#iickP

Mam ogromnego pecha do mężczyzn.

W wieku 17 lat wzięłam swój pierwszy ślub. Rok 1996. Zaszłam w ciążę i rodzice dali mi wybór - szybki ślub albo aborcja. Jestem wierząca, więc wyszłam za mąż za mojego ówczesnego chłopaka. Był 5 lat starszy i był w stanie utrzymać mnie i dziecko, kiedy ja uczyłam się, a popołudnia spędzałam z synem. Nasze małżeństwo trwało 11 lat, w międzyczasie urodziłam drugie dziecko, także syna. Mój mąż pracował na budowie w Austrii. Któregoś dnia dostałam telefon z Ambasady RP w Wiedniu, że mój mąż spadł z rusztowania I zmarł w szpitalu w wyniku odniesionych ran. Poczułam, jak wali mi się świat. Miałam 28 lat, 2 dzieci na utrzymaniu I brak jakichkolwiek perspektyw. To mąż nas utrzymywał, ja miałam zająć się domem. Ten wypadek zmienił wszystko. Musiałam znaleźć szybko pracę, przejść przez miliony rozmów z psychologami i stanąć na nogi. Na szczęście pracę znalazłam i mogłam utrzymać siebie, a przede wszystkim moich synów. Oni również musieli dostosować się do zmian. Już nie było matki na każde ich zawołanie, musieli stać się bardziej samodzielni. Początki były potwornie trudne, ale z czasem przywykliśmy do nowej sytuacji.

Dwa lata po śmierci mojego męża poznałam pewnego lekarza z naszej przychodni. Zaprosił mnie na kawę i po kilku spotkaniach zostaliśmy parą. On miał 40 lat I żadnych zobowiązań - był po prostu wolny. Spotykaliśmy się przez półtora roku, po czym otrzymał propozycję pracy w Norwegi. Zgodził się I powiedział, że przyjadę do niego z dziećmi jak tylko się tam urządzi. Czekałam na wiadomość o tym, że mamy kupować bilety do Oslo ponad pół roku. Po tym czasie dostałam list, w którym mówi mi, że nie mam robić sobie nadziei na przyjazd, bo w międzyczasie on zdążył związać się z pielęgniarką ze szpitala, w którym pracuje. Przez pół roku oszukiwał mnie, bo przecież dzwonił, pisał maile itp.

Po tym zerwaniu długo dochodziłam do siebie. Skupiłam się na karierze zawodowej i dorastających synach. Pięć lat temu poznałam przez koleżankę mężczyznę, z którym spotykałam się pół roku. Zakończyłam tę znajomość po tym, jak odkryłam, że nie powiedział mi o sobie wszystkiego - miał żonę. Dopiero po roku byłam w stanie spotkać się z mężczyzną. Był to stary znajomy z klasy. Od dwóch lat jesteśmy małżeństwem, a od pół roku wiem, że ma 21-letnią kochankę. Ja w maju kończę 40 lat i jedyne, co udało mi się w życiu, to moi synowie. Mimo to codziennie zastanawiam się co by było, gdybym 23 lata temu nie zaszła w ciążę i nie musiała wychodzić za mąż.

#F9eV9

Nienawidzę siebie. Jestem korpo ludkiem, mam żonę i 10 letniego syna. Ale ostatnio stało się coś, przez co znienawidziłem samego siebie.

Dostaliśmy z żoną wezwanie do szkoły, że nasz syn znęca się nad jedną dziewczynką z biedniejszej rodziny. Żona pracowała tego dnia na południe, więc na spotkanie z gronem pedagogicznym poszedłem ja.

Byłem sceptycznie nastawiony, bo jak to? Mój syn? Ten, który pomaga w domu, płacze o byle pierdołę i jest grzeczny, miałby się nad kimś znęcać?

Ale to co usłyszałem od rodziców tej dziewczynki, jej samej i to co zobaczyłem na kamerze szkolnej otworzyło mi oczy. Nie tylko na syna, ale i na mnie samego.

Gdy byłem w gimnazjum, chodziła do naszej klasy pewna dziewczyna. Nie grzeszyła urodą, ale nadrabiała intelektem oraz humorem. Ale co z tego, skoro dla nas była paszczurem? Smokiem. Brzydulą. Fleshem. Wyzywaliśmy ją dla żartów. Dobrze się bawiliśmy, codziennie wymyślaliśmy kolejne cudowne wyzwiska. Podkładaliśmy nogi, niszczyliśmy rzeczy, zamykaliśmy w kabinie w toalecie i ku uciesze reszty wylewaliśmy na nią wodę z kibla. Albo moczyliśmy szczotkę toaletową i "święciliśmy demona". Pewnego dnia przegięliśmy i próbowaliśmy ją podszczypywać w pośladki, w piersi.

