Sklep, dłuższy czas temu. Narąbany jak szpadel, z zapasami potionków na resztę wieczoru dumam przy lodówkach nad jogurtem najlepszym na kaca - a tu ni z gruchy, ni z pietruchy, słyszę głos.
"Prz...prze...przepra...szam ppppana" (dosłownie tak rzekł ten głos) "czy jest tu gdzieś chude mleko, bo ja... he, he, he... ślepa jestem cytra, nie widzę, he, he, he".
Z trudem kojarzę, co to jest cytra, a z jeszcze większym wysiłkiem dociekam, skąd ten głos dochodzi. Schylam się niemal w kabłąk, a tu kilka centymetrów dalej, na wysokości mojej przepony, sterczy takie małe, wystraszone coś, co uśmiecha się durnowato do stosu srajtaśmy, plecami zwrócone do lodówek. Myślę sobie: narąbana lepiej niż ja. Ale delikatnie odwracam pannę, a panna ślepa. Dosłownie. Oczka zamglone bynajmniej nie od procentów.
Wytrzeźwiałem w kilka sekund. No... może nie do końca, ale znacznie. Dziewczyna zdezorientowana, przestraszona, zmieszana, śmiejąca się nerwowo. Im więcej gadała i śmiała, tym większy przerażenie było po niej widać. Blada jak papier, buzia jak u szkieletu - mokry sen nekromanty. Załadowałem jej to mleko do koszyka. Podziękowała bardzo zmieszana, uciekła do kasy. Poszedłem za nią. Mało się nie zabiła w drodze do i od płatności.
Przed sklepem czekał na nią mały, czarny terier. Siedział sobie grzecznie bez smyczy. Złapał zębami pannę za zwisający pasek od torebki i tak prowadził, niczym cień.
Tamtej nocy przyszedł przymrozek, złapał błyskawicznie - mimo wysiłków psiaka musiałem łapać panią kilka metrów dalej, bo by głowę rozbiła o chodnik. Była sztywna ze strachu. Oznajmiłem, że odprowadzam ją i psa do domu. Skończyło się na tym, że wypiliśmy połowę zaopatrzenia na imprezę siedząc na ławce w okolicznej zieleni, a drugie pół u niej w mieszkaniu.
Krasnoludek ślepł przez postępującą, atakującą całe ciało chorobę. Jeszcze niedawno, licząc od tamtej nocy, widziała całkiem nieźle. Potem było tylko coraz gorzej. Nie zgadzała się na lekarzy, szpitale, bo do tej pory tylko pogorszyli jej stan... była sama, ale jakoś sobie radziła.Tak wyszło, że nie miała nikogo poza psem, znalezionym sama w sumie nie wie do końca gdzie. No i mną. Od tamtej nocy miała też mnie i dalej ma. Też nie ma pewności skąd. A ja jestem okropnie wysoki i okropnie brzydki. Ona jest przepiękną kobietą. Ani jej, ani mnie to nie przeszkadza ;)
Zechciała mnie poślubić. Z tej okazji kumple darowali mi niedostarczenie trunków (kasa była moja, żeby nie było!) na tamtą noc. I tak sobie żyjemy, ja, ona i nasz pies. Ona jak ten kwiatek na jesieni, więdnie sobie powoli. Wiem, że pies pożyje dłużej niż moja żona, a że młody już nie jest... cóż.
Niedawno zapytałem ją, skąd wtedy wiedziała, że jestem mężczyzną. "Mama kiedyś kupiła smalec z knura... można powiedzieć, że miałam nosa".
Kolejna przygoda dzielnicowego z talentem do prowadzenia rozmów z osobami chorymi psychicznie.
Do biura przyszła starsza kobieta, która prosi o pomoc, bo jej mąż stale ją wyzywa, złośliwie chowa i kradnie jej majtki i inne rzeczy osobiste oraz ją gwałci.
Dzielnicowy pyta z kim pani mieszka, czy są jacyś świadkowie itp. Pani odpowiada, że mieszka sama.
- To znaczy sama z mężem? - pyta dzielnicowy.
- Nie, mieszkam sama, mąż nie żyje.
- No przecież mówiła pani, że mąż panią krzywdzi.
- No tak.
- No to jak panią może krzywdzić? Jako duch?
- No tak.
Przyznaję, że siedząc z boku i słuchając takiej rozmowy nie mogłem zachować powagi i zmuszony byłem twarz ukryć za monitorem komputera i tłumić śmiech.
Tak, wiem, nie ma z czego się śmiać, ale niekiedy ciężko się powstrzymać, zwłaszcza biorąc udział w częstych tego typu sytuacjach.
Kolega zachowując pełną powagę kontynuuje rozmowę:
- To może księdza wypadałoby wezwać.?
- Nie... Próbowałam, kazał się modlić. Modlę się, ale to nic nie daje.
- Nic?
- Nic!
- ...I co, mąż cały czas jest u pani w mieszkaniu?
- Nie! Przychodzi wieczorem, zrobi swoje i sobie idzie!
- No to jak on wchodzi do mieszkania?
- Dziurką od klucza!
- To może niech pani klucz do dziurki włoży.
- Już próbowałam. To pod drzwiami wchodzi!
- Jak!? Między progiem a drzwiami?
- Tak właśnie!
-To niech pani jakąś szmatę tam podłoży, to nie będzie wchodził!
- No o tym nie pomyślałam. Tak zrobię. Dziękuję. Do widzenia.
Pani więcej nie przyszła i wszyscy byli szczęśliwi. Niby niewiele trzeba było, ale poskutkowało.
PS. Pozdrawiam wszystkich, którzy chcieliby uzmysłowić takim ludziom, że są chorzy, albo w inny sposób im coś tłumaczyć.
Obecnie jestem dorosłą kobietą, mam swoją rodzinę. Kiedy czytam wyznania dzieci źle potraktowanych przez rodziców, to przypomina mi się wiele sytuacji z mojego życia, kiedy to moja mama wstrętnie się zachowała wobec mnie.
Od dziecka byłam porównywana do innych koleżanek, oczywiście to ja byłam tą gorszą osobą. Jak przyszli goście, to mama mnie przy nich krytykowała o wszystko. Zawstydzała mnie. Po co? Nie wiem.
Jej metodą wychowawczą było upokorzenie mnie przy innych - jak miałam około 14-15 lat, przeciekła mi podpaska i poplamiłam bieliznę. Zaprałam te nieszczęsne majtki, odłożyłam tak, żeby nie leżały na widoku i wyszłam z łazienki (takie plamy trudno schodzą, więc przed wypraniem chciałam jeszcze namoczyć). Przyjechali do nas ciocia i wujek. Kiedy stałam obok nich, mama wyszła z domu i ze złością do mnie "masz wyprać te poplamione krwią majtory!". Miałam ochotę umrzeć ze wstydu... Tak jakby nie można było powiedzieć mi dyskretