Ku pokrzepieniu serc - historia o przedświątecznym akcie dobroci :)
Studiuję zaocznie w Gdańsku, a na co dzień mieszkam w Kielcach. Właśnie po weekendowym zjeździe wracałam autem do domu. Przy wjeździe na autostradę zatankowałam za 190zł i dopiero przy kasie zorientowałam się, że nie mam w torbie portfela (jak się potem okazało - na szczęście leżał bezpiecznie zagrzebany w pościeli w wynajmowanym mieszkaniu).
W każdym razie stałam sobie radośnie na Orlenie bez gotówki, karty, żadnego dowodu tożsamości, prawka, dokumentów samochodu ani niczego przydatnego. Nie miałam po kogo zadzwonić żeby przyjechał i mnie wykupił. Ktoś z kolejki zaproponował żebym zapłaciła za pośrednictwem aplikacji mobilnej, ale jako dumna posiadaczka telefonu starego typu (może jestem dziwna, ale jakoś nie potrafię się przekonać do tego dotykowego ustrojstwa) takiej możliwości również nie miałam. W tym momencie prawie dostałam załamania nerwowego.
Uratowała mnie bardzo miła Pani Kasjerka, zakładając za mnie z własnej kasy.
Jeśli czyta Pani to wyznanie - jeszcze raz bardzo dziękuję. Są jeszcze na świecie dobrzy ludzie :)
Dostałem od losu niezwykły dar: potrafię puszczać bąki i bekać całkowicie bezgłośnie.
O ile zawsze zdawałem sobie sprawę z niebezpieczeństw puszczania zabójczych cichaczy przy ludziach i pozwalałem sobie na to jedynie w samotności lub w dużej grupie uniemożliwiającej identyfikację sprawcy, o tyle bekaniem nie przejmowałam się wcale. Bekałem wesoło sam i przy kimś, przy stole, w aucie, w czasie miłych tete a tete. Po co się przejmować, skoro tego ani nie widać, ani nie słychać, ani nie czuć...
...a właśnie, co do tego ostatniego...
Ktoś życzliwy uświadomił mi niedawno, że jednak czuć, i to bardzo.
Całe życie w błędzie :/
Do dziewczyny z bólem zamostkowym, po dwukrotnym omdleniu, z ciężkim trudem oddychającej, nie chce przyjechać karetka. W końcu dyspozytorka się ugina i wysyła zespół na miejsce.
W karetce dziewczyna dostaje opierdol, że kłamie, że nie chce współpracować, że nie odpowiada na pytania (jak się później okazuje, nie odpowiada na pytania, bo ma niedotleniony mózg, wszystko dochodzi do niej z opóźnieniem). Diagnoza wydana przez ratowników, a potem zespół lekarzy: symulacja. Nikogo nie obchodzi, że dziewczyna z trudem oddycha, że przy pobieraniu krwi ta dosłownie nie chce płynąć do strzykawki, bo jest zbyt gęsta, że ona bardzo źle się czuje i w końcu płacze z ogólnej niemocy i totalnego braku zrozumienia. Wszyscy mają ją gdzieś.
Na SOR-ze pustki, jedynym pacjentem oprócz niej jest pijany nastolatek. Ale nią już nikt się nie zajmuje. Tuż przed wypisaniem z SOR-u, po kilku godzinach totalnego olewania i pokpiwania z pacjentki, zmieniają się lekarze. Zjawia się Pani Doktor, której jednak coś nie pasuje. Prosi o pokazanie badań, jest zaniepokojona wynikami i ogólnym stanem pacjentki. Wysyła dziewczynę na dodatkowe badania, w efekcie ta ląduje na OIOM-ie, podpięta do aparatury walczy kilka następnych godzin o życie. Ku zdumieniu lekarzy z oddziału wygrywa ten pojedynek, ale nie wychodzi z niego całkiem zwycięsko. Choroba zostawia w jej organizmie niezłe spustoszenie.
Kilka kolejnych miesięcy to istna huśtawka, w której każdy kolejny dzień niesie ze sobą pytanie o to, czy go przeżyje. Z efektami ubocznymi walczy do dziś. Wiele z osób, będących na jej miejscu, umiera przed rozpoznaniem choroby, umiera nie wiedząc, że coś im dolega. Lekarze często bagatelizują objawy: złe samopoczucie, słabsza kondycja, ból nogi, gorsza wydajność płuc - takie są pierwsze symptomy, które w tym wypadku również nie zostały prawidłowo rozpoznane przez lekarza rodzinnego. Omdlenie to zwykle ostatni z etapów choroby, po którym najczęściej nie odzyskuje się przytomności i już nie wraca się do życia... Choroba postępuje bardzo szybko, dlatego jej prawidłowe rozpoznanie ma tu kolosalne znaczenie. Nie ma czasu na pomyłki, bo ich ceną jest niejednokrotnie ludzkie życie.
