#ixqyh

Kiedy widziałam jak obrywa się mojemu starszemu bratu od rodziców, było mi bardzo przykro i zawsze chciałam go przytulić.

Widziałam, że tata nie kocha mamy tak jak ona nas. Stwierdziłam, że miłość rodziców jest najważniejsza i wpadłam na pomysł, że przywalę mamie, żeby tacie zrobiło się przykro i wtedy będzie ją przytulał i pocieszał.

Nie uratowało to miłości moich rodziców.
Szoku na twarzy mamy nigdy nie zapomnę :(

#hMtUX

Mój starszy brat planuje ślub ze swoją narzeczoną. Oboje są ludźmi spokojnymi, cichymi, nie przepadają za imprezami i szaleństwami. W związku z tym brat zaproponował, że wesele będzie skromne: max 20 gości od każdej strony, tylko obiad, alkohol symbolicznie, bez tańców ani zabaw, zapłacą sami, koszt góra 6-7 tysięcy. Nasza rodzina, ze sporym wahaniem, zaakceptowała taki plan. Narzeczona miała uzyskać aprobatę swoich rodziców.

I zaczęło się piekło. Jej rodzina przyjechała następnego dnia z wyrzutami, krzykami i oburzeniem, co to za bzdury wymyślamy?!?! Ich córeczka ma mieć porządne wesele! Nie będą się wstydzić, bo my mamy fanaberie!

Ich koncepcja?
Wstępna lista gości: ok. 120 osób, transportowanych busami, trzeba im zapewnić pokoje w hotelach. Ma być cała seria imprez, czas trwania co najmniej 3 dni, wesele, poprawiny, poprawiny part 2, chlanie dniami i nocami, ewentualnie z przerwami na sen, mają być wszystkie tradycyjne zabawy, oczepiny, zbieranie na wózek, taniec wokół krzeseł, jedzenie dziwnych rzeczy, zawiązywanie oczu itp., kapela, śpiewy i tańce do rana, kilkanaście dań, oczywiście żurek o północy, bar z dziesiątkami rodzajów wódek, win, piw, bimbru i domowych nalewek. Koszty? Już wstępnie wiedzą, jak duży kredyt jest potrzebny.

Brat obstaje przy swoim i nie zamierza odpuścić. Jego narzeczona nie chce się sprzeciwić rodzicom i popiera ich we wszystkim. W rezultacie kłócą się non stop. Ostatnio jest tak źle, że ślubu i wesela może w ogóle nie być.
Brak słów.

#ssqvn

Moja kumpela, lat 21, zawsze wydawała mi się bardzo dobrze ogarnięta życiowo: świetne studia, masa znajomych, tylko drugiej połówki wciąż nie spotkała. I owa "ogarnięta" panna zadała mi ostatnio serię pytań, po których zwątpiłam we wszystko:

- w którą dziurę wkłada się tampon?
- jak głęboko jest błona dziewicza?
- penis jest bardziej jak kabanos czy krakowska sucha?

Tak że ten... ktoś jeszcze wątpi, że edukacja seksualna w szkołach mogłaby zrobić dobrą robotę?

#y8zju

Gdy się denerwuję, mam problemy żołądkowo-jelitowe, wiecie, głównie biegunki. Pewnego razu jadąc autobusem na uczelnie (miałam egzamin), denerwowałam się, że przez korki nie zdążę i poczułam, że zbliża się wielka kupa. Cała drogę spinałam pośladki, starałam się myśleć o czymś innym, ale to nie skutkowało. Gdy wyszłam z pojazdu popuściłam... Mnóstwo ludzi na przystanku widziało, jak elegancko ubrana kobieta ok. 35 roku życia zesrała się w majtki... Dawno nie było mi tak bardzo wstyd. Podejrzewam u siebie zespół jelita drażliwego, bo biegunki występują głównie rano, gdy mam gdzieś wyjść, załatwić coś ważnego.

PS Jestem wykładowcą. Pozdrawiam moich studentów, którym bardzo często odwołuję poranne zajęcia. To naprawdę nie zależy ode mnie.

#T24lt

Kiedyś, gdy poszedłem z moją mamą na mszę do kościoła, po jakichś 30 minutach ksiądz wyjął z torby kilka rzeczy. I tak jak zwykle dzieci ustawiły się wokół ołtarza i czekały.
Rzecz nr 1 to był klej w sztyfcie. Ksiądz coś tam mówi, głosi jakieś kazania i w końcu padło pytanie do dzieci "Kto chce ten klej?". I nagle JEB, wszystkie dzieci zaczęły krzyczeć ''JA CHCĘ". A potem zaczęły się kłótnie...

