Autobus. Ranek. Lekki tłok. 99% pasażerów wkurzonych, bo jedzie do pracy lub do szkoły, jedynie 1% zadowolony - to naprany gostek wracający z jakiejś imprezy.
Drzwi się zamykają, autobus rusza z przystanku i..."Dzień dobry, bileciki do kontroli!". Jeden z kontrolerów podchodzi do imprezowicza. Gostek lekko się prostuje, po czym robi przed oczami kanara zmęczony gest Obi-wana, mówiąc: "Nie potrzebujesz sprawdzić tego biletu!". I nie uwierzycie, obaj kanarzy ryknęli śmiechem. Machnęli ręką nie tylko na mistrza "Jedi", ale odpuścili też spisywanie biednego dziewczęcia złapanego ciut wcześniej. Wysiedli na następnym przystanku, a nasz imprezowicz spał dalej :)
Święta Bożego Narodzenia jakoś 3 lata temu.
Siedzimy całą rodziną przy stole, mój 6-letni kuzyn siedział obok swojej mamy - mojej cioci i coś "majstrował" przy swoim siusiaku. Ciocia zapytała czy mały może chce siku, na co on oznajmił głośno z uśmiechem:
- Nie mamo, ja tylko sprawdzam czy on jest długi i czy stoi.
Miny całej rodziny i pół godziny śmiechu bezcenne :')
Z podstawówki.
Zawsze się dość dobrze uczyłem. W klasie byłem 3 pod względem ocen - dwóch lepszych kolegów to były prawdziwe orły - średnia zawsze powyżej 5, ja oscylowałem zawsze w okolicach 5. Z jednym wyjątkiem - język niemiecki. Pierwsze 10 lat życia spędziłem w mieście pod zachodnią granicą - gdzie zwykłą anteną łapało się niemieckie kanały, a że poziom bajek w porównaniu do TVP był jak niebo a ziemia (ach, te pierwsze anime), więc własnym sumptem nauczyłem się języka na takim poziomie, że poprawiałem nauczycielkę w szkole (która była geograficzką po kursach, więc...). Oceny 5, 6... rzadko jakaś 4 się trafiła. Kolegom tłumaczenia i zadania dyktowałem na zawołanie.
Koniec 8 klasy. Oczekiwałem, że dostanę szóstkę z niemieckiego. Okazało się, że jedyną szóstkę dostał kolega, który ma najlepszą średnią. Jak nauczycielki spytałem że jak, co wtf?, to odpowiedziała, że jemu jest potrzebna do jakiegoś tam stypendium, a ona nie może na koniec szkoły szóstek rozdawać. I gówno mogłem z tym zrobić - bo to były czasy, gdzie jeszcze nauczyciele mieli więcej władzy niż uczniowie ;)
Było tu o różnych fetyszach, więc będzie i mój. Jeszcze nikomu się do tego nie przyznałam i prawdopodobnie nigdy tego nie zrobię poza tą stroną, ale podnieca mnie czkawka. Tak, dobrze czytacie.
Z jakiegoś nieznanego mi powodu jest to dla mnie bardzo prywatna i wręcz intymna sprawa, dlatego szlag mnie trafia, gdy ktoś dostaje czkawki, bo wybitnie niezręcznie mi z myślą, że ktoś ze znajomych albo, o zgrozo, z rodziny może być w sytuacji, która mnie podnieca. Sama też nie lubię w towarzystwie dostawać czkawki, ale nie dlatego, że inni mogą się z tego śmiać, tylko właśnie dlatego, że to dla mnie tak intymna rzecz, że głupio mi ją pokazywać światu. Równie dobrze mogłabym się komuś pokazać nago. Czkawka jest dla mnie na tyle podniecająca, że żadne pornosy nie mogą równać się z filmikami na YT, na których ludzie po prostu nagrywają swoją czkawkę.
Naprawdę nie wiem, ile jest osób z takim fetyszem, ale bez względu na liczbę podobnych do mnie osób nie zamierzam nikomu wyjawiać tej tajemnicy.
Święta zbliżają się wielkimi krokami, w związku z tym kłótnia na temat Jurka Owsiaka i WOŚP-u.
Bardzo często słyszę, że to złodziej i oszust. Przytakuję, uśmiecham się i siedzę cicho słuchając wyrzutów, tłumiąc w sobie to, co chcę za każdym razem uświadomić tym osobom.
Żadne dowody nie stłumią mojego uczucia, gdy widziałam jak mama ze łzami w oczach opowiada mi jak siedziała i ryczała patrząc na niemowlę urodzone dzień wcześniej, leżące spokojnie i cichutko pod cepapem, podłączone do maszyny, dzięki której oddycha i dzięki której jest na tym świecie już przez 16 lat. Maszyny całej oblepionej serduszkami Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Tym niemowlęciem byłam ja. Dlatego właśnie jestem wolontariuszką WOŚP-u i z dumą zbieram pieniądze, przyczyniając się do uśmiechu wielu ludzi: rodziców, którzy widzą jak ich dzieci i dzieci, które widzą jak ich starsi już rodzice wracają do zdrowia dzięki sprzętom zafundowanym przez WOŚP.
