to myłam po kolei, żeby wiedzieć jaki kolor kropki na nowo postawić. Trwało to jakiś czas, ja czułam się już dużo lepiej, skoro byłam w stanie ich odróżnić, więc kontynuowałam te kropkowanie. Aż raz moja mama dała im po cichu czekoladę i poszła im umyć rączki po wszystkim. Moje kropki zniknęły i ja na nowo nie wiem który jest który...

#gfUu1

W wieku 10-ciu lat wprowadziłam się do wężowca, nauczona, że sąsiadom mówi się "dzień dobry" i tak też robiłam.
Wyjątkiem był wysoki, starszy, prawie łysy, dobrze zbudowany mężczyzna z gęstą, siwą brodą. Zawsze gdy go witałam przechodził obojętnie, w pewnym momencie zaczęłam po prostu kiwać mu głową, upewniając się że to widzi, ale to także nie miało skutku.
Uznałam go za gbura i dałam sobie spokój.

Teraz mam 21 lat i miesiąc temu doznałam szoku.
Ten sam facet, ogolony, ubrany schludnie i co do niego nie podobne - uśmiechnięty.
Przywitał się jako pierwszy, nigdy wcześniej nie słyszałam jego głosu, bo zwyczajnie unikał ludzi.
Zaczął głaskać mojego psa, dał się lizać, nawet opowiadał o swojej dorosłej córce, która też ma psa.
Gdy skończyliśmy rozmowę i odwrócił się, zobaczyłam, że ma aparat słuchowy.
Przez te 10 lat nie odzywał się, bo był głuchy.

Okazał się być zabawnym, rozmownym facetem, z którym aż chce się rozmawiać. Zrobiło mi się głupio.

Po raz kolejny dostałam lekcję, iż nie ocenia się ludzi po pozorach.
Naprawdę cieszę się jego szczęściem.

#8Nt0Z

Mam pewną fobię. Mianowicie straszliwie przeszkadzają mi dźwięki, takie jak: mlaskanie, chrapanie, przełykanie śliny, a nawet głośne oddychanie. Ogólnie dźwięki takiego typu.

Najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że dla mnie to jest po prostu męka, bo randka z partnerem, wspólna kolacja z rodziną, która dla innych jest świetną okazją do fajnego spędzenia czasu, dla mnie jest męczarnią.

W dodatku moja rodzina nie potrafi mnie zrozumieć. Ile razy słyszałam od rodziców wyzwiska jak ja to nie mam szacunku do nich itd. Oczywiście to nie jest tak, że ja ich wyzywam, jak zaczynają jeść/pić herbatę (itd), tylko po prostu wychodzę do innego pokoju.

Nawet moje koleżanki są w stanie mnie zrozumieć i nawet starają się uważać, żeby w moim towarzystwie nie mlaskać lub nie ciumkać, natomiast moja rodzina nie jest w stanie pojąć tego, że dla mnie jest to straszne. Oczywiście wszelkie, poważne rozmowy nic nie dają. Nie wiem już co robić.

#6xRyS

Mam niedosłuch. Noszę aparat słuchowy. Pracuję też na magazynie. Czasami w pracy zdarzy się, że rozładuje mi się bateria i muszę ją wymienić. Idę wtedy do toalety, wchodzę do kabiny i wymieniam. Co w tym anonimowego? Mimo że tylko wymieniam baterię, to i tak przed wyjściem z kabiny muszę spuścić wodę, bo osoby czekające w kolejce pomyślą, że jestem fleja, bo nie spuszczam wody. Idę też umyć ręce, bo znów osoby czkające w kolejce pomyślą, że jestem fleja, bo nie myję rąk po skorzystaniu z toalety.

#mZMrY

Z mężem często wyjeżdzamy w delegacje i kilka miesięcy temu tak się złożyło, że nasze terminy wyjazdów się pokryły. Niewiele myślać poprosiliśmy teściową, aby zajęła się przez ten tydzień naszą córką. Muszę zaznaczyć, że mała jest fanką literatury fantasy oraz lubi zbierać różnego typu bibeloty (pamiątki z wakacji, słoniki, delfinki itp.). Zawsze na urodziny lub święta córa dostawała od nas nową część Harry'ego czy Wiedźmina.

Jakie było nasze zdziwienie, gdy po powrocie z jej pokoju zniknęło parę książek oraz nie było słoników. Młoda powiedziała, że to babcia wyrzuciła, argumentując, iż jest to okultyzm wręcz satanizm, a czytając takie książki i trzymając w domu takie pamiątki, sprowadza szatana do domu.

Oczywiście jako nastolatka wiedziała jakie mamy zdanie o Kościele. Książki zostały przez nas odkupione, a teściowa ma zakaz zbliżania się do naszego domu, dopóki nie przemyśli swojego zachowania oraz nie przeprosi.

Swoją drogą przeraża mnie jakie Kościół robi pranie mózgu starszym osobom...
Dodaj anonimowe wyznanie