Nie było wtedy kamer, a przed nauczycielami graliśmy aniołków. Wszak mieliśmy tylko po 14 lat...

Popełniła samobójstwo. A nas nie spotkała żadna kara, podobno jej ojciec był alkoholikiem, więc za przyczynę jej śmierci obwiniano sytuację w jej domu.

To wszystko wróciło do mnie właśnie na pogadance z nauczycielami. Przeprosiłem rodziców dziewczynki i zabrałem syna do domu.

Pierwszy raz w życiu podniosłem rękę na własne dziecko. Sprałem go pasem, zabroniłem dostępu do telewizji i komputera. Znienawidziłem siebie za zbicie własnego syna i znienawidziłem siebie za to, że zniszczyłem życie jednej rodzinie. Jestem potworem, bo czerpałem satysfakcje z jej cierpienia, a jej śmierć łatwo wyparłem z pamięci w liceum. Teraz nawet nie pamiętam w którym miejscu spoczywa. Brzydzę się sobą.

#AeSnL

Od pół roku uczęszczam na terapię z powodu problemów w stworzeniu związku. Mój terapeuta jest facetem koło 50-tki, ale od początku wytworzyła się między nami dobra relacja. Dzięki tej terapii zrozumiałam siebie, swoje potrzeby i nabrałam poczucia wartości. Czasami tylko miałam wrażenie, że mnie podrywa i w jakiś sposób mnie pożąda, ale nie przekraczał granic.

Był taki czas, że miałam problemy, byłam przybita i pod koniec terapii mnie przytulił. Na kolejnych sesjach ta sytuacja zaczęła się powtarzać. W pewnym momencie zapaliła mi się w głowie jakaś lampka tzn. odniosłam wrażenie, że on przytula mnie jak facet kobietę, a nie terapeuta pacjentkę. Zignorowałam to, bo dalej rozmawiał ze mną normalnie ani nie składał mi niemoralnych propozycji. Do czasu.

Na ostatnim spotkaniu od początku zaczął mnie przytulać, pieścić, rozbierać. Na początku nie wiedzieć czemu poddałam się temu. Po chwili jednak przyszło otrzeźwienie i zrozumiałam, że nie mam ochoty dalej tego kontynuować. Powiedziałam, że nie chcę. Na początku ciężko mu było to zrozumieć. Powiedział, że przecież możemy się przytulać i rozmawiać. Nie ukrywam, że odebrałam to negatywnie, bo to było zignorowanie moich potrzeb. W końcu jednak odpuścił. Stwierdził, że przeprasza, ale on też od dawna nie doznał bliskości, ma chorą żonę i ogóle nie układa mu się w małżeństwie, a to przytulanie mnie, moja uroda, kobiecość, sprawiły, że stracił zdrowy rozsądek. Do tego uznał, że po tym co zaszło...powinniśmy przejść na Ty. Jestem cudowna i on wcale nie chciał się ze mną przespać tylko poczuć moją bliskość...

Myślałam, że mam do czynienia z dojrzałym facetem zwłaszcza, że sam mi mówił, że prowadzi terapie dla par... Czuję się z tym źle i do tego mam wrażenie, że ta terapia była jedną wielką mistyfikacją. Tyle mówił o szacunku, empatii, wyczuciu. Tak samo połowa rzeczy, które mówił o mnie mogła mieć na celu tylko uwodzenie. Potem pisał do mnie wiadomości z podtekstami, jakby nigdy nic. Odpisałam, że to było przegięcie z jego strony. Przede wszystkim fakt, że na początku zignorował to, że czegoś nie chcę. Odpisał, że przeprasza... ale zaślepił go głód. To jakieś chore.

#OaBaG

W życiu mojego faceta była jakaś inna baba. Parę razy widziałam ją na oczy - dużo starsza od niego babeczka, przy której mojemu odbijało, gadał głupoty, zachowywał się jak gówniarz itd. Kiedy go pytałam, mówił, że to przyjaciółka. O kilkanaście lat starsza... super. Mówił jej po imieniu. Wiem, że często z nią pisał, że dzwonili do siebie, dużo gadali. Trochę to trwało. W końcu uznałam to za dziwne, prosiłam, by przestał, bo zaczyna mnie to ranić. Obiecywał, ale nie dotrzymywał słowa. Dalej wydzwaniał, pisał. Raz okłamał mnie, że idzie do kumpla, a spotkał się z nią, byli na kawie, ponoć...

