Moja prababcia jeszcze kilkanaście lat temu była mistrzynią gotowania. Jako mała dziewczynka mogłam jeść tylko jej przepyszne gołąbki, chociaż na ogół nie cierpię tej potrawy. Jednak od kilku lat babcia, zamiast dać sobie spokój z gotowaniem (naprawdę nie musi, mieszka u cioci), nie stara się i robi wszystko na siłę ''bo i tak jest dobre''.
Ostatnio umówiłam się ze znajomymi niedaleko domu babci i cioci, a po skończonym spotkaniu postanowiłam do nich wpaść. Cioci nie było, jednak babcia i tak radośnie mnie przywitała. Oczywiście padło standardowe pytanie ''Kochaniutka, a ty nie jesteś głodna? Babcia ma taki dobry rosołek dla ciebie, dzisiaj robiłam''. Pomyślałam, że rosołek babuni dobrze mi zrobi, ponieważ byłam zmarznięta. Ochoczo zabrałam się do jedzenia rosołu. Zjadłam kilka łyżek, po czym zauważyłam w nim kilka nieco większych kawałków makaronu. Zjadłam może ze dwa ''większe makaroniki'', a jednemu przyglądnęłam się baczniej, ponieważ się poruszył. Nie... To nie były większe części makaronu. To były jeszcze żywe (!) larwy, prawdopodobnie much!!! Myślałam, że zrzygam się do miski, zrobiłam się ''zielona'' na twarzy i już poczułam płynącą mi treść żołądka do gardła, kiedy prababcia na wszystko patrzyła. Spytała się, dlaczego nie chcę jeść rosołku, i nawet nie zdążyłam nic wyjaśnić, kiedy babcia podłożyła mi talerz kopytek. Nie były takie złe, smakowały mi. Jednak przy mieleniu jednego kopytka w buzi, poczułam coś bardzo twardego. Wyplułam ową rzecz, a okazała się ona... kawałkiem paznokcia prababci...
Prawdopodobnie już nic nie zjem u mojej prababci, bo takie sytuacje powtarzają się coraz częściej :(
Dzisiaj nadszedł jeden ze szczęśliwszych dni w moim życiu. Wyszłam ze szpitala po 5 tygodniach. Przywieziono mnie karetką, jako poszkodowaną w wypadku komunikacyjnym. Miałam tylko (albo aż) złamana nogę. Moja noga to były puzzle, jak to po operacji stwierdził lekarz.
Całkiem zabawne fakty ze szpitala:
1) uszkodzili mi nerw w nodze. Nie mam czucia.
2) podczas operacji się obudziłam.
3) podali mi antybiotyk, na który mówiłam, że mam uczulenie.
4) zaraziłam się zapaleniem płuc i zapaleniem krtani od osób, które leżały na sali (mam prawie że zerową odporność i powinnam leżeć w izolatce).
A mówili, że polskie szpitale są do kitu. Pozdrawiam z Oulu Polka w Finlandii :D
Ostatnio złapała mnie ciężka jelitówka.
Wymiotowałam co chwila.
Pech chciał, że akurat kiedy zaczęło mnie znów mdlić, zadzwonił dzwonek do drzwi. Otworzyłam je i prawie w tym samym momencie zwymiotowałam listonoszowi na buty. Zanim zdążyłam przeprosić, powiedział: "Może i nie jestem zbyt urodziwy, ale jeszcze nikt nie zwymiotował po spojrzeniu na mnie, jest pani pierwsza!".
Dobrze, że miał chociaż poczucie humoru, ale i tak spaliłam się ze wstydu :D
Jestem barmanem i pracuję w klubie. Widziałem i mógłbym opisać dużo historii, ale ta, która wydarzyła się ostatnio nie chce wyjść z mojej głowy.
Sobotnia noc. Impreza kręci się jak nigdy dotąd. Na środku parkietu obściskuje się namiętnie koleś z jakąś małolatą. Wtedy na schodach pojawia się moja koleżanka z podstawówki (już poważna pani). Ubrana elegancko, uczesana. Od razu widać, że zupełnie inna liga niż nasze klubowiczki.
Podeszła do baru, zamawiając butelkę drogiego alkoholu. Bierze łyka prosto z butli, po czym zaczyna kierować się w stronę parkietu. Rozdziela tańczącą parę i rozbija butelkę na głowie chłopaka. Padł na ziemie jak długi, wtedy go opluła, powiedziała coś i jak gdyby nigdy nic ruszyła w stronę wyjścia. Za nią zszokowani ochroniarze i ja też.
Kiedy próbowali ją zatrzymać, kazała pokazać sobie licencję ochroniarską, bo same mięśnie nie wystarczą, żeby coś jej zrobić. Dodała nawet, że szybko może nas zniszczyć, bo każdy wie, że wpuszczają nieletnich, a tam sprzedawane są narkotyki.