Zakrzepica zatorowo-płucna bardzo często dotyka dziewczyny stosujące antykoncepcję hormonalną. Nie bagatelizujcie jej objawów.
Czasami zdarza mi się robić zakupy na bazarze. Ostatnio postanowiłam kupić spodnie na straganie, który prowadzi taka sympatyczna para.
Biorę kilka par i idę mierzyć do auta jako przymierzalni. Już mierzę ostatnie i się decyduję na jedne. Przy zdejmowaniu straciłam równowagę i uderzyłam łokciem o ścianę, stoję w majtkach, kiedy otwierają się drzwi... Zaskoczony właściciel zaczyna mnie przepraszać, że koleżanka go wysłała, by otworzył drzwi, bo słyszała pukanie i myślała, że się zatrzasnęłam. Ja mówię, że nic się stało, a pan, taki zadowolony: Ależ cała przyjemność po mojej stronie.
Za dzieciaka pewnego razu chciałem umyć ręce. Poszedłem więc do łazienki, a że nie miałem mydła pod ręką, wziąłem szampon. Mama to zobaczyła i straszyła mnie, że mi urosną włosy na dłoniach.
Przez kilka lat nie chciałem myć głowy, bo byłem pewny, że piana dotknie skóry i obrosnę.
Do 12 roku życia myślałam, że Budowa Cepa to tak naprawdę budowla-budynek.
Za każdym razem słysząc "To proste jak budowa cepa" myślałam o budynku.
Wyobraźcie sobie minę mojego ojca, kiedy poprosiłam go o narysowanie "Budowy Cepa" i zapytałam gdzie tu są drzwi.
Moja pierwsza masturbacja w wieku 13 lat odbyła się przy piosence Toma Jonesa - Sex Bomb. Słowo "sex" w piosence było wtedy dla mnie mega podniecające.
Teraz gdy słyszę tę piosenkę i przypomnę sobie tamtą sytuację strzelam wielkiego face palma.
Zawsze dzięki opowieściom byłem świadom wielkości bólu jaki towarzyszy kobiecie przy porodzie. Do dnia, aż sobie uświadomiłem, że nie miałem pojęcia o tym jaki ten ból jest naprawdę.
Do dnia, w którym moja wspaniała kobieta urodziła mi dziecko. Byłem od bólów przepowiadających, poprzez bóle krzyżowe aż do samego końca porodu. Przeżycie nie do o-pi-sa-nia.
Mężczyzna, który nie był przy porodzie kobiety nie ma prawa wypowiadać się w jakimkolwiek temacie pochodnym. Czy to odnośnie bólu, samego porodu, czy tego wszystkiego związanego. Odczuwam taką dumę i tak potężny szacunek, że nie potrafię tego nawet opisać. Trzęsąca się broda cały czas, łzy i pot nie są w stanie zobrazować Wam tego przeciwieństwa porodów z filmów amerykańskich.
Mógłbym pisać bez końca i opowiadać, ale nie będę wchodzić w prywatność. Napiszę na koniec jedno.. Do wszystkich Matek - jesteście Bohaterkami przez wiele B! 👏💪
Dzień jak co dzień. Wychodzę rano do szkoły i na klatce schodowej mijam sąsiadkę.
- Dzień dobry.
- Dzień dobry, dzień dobry, kurna jej mać. Nie ma jednego dnia, w którym bym kogoś nie spotkała. Nawet nieumalowanym na klatkę nie można wyjść, bo sąsiedzi się wylewają. Cholera ich by wzięła. Skąd to dziadostwo się bierze? Zero spokoju.
Módlcie się, żeby klątwa cholery na mnie nie zadziałała ;)
Wiele dzieci ma jakieś sposoby na odstresowanie się czy "zabicie" problemów.
Ja pisałam na kartkach moje zmartwienia, rozpalałam ogień i spalałam te kartki. Czułam, że wraz z kartkami znikają wszystkie moje problemy. Byłam wtedy taka szczęśliwa.
Jak się później okazało, jestem piromanką :)
Dodaj anonimowe wyznanie