#eZxPb
Chyba nigdy w życiu nie było mi tak głupio. Resztę zakupów kasowałam czerwona na twarzy i w kompletnej ciszy.
Chyba nigdy w życiu nie było mi tak głupio. Resztę zakupów kasowałam czerwona na twarzy i w kompletnej ciszy.
#44JVn
Minęło ponad 10 lat, a to nadal na mnie działa (o dziwo, zwykłe mleko nie).
Siła umysłu jest naprawdę niesamowita.
#fPhdh
Kilka lat wstecz dostałam w prezencie królika. Śliczna, puchata kulka – no kilkaset gramów uroku. Mały uszak kicał sobie po moim mieszkanku, załatwiał się do kuwety i ogólnie był grzecznym króliczkiem. Do czasu, aż któregoś dnia przyszedł do mnie znajomy. Jego głos tak go wnerwiał, że z potulnego królika wychodził najgorszy szogun. Żarł klatkę, ciągle tupał, gdy tylko znajomy się odezwał, rzucał miską, wyciągał poidło i zrzucał na kafelki. A i sianu też się oberwało, bo wszystko wyrzucał skokami przed klatkę. Nie wiedziałam, co z nim zrobić i któregoś dnia go wypuściłam. Poskutkowało. Do czasu...
Mój Tosiek nasikał do jednego buta mojego niedoszłego amanta, a do drugiego nabobczył.
Ot, zazdrośnik jeden.
#uJvED
Podczas jednego z takich wypadów poznałam fajnego faceta. Elegancko ubrany, opalony Alvaro z nieco pretensjonalnym, złotym kajdanem na szyi. Wydał mi się dość intrygujący i egzotyczny, dziś pewnie od razu wyczułabym, że z gościem jest coś nie tak. Zatańczyliśmy kilka numerów, pogadaliśmy o pierdołach. Zaproponował mi piwo. Zgodziłam się, mimo że byłam już odrobinę wcięta. Alvaro poszedł do baru. Wrócił po kilku minutach z dwoma kuflami. Jeden postawił przede mną. Poprosiłam, czy mógłby mi przynieść słomkę. Rzucił mi wówczas czarujący, perłowy uśmiech cygańskiego kutasa-lowelasa i mruknął zalotnie coś upiornego w stylu „A co? Lubisz ssać?”. Puściłam to mimo uszu.
Kiedy absztyfikant usiłował dopchnąć się do baru, zauważyłam, że mój kufelek jest lekko niedomyty. A że bardzo nie lubię szklanek ze śladami tłustych paluchów, momentalnie podmieniłam naczynia uznając, że czarującemu zalotnikowi będzie całkiem obojętne czy jego kufel jest brudny, czy nie.
Alvaro wrócił i podał mi słomkę. Wessałam się w chmielowy napój, podczas gdy on patrzył na mnie swoimi śmiejącymi się oczętami, kierując je to na moją twarz, to na mój dekolt. Nie przeszkadzało mi to – uznałam to wręcz za komplement.
W końcu sam chwycił za swoją szklankę i jakoś tak w pośpiechu ściągnął z niej trzy długie hausty, tak jakby mu się jakoś bardzo spieszyło. Nie minęło więcej niż pół minuty, gdy opalony amant zaczął bełkotać, oczy latały mu na wszystkie strony i biedny zupełnie stracił władzę nad całym swoim ciałem. Usiłował coś mi powiedzieć, mozolnie wyciągając rękę w stronę mojego kufla.
Przez moment myślałam, że skurczybyk po prostu się upił. Dopiero po dłuższej chwili dotarło do mnie, że facet padł ofiarą pigułki gwałtu, która była przeznaczona dla mnie!
Przeraziłam się nie na żarty. To było niczym kubeł zimnej wody wylany na mój łeb. Prawdziwy Ice Bucket Challenge w czasach, gdy nie było to jeszcze modne. To jedno wydarzenie zaważyło na całym moim przyszłym postępowaniu. I całe szczęście, bo pewnie szybko bym skończyła jako nastoletnia matka desperacko szukająca ojca swojego dziecka.
#pJGxN
Kilka dni po tym wparował mi do pokoju bez pukania. Wszyscy poszli na obiad, a ja zostałam, żeby się w spokoju przebrać. Zdjęłam z siebie mokry strój kąpielowy i szukałam suchej bielizny w torbie. Aż tu nagle drzwi się z impetem otwierają i wpada niczym huragan. Ja z tego wszystkiego nie wiedziałam co mam zasłaniać. Usiadłam szybko na łóżku, a górę próbowałam nieudolnie zasłaniać rękami. Normalny facet widząc skuloną, nagą dziewczynę, odwróciłby się i wyszedł, a on podszedł do łóżka, na którym leżała torba jego córki, i zaczął czegoś w niej szukać. Myślałam, że się spalę ze wstydu. Przy obiedzie opowiedziałam o całej sytuacji i że sobie nie życzę, żeby ktoś wchodził do mojego pokoju bez pukania. Myślałam, że okaże jakąś skruchę, ale w zamian usłyszałam, że jestem przewrażliwiona, bo przecież on pomaga w kąpieli swojej niepełnosprawnej córce, a ona jest przecież w moim wieku.