Na moje pytanie czemu to zrobiła, powiedziała: "Mógł nie podnosić ręki na moją młodszą siostrę".
I poszła sobie, a nasze karki nie potrafiły nawet nic zrobić (w sumie dobrze xd).
No i tyle. Siostrzana miłość :D
Jako mala dziewczynka bardzo nie lubiłam jeść mięsa i wszystkiego co z niego było zrobione. Parówek, szynki, kiełbasy... Historia jest właśnie o tym ostatnim.
Moi rodzice na siłę wpychali mi tę kiełbasę. A to z grilla, a to w leczo, a to taka, albo inna. Nienawidziłam jej. Opracowałam nawet plan jak jej nie jeść. Kiedy wszyscy wychodzili z kuchni, a ja wciąż siedziałam nad talerzem, pakowałam ją do woreczka i chowałam gdzieś w domu. Mama znajdowała te zawiniątka po kilku dniach, już spleśniałe. Albo brałam gryz i szłam wypluć w trawę.
Pewnego razu spalam z mamą w łóżku. Widziała, że śni mi się jakiś koszmar. Ja osobiście go już nie pamiętam, ale on odmienił moje życie xD Po tym, jak zaczęłam krzyczeć przez sen "O nie... Znowu ta kiełbasa, tylko nie kiełbasa, nie!" mama już więcej nie zmuszała mnie do jedzenia :D
Bohaterem mojej historyjki będzie Pan Krzysiu. Za młodu elektryk na Kombinacie, w "nowych czasach" człowiek nieco nadużywający alkoholu, tzw. osiedlowy żul, co zbiera na piwko nosząc babciom zakupy itd. Mijając pana Krzysia zawsze mu się kłaniam, zagaduje, bo go pamiętam w lepszych czasach.
- Jak tam Panie Krzyśku? Jak zysk dzisiaj?
- A patrz pani, co za ludzie, urwał! Czternasta godzina, a my jeszcze na drugą flaszkę nie mamy!
Moja dziewczyna wiedząc, że jestem wrażliwym człowiekiem, zapytała mnie co mnie tak naprawdę potrafi ruszyć - nie licząc czyjejś śmierci itp. Wyznałem jej swoją tajemnicę, że płaczę za każdym razem oglądając ostatni odcinek mojej ulubionej bajki, czyli Dragon Balla...
Zaśmiała się, nie wierzyła i powiedziała, żebym się nie nabijał.
Następnego dnia, jak do niej wpadłem, zorganizowała mały „wieczór filmowy”, przygotowała piwko, chipsy i puściła 2 ostatnie odcinki serii GT... chciała mnie po prostu sprawdzić...
Pół godziny mnie tuliła, przepraszała i podawała chusteczki, bo nie mogłem opanować lejących się strumieniami łez, gdy Songo po raz ostatni uratował świat i odleciał z czarodziejskim smokiem.
Mam 24 lata...
Historia będzie o mojej kiedyś przyjaciółce, teraz raczej znajomej z widzenia. Na potrzebę wyznania nazwijmy ją Ania.
Z Anią trzymałam się całe liceum. Byłyśmy nierozłączne. Wyglądałyśmy razem przekomicznie - ja, wysoka i chuda jak patyk, Ania o głowę ode mnie niższa i zdecydowanie pulchniejsza. Zawsze zazdrościła mi figury, tego, że mogę jeść co mi się podoba i nie mogę przytyć. Ja z kolei wstydziłam się swojego paatykowatego ciała. Stwierdziłyśmy, że pójdziemy razem na studia.
Wyjechałyśmy razem do większego miasta w innym województwie. Ania zachłysnęła się ''wielkim światem'', początkowo wychodziło jej to na dobre. Zamiast marudzić, że jest gruba, zaczęła zdrowo się odżywiać, zapisała się na siłownię, a za pieniądze zarobione na infolinii, kupiła kilka ciuchów dopasowanych do jej figury. Jeszcze w październiku na samym początku naszej przygody, poznała powiedzmy sobie Kubę. Miły, sympatyczny chłopak z naszego roku - podobnie jak my pochodził z malutkiej miejscowości i czuł się zagubiony w wielkim świecie. Zostali parą.
Na drugim roku Ania straciła już sporą część swojej masy, miała płaski brzuch i ciągle duży biust. Nabrała pewności siebie. Wyglądała naprawdę bosko. Pewnego dnia Kuba oświadczył jej, że zabiera ją w sobotę na romantyczną kolację.