Kochajmy, pomagajmy. A jeśli jesteś przeciwko, to Twoja sprawa. Nie musisz trąbić o tym naokoło ;)
Dzisiaj idąc do kościoła na godz. 18 na swojej ulicy minęłam się z sąsiadem, który wsiadł do samochodu. Grzecznie powiedziałam "dobry wieczór" i ruszyłam w stronę głównej drogi z racji tego, że zimną o tej porze moja ulica za bardzo nie przyciąga. Idąc już główna droga słyszę, że koło mnie zatrzymuje się samochód.
- Podwieźć cię? - usłyszałam męski głos.
- Nie, dziękuję bardzo, idę z koleżanką - odpowiedziałam sąsiadowi, po czym ruszyłam w stronę domu znajomej.
- No podwieźć cię czy nie?- słyszę głos lekko zdezorientowanego mężczyzny. Odwracam się w stronę samochodu już trochę wkurzona, bo spieszyło mi się strasznie i widzę za kierownicą mojego ojca, który chyba nie bardzo wiedział co się właśnie stało.
Sytuacja miała miejsce kiedy miałam ok. 11-13 lat. Moja siostra, która jest starsza ode mnie 9 lat miała wtedy chłopaka, który wkrótce stał się jej narzeczonym, a później mężem. Ale do rzeczy.
Mój obecny już szwagier co jakiś czas przejawiał wobec mnie dziwne zachowania. Byłam wtedy tak naprawdę jeszcze dzieckiem, paręnaście lat temu nie byłam tak „uświadomiona” jak obecna młodzież w tym wieku. Szwagier często lubił się ze mną „bawić”, zaczepiać mnie, żartować. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie to, że kilka zabaw skończyło się tym, że miałam malinkę na szyi. Udawał po prostu, że mnie gryzie i tak zostawiał ślady. Ja wtedy nie wiedziałam nawet, co to jest malinka, dopóki któraś ze starszych koleżanek w szkole nie zauważyła i nie zaczęła się śmiać. Wtedy już wiedziałam, że powinnam się tego wstydzić.
Pewnego razu nocowałam u siostry. Leżałam na łóżku przed telewizorem, po chwili szwagier położył się obok mnie i też oglądał, a w międzyczasie znowu zaczął mnie łaskotać itp. Siostra brała wtedy kąpiel. W pewnym momencie powiedział „bo jak Cię złapię!” i złapał. Za krocze. Takiego wstydu jak wtedy nigdy nie poczułam. Wiedziałam już wtedy, że to coś złego. Nigdy nikomu jednak o tym nie powiedziałam, zaczęłam go odpychać przy takich „zabawach”, chyba w końcu zrozumiał, że nie będę już więcej niewinnym dzieckiem, które nic nie potrafi zrobić. Nigdy nie poruszyłam tego tematu, staram się tego nie wspominać, mam z nim normalne relacje. Do dziś nie wiem dlaczego tak się zachowywał. Jest mi wstyd, że na to pozwalałam, ale z drugiej strony wiem, że to jego zachowanie było złe.
Mają dwie córki. Mam nadzieję, że tylko ja byłam jego obiektem do tych żarcików, ale przysięgam, że jeśli kiedyś zauważę, że robi im to samo, wtedy już mu nie popuszczę.
Wiecie co to jest wstyd? Wstydzić się kogoś z rodziny? Ja niestety wiem...
Przykład?
Wnuki dostają od dziadków paczki na mikołaja. Tylko że zamiast ładnie podziękować... Te wnuki odkładają z tych paczek kilka rzeczy, bo im marka tych słodyczy nie pasuje... Np: ptasie mleczko inne odłożą, bo muszą mieć tylko to z WEDLA, a wafelki muszą być tylko te z napisem GRZEŚKI i żadne inne nie mogą być!
Te dzieci rodziców mają i nie są z jakieś "patologii", ale mają takiego typu wymagania, bo rodzice ich wychowują tak, że wszystko im wolno i wszystko im się należy... Wystarczy, że kiwną palcem i to mają.
Ciekawi mnie tylko jakby sobie kiedyś poradzili, jakby ich przypadkiem bieda dopadła; czego im nie życzę... Ale też nie zazdroszczę takiego wychowania i takich "luksusów".
Tylko dziadków mi szkoda...
*Historia prawdziwa z mojego otoczenia :(
Byłam dzisiaj we Wrocławiu z przyjaciółką. Spędziłyśmy miło dzień i czekając na autobus postanowiłyśmy usiąść sobie na ławce w parku. Kiedy właśnie chciałyśmy zrobić sobie pamiątkowe selfie, usłyszałyśmy za sobą hałas. Okazało się, że jakiś facet za nami bezwstydnie wypiął się i zaczął srać za ławką. Nie obchodziło tego pana publiczne miejsce ani to, że byłyśmy tuż obok. Załatwił swoją potrzebę i poszedł dalej. My oczywiście zmieniłyśmy miejsce siedzenia, ale najbardziej żenujące jest to, że kilka metrów obok parku jest toaleta publiczna, za którą nie trzeba płacić.
Przestaję wierzyć w ludzi.
No to tego... Oświadczyłem się po trzech dniach znajomości. Ludzie mnie wytykali palcami, a ja wiedziałem, że to ta jedyna. Teraz czekam na trzecie dziecko :)
Dodaj anonimowe wyznanie