Przez kolejne dwa dni przebierałam się i brałam kąpiele w obecności mamy, ale i tak nie uchroniło mnie to przed tym natrętnym człowiekiem, bo ostatniej nocy było tak gorąco, że pół nocy się wierciłam, żeby zasnąć. A gdy się obudziłam, on siedział za moimi plecami, przy drugim łóżku, i widział mój wypięty tyłek. Oczywiście miałam majtki, ale i tak było mi z tym źle.
Na szczęście to był pierwszy i ostatni nasz wspólny wyjazd. Kilka lat później dowiedziałam się, że jedna z koleżanek jego córki (też niepełnosprawna) oskarżyła go o molestowanie. Nie wiem, jak się to zakończyło. Ale cieszę się, że mnie nie skrzywdził.
#8rn5i
Odkąd pamiętam, bił mnie za wszystko. Komputer się zawiesił – trzeba walnąć dziecko, jest zmęczony – trzeba walnąć dziecko. Przestał, dopiero gdy miałam 10 lat i powiedziałam, że jak dalej tak będzie robił, to zadzwonię na policję. Zagroził mi wtedy, że jeśli tylko spróbuję, to policja nie będzie miała już czego szukać, ewentualnie zwłok. Mama zawsze próbowała mnie bronić, ale nie zawsze zdążyła. W wieku 14 lat zaczęłam trenować samoobronę, która wywołała kolejną falę agresji, wtedy na szczęście umiałam się obronić i nie zliczę nawet, ile razy ojciec lądował na podłodze.
W tym momencie należy wspomnieć, że mam brata młodszego o 6 lat – on nigdy nie został uderzony i był (dalej jest) oczkiem w głowie tatusia.
Gdy to piszę, mam już 16 lat i niedawno byłam na zajęciach teatralnych. Gdy obserwowałam tych wszystkich ludzi, a głównie prowadzącego, zdałam sobie sprawę, jak bardzo wstyd mi za ojca. Prowadzący wypowiadał się kulturalnie i spokojnie, podczas gdy mój ojciec nie umie zdania sklecić bez żadnej k**wy i wiecznie drze się na mnie i na mamę. Podczas tych zajęć miałam taką myśl, patrząc na prowadzącego: „Dlaczego to on nie może być moim ojcem”. Jestem już trochę zmęczona, ostatnio na przykład zwyzywał mnie od najgorszych przy koleżankach. Moja mama też już ma dość i myśli o rozwodzie.
#kTUk3
Nigdy się tacie nie przyznałam, dlaczego tak nagle zaczęłam słuchać jego rad.
#tXYek
Dz: *miga* Powąchaj kwiaty, które wyhodowałam.
Ja: *również migając* OK, ale najpierw posłuchaj bitu, który skomponowałem.
Dz: Mówiłam (migałam) ci, że posłucham twojej muzyki, dopiero jak wygrasz ze mną w ping-ponga.
Ot, taka historyjka kalekiej pary, która lubi sobie dogryzać :)
#6H07t
Siedzę sobie spokojnie u siebie w domu, pracując na komputerze. Godzina 11:00, komputer się wyłącza. Pierwsza myśl: „O k****, co ja takiego zrobiłem?”, połączona z goryczą związaną z brakiem sejwa z ostatniej godziny roboty (mam automatycznego co godzinę i zabrakło około minuty). No ale tak na logikę, nic nie powinno się było aż tak sypnąć. Tknęło mnie, żeby sprawdzić inne urządzenia elektroniczne. Oczywiście – brak prądu. Idę do drzwi wyjściowych z zamiarem sprawdzenia bezpieczników. Wychodzę i staję jak wryty. Przy rozmontowanej skrzynce siedzi sobie pan elektryk. Wściekłość (za skasowaną pracę) i niepomierne zdziwienie pozwoliły mi tylko wykrztusić: „To nie mógł pan zadzwonić, zanim wziął się pan do roboty?!”.
I teraz uwaga, hicior dnia.
Poirytowana odpowiedź pana elektryka: „No właśnie dzwoniłem, potem pukałem, a pan co?”. Pomijając głupotę pukania do drzwi dwupiętrowego domu, zastanowiłem się przez chwilę, dlaczego nie usłyszałem dzwonka (jest bardzo głośny). Wtedy tknęło mnie irracjonalne przeczucie. Mimo jego absurdalności, pytam jednak: „A dzwonił pan przed czy po wyłączeniu prądu?”.
Mina elektryka – bezcenna.
#pCR2G
Jeszcze jedna paczka. Odgłos pocierania balonu o balon i stękania. Przewróciłem się na drugą stronę. Przestali na chwilę. I za chwilę zaczęli na nowo dbać o nasz gatunek... Po odliczeniu owiec do 13 wkurwiłem się nie na żarty.
Zerwałem się z łóżka, zapaliłem światło (włącznik tuż nad głową) i krzyknąłem na cały dom:
– No, panie i panowie, koniec tego pierdolenia!!!
I głos mamy:
– Już, już, synku, zaraz kończymy!
Kutwa padłem!