Ania w piątek poszła z nowymi koleżankami na imprezę, wróciła w sobotę nad ranem kompletnie zalana. Przespała się kilka godzin - po czym przywitałam ją sokiem pomarańczowym i czekałam na wyjaśnienia. Opowiedziała mi radosna o tym, co robiła w nocy - poznała jakiegoś faceta i poza seksem przerobiła chyba z nim wszystko w boxie jakiegoś klubu. Opowiadała o tym z radością, nie ze skruchą. Wieczorem przyjechał po nią Kuba. Poszli na kolację, gdzie chłopina jej się oświadczył. Przyjęła oświadczyny. Po powrocie opowiedziała mi wszystko, a mi opadała kopara... "Po co przyjęłaś oświadczyny, jak kilkanaście godzin temu go zdradziłaś?! Moja droga, albo jedno, albo drugie!".
Stwierdziła, ze przecież oświadczyny to nie ślub, zawsze można je zerwać.
Kubę wodziła za nos jeszcze kilka tygodni, po czym poszła na szaloną randkę z jakimś kolesiem - tak szaloną, że wróciła po trzech dniach. Powiedziałam o wszystkim Kubie. Kilka tygodni później znalazłam inny pokój i dałam znać Ance, że się wyprowadzam.
Dopiero na 3 roku podeszła i przeprosiła mnie za swoje zachowanie. Przeprosiny przyjęłam, choć to nie poprawiło naszych relacji. Przeprosiła też Kubę (w końcu razem studiowaliśmy), który był gotów do niej wrócić, ale Anka nawet o to nie prosiła.
Dopiero po jakimś czasie dowiedziałam się, że poznała faceta o boskim ciele, z kasą i dobrym autem - zakochała się w nim na maksa, a po pół roku "szalonej" miłości okazało się, że koleś miał żonę.
Cóż, karma wraca, i bardzo dobrze.
Chodzę do szkoły w sporym mieście, to tyle słowem wstępu.
Dziś na ostatniej lekcji pisaliśmy dość ważny test z matematyki i nie powiem, że był łatwy, bo nie był. Już po skończonym teście niezbyt zadowolony ze swojej pracy ubrałem się i poszedłem do domu. Nie wiem, czy to stres po nieudanym sprawdzianie czy co, ale dostałem tak zwanego nagłego srania. Do domu za daleko, ale za to pewien myślę dosyć znany sklep jest blisko, no to biegnę. Ledwo co dobiegłem do sklepu i nastąpił pewien dialog między mną a ochroniarzem:
- Przepraszam, gdzie jest toaleta?
- Nie mogę ci powiedzieć, ponieważ nie jesteś klientem naszego sklepu.
- Jestem w pilnej potrzebie.
- Mam to gdzieś.
- Jak zaraz się wysram na środku sklepu i rozetrę to butem, to mi pan powie?
- Prosto i w prawo.
Polecam, działa :D
Podryw na... No właśnie. Słyszałam ich już kilka: na anioła, na spadanie z nieba/Księżyca/whatever, na zepsuty telefon, na ojca magika, na Christiana Greya... No, opcji było wiele. Jednak ta w swym geniuszu i kunszcie przebiła wszystkie inne :D
Zimny jesienny dzień, ja i mój mały, niedobry piesek spacerujemy przez park. Z przeciwka zbliża się do nas chłopak, ok. 25-28 lat, trzyma w ręce smycz. Pyta, czy nie widziałam czekoladowego labradora, bo właśnie mu uciekł. Odpowiadam, zgodnie z prawdą, że nie. Chłopak zaczyna gadkę, że ten jego pies to młody, głupi i w ogóle. Kiwam ze zrozumieniem głową i mówię, że w takim razie życzę powodzenia w poszukiwaniach i zaczynam się oddalać, ale on idzie za mną kręcąc jakąś nieszkodliwą bajerę na tematy, które rozumieją tylko właściciele nieposłusznych czworonogów. Co jakiś czas rozgląda się i woła psa po imieniu, bez skutku. Spacerujemy około godziny, w końcu docieramy do końca parku i mówię, że muszę już iść do domu. Chłopak prosi o zapisanie jego numeru telefonu, żebym zadzwoniła, gdybym po drodze natknęła się na jego psa. Żegnamy się, odchodzę jakieś 100 m, po czym on z odległości krzyczy ''Hej, tak naprawdę nie zgubiłem żadnego psa! Dzięki za spacer, odezwij się dzisiaj!''.
Podryw na nieistniejącego psa to +10 do kreatywności, lecz mimo tego nie jesteśmy razem ;) Za to dalej utrzymujemy kontakt, niekiedy spacerując po tym samym parku. Kuba po roku adoptował psa ze schroniska - pech chciał, że skubaniec naprawdę lubi czasem dać nogę ;)
Dodaj anonimowe wyznanie