W końcu postanowiłam z nim zerwać, ale najpierw chciałam wydrapać milfowi oczy za dymanie cudzego faceta. Wyśledziłam ją w końcu... I wiecie co? Mam faceta debila.
To jego matka zastępcza. Przez ponad pół roku związku nie przyznał mi się, że był w rodzinie zastępczej, bo... miał dużo różnych powodów, które chyba wydawały mu się racjonalne. I ją ubłagał, żeby nie przyznawała się kim jest, dopóki on nie będzie gotów...

To było parę miesięcy temu. Teraz mam fajny kontakt z jego matką (tą lepszą, tak o niej mówi) i pracuję nad tym, żeby namówić go na terapię. Czuję się trochę jak świnia, bo naciskałam, żeby zerwał z nią kontakt... Czasem myślę, że gdybym nie była taka bojowa i nie pojechała spuścić manta "kochance" chłopaka, to byśmy się rozstali, bo on sam by mi nigdy nie powiedział o co chodzi. To mnie trochę przeraża, że tyle w nim wstydu i różnych złych emocji, ale bardzo go kocham i teraz lepiej rozumiem.
A mama jest kopalnią anegdot, nie tylko o moim, ale o różnych dzieciach. Pewnie kiedyś będzie komuś opowiadać anegdotę o takiej jednej wariatce, co to wpadła i na podwórku wyzwała ją od starych latawic. Dobrze, że wybaczyła :)

#oK0yj

Moja mama mając 50 lat jest bardzo atrakcyjną, zadbaną kobietą. Około rok temu postanowiła zmienić swoje życie. Wzięła się za sport i dietę, solarium, paznokcie, modne ubrania, bardziej dopracowany makijaż, fryzjer itp. Bardzo mocno zmieniła wizerunek. Poznała starszego mężczyznę przez internet, cały czas się ze sobą kontaktują. Powinnam się cieszyć, ale nie potrafię. Moja mama jeszcze niedawno była dla mnie wzorem klasy, elegancji, intelektu. Bardzo się od siebie oddaliłyśmy, jest mi wręcz obca. Coraz częściej wygląda wulgarnie i tak też się wypowiada. Kiedyś dawała mi rady, które bardzo ceniłam, chociaż nie zawsze się z nimi zgadzałam. Teraz mogę liczyć jedynie na "miej wyje*ane, a będzie ci dane". Ciągle tylko galerie handlowe, sklepy i nowe ubrania. Nieważne, że jest piękna pogoda na spacer, kawę czy obiad na mieście. Porozmawiać, pobyć ze sobą.Ostatnio zaproponowałam planszówkę - zostałam zwyzywana. Zawsze mówiła mi komplementy, prawdziwe czy nie, ale mówiła. Teraz ciągle słyszę, że mam schudnąć albo włożyć coś seksownego. Kiedyś mówiła o niezależności, byciu sobą. Dziś słyszę, że tylko głupie laski są w życiu szczęśliwe i nie ma co się wywyższać wiedzą czy rozwojem. Jest Instagram, gry, Netflix. Nie ma reakcji na "mamo, mam problem" czy "tęsknię za tobą". Moja mama nie wie, jakie filmy lubię, czego słucham, z kim się zadaję, co mi się podoba, a co nie, jakie mam poglądy, czego się w życiu boję. Dziś usłyszałam, że mogłam zniknąć z jej życia jako dziecko.

Tak bardzo mi przykro. Wiecie, co jest zabawne? Znajomi widząc to z boku myślą, że mam szczęście, bo mam taką przyjaciółkę czy też "cool mamę". Ja chcę mamę, bez cool. Taką, która spędzi ze mną czas, pokaże jak piec ciasta, pójdzie na spacer, rower, na kręgle czy do muzeum. Powie, że bardzo mnie kocha, że wszystko będzie dobrze. Jeżeli masz taką mamę i myślisz, że jest staroświecka i czasem wręcz się jej wstydzisz, to BARDZO Ci jej zazdroszczę.

#5qILU

Nienawidzę świąt.