Dziecko nr 1: "Ja chcę klej, żeby moja mama miała czymś przykleić płytki".
Dziecko nr 2:  "Nie! Ja muszę dostać ten klej, żeby skleić kamienie". (Wtf!?)
Dziecko nr 3, które grzecznie od samego początku siedziało cicho, powiedziało cichutkim głosikiem: "Ja chcę ten klej, żeby skleić moją mamę z tatą".
Na to zdziwiony ksiądz się pyta "Ale czemu chcesz ich sklejać?''.
Dziecko: "Żeby tata już nigdy nas nie opuszczał".

To dziecko to byłem ja, a moi rodzice byli w trakcie rozwodu. Po moich słowach jednak się nie rozwiedli. I następnym razem ksiądz przyniósł całe wiadereczko z klejami w sztyfcie :)

PS Jakby ktoś pytał, to ksiądz dał mi jednak ten klej :) Ale nie skleiłem rodziców. Choć próbowałem ;)

#2V6GS

Zawsze lubiłam się uczyć języka włoskiego*. Najgorszą oceną, jaką w życiu dostałam z tego przedmiotu, było 4+. Planowałam pójść na italianistykę i zwierzyłam się z tego nauczycielce tego języka w klasie maturalnej. Ona się strasznie skrzywiła i zaczęła mi to skutecznie wybijać z głowy. Stwierdziła, że aby pójść na takie studia, to trzeba mieć o wiele większą wiedzę, że ja sobie nie poradzę itd. Uwierzyłam jej i skończyłam inne studia. Ale z włoskiego nie zrezygnowałam, ucząc się go nadal samodzielnie. No i... ciekawe, jaką minę będzie miała pani profesor, gdy za kilka tygodni zobaczy na półce w księgarni podręcznik do nauki włoskiego mojego autorstwa. A pewnie zobaczy, zawsze śledziła nowości.

*Nazwa języka została zmieniona ;)

#88ggu

Mam 30 lat, ale moja mama nadal widzi we mnie swoją słodką dziewczynkę i bardzo to podkreśla, gdy odwiedzam rodziców. Byłoby to słodkie, gdyby nie to, że pokazuje mi zdjęcia sprzed lat i porównuje co się zmieniło. Ostatnio przesadziła wyciągając zdjęcie, gdzie miałam 13 lat (małe, chude dziecko) i pyta, czemu nie mogę być tak szczupła jak kiedyś (mam normalną wagę dorosłej kobiety).

Cóż, przy następnej wizycie powyciągałam jej zdjęcia z liceum i zaczęłam chwalić jak ładnie wyglądała, na koniec zapytałam, czemu już tak nie wygląda.

Może i wredne, ale mam nadzieję, że zadziałało, bo naprawdę mam już dość słuchania od kilku lat tego "kiedyś byłaś taka słodka".

#ecejo

Z moim byłym miałam różne przejścia, ale pewnej rzeczy, którą mi powiedział, nie potrafię zapomnieć, bo jego słowa zakorzeniły się we mnie głęboko. Ze względu na stan zdrowia – problemy z płucami, arytmię i przyjmowane leki – zajście w ciążę jest w moim przypadku teraz już raczej niemożliwe, ale kiedy z nim byłam, ten temat istniał jako "ryzykowny, ale możliwy pod ścisłą kontrolą lekarską". Usłyszałam kiedyś od niego, że jeśli okaże się, że ze mną nie będzie mógł mieć dziecka, poszuka kogoś, z kim będzie je mógł mieć "na boku", bo jego marzeniem jest przekazać swoje geny. Te słowa porządnie zachwiały moim poczuciem własnej wartości, poczułam się bezwartościowa jako kobieta i nadal tak czuję się, mimo upływu paru ładnych lat. Tak jakbym była jakąś "imitacją" kobiety, skoro nie mogę dać mężczyźnie dziecka.

Niedawno dowiedziałam się, że mój były, przy okazji jakiejś dolegliwości, udał się do urologa i po zrobieniu badań okazało się, że on sam może mieć porządny problem ze spłodzeniem potomka z powodu niedostatecznej drożności nasieniowodów.

Cóż za ironia losu...
Dodaj anonimowe wyznanie