Pewnie wielu z was kojarzą się one z rodzinną atmosferą, wspólnym posiłkiem i różnymi tradycjami. Dla mnie jednak jest to rok w rok ten sam schemat: robota ponad siły, a potem chlanie ponad siły.

Rodzice pracują we własnej firmie cateringowej. Jest to jedyne źródło utrzymania naszej 5-osobowej rodziny, więc mama przyjmuje wszystkie zamówienia (a przynajmniej większość). Zwłaszcza w święta, kiedy można zarobić więcej. Cała rodzina więc pomaga, przyjeżdżają dodatkowi pracownicy. Robota trwa często dzień, noc i kolejny dzień, potem krótki sen, rano śniadanie wielkanocne, a następnie znów do kuchni, bo trzeba ugotować jedzenie na imprezę. Gdy nadchodzi koniec, tata rzadko kiedy idzie odpocząć, częściej zaprasza gości (w końcu święta) i pije do upadłego, co nie jest trudne, patrząc na jego poprzednie dni i poziom wykończenia.

Rok w rok, święta w święta, nieważne, czy Wielkanocne, czy Bożego Narodzenia, historia wygląda tak samo.

Może niewielu to obejdzie, ale potrzebowałam się wygadać. Wyznanie piszę po ogarnięciu z mamą młodszych sióstr i ojca, który narąbany zasnął przy stole.

#VleZh

Jakiś czas temu zerwałam z chłopakiem, bo okazało się, że jestem "tą drugą".
Nie wchodząc w szczegóły, roztarliśmy się szybko i boleśnie. Niestety, były mieszka tylko parę domów dalej, więc często parkuje na mojej ulicy, jeśli pod jego domem nie ma miejsca. Zazwyczaj mi to nie przeszkadza. Pewnie, wolałabym, żeby tego nie robił, bo jest to przykra przypominajka, ale zawsze zbywam to wzruszeniem ramion. Parę dni temu jednak coś we mnie pękło.

Szłam do domu z zakupów, trzymając w rękach otwartą paczkę żelków. Parę godzin wcześniej wpadłam na byłego i jego "pierwszą" na mieście. Nie lubię robić scen, więc po prostu udałam, że ich nie widzę i uciekłam w pierwszą boczną uliczkę. Trzymałam się, dopóki nie zobaczyłam tego cholernego samochodu. Nie myśląc wiele, wyciągnęłam żelkę z paczki, wymierzyłam i z całej siły cisnęłam żelką w jego auto. Misiek odbił się od maski, przeleciał nad samochodem i wylądował tuż za nim. A ja wzięłam nogi za pas, w razie gdyby odgłos żelka uderzającego w auto zainteresował któregoś z sąsiadów.

Nigdy nie zachowałam się tak dziecinnie, ale w tamtej sekundzie rzucenie tą żelką wydawało się najlepszym pomysłem świata. Kumpel, jedyny, któremu opowiedziałam tę historię rzucił tylko: "Szkoda, że nie miałaś pod ręką jajka.". Może następnym razem.

#jvmSj

Kiedy moja ciocia umierała, byłam przy niej. Jej konanie było straszne. Młoda, 50-letnia kobieta odchodziła na raka. Pielęgnowałam ją, podawałam leki.
Któregoś dnia weszłam do pokoju i podeszłam do łóżka. Ciocia wyglądała potwornie, więc kilka razy zdarzało się, że musiałam sprawdzić, czy żyje. W pokoju był półmrok, totalna cisza. Pochylam się nad ciocią i.... za plecami słyszę przeszywający ciszę syk!  Serce skoczyło mi do gardła...

Twórcy tych cholernych odświeżaczy powietrza, co się włączają same, skończą w piekle!

#51ZxF

Po wielu latach, już jako dorosła osoba przyznałam się mamie, że byłam molestowana. Moim oprawcą był jej ulubiony siostrzeniec, a mój kuzyn. Zastraszał mnie, oszukiwał i wykorzystywał. Robił okropne i ohydne rzeczy, które śnią mi się w koszmarach do tej pory.

Przy następnym spotkaniu moja mama stwierdziła, że czytała na forach internetowych o zabawach "w doktora" i że musiało mi się coś pomylić, bo takie zachowanie jest normalne dla dzieci odkrywających swoją seksualność.

Siedemnastolatek z ośmiolatką. To według niej jest norma.

Teraz muszę wytłumaczyć moim dzieciom, czemu nie pojadą do babci na wakacje...
Dodaj anonimowe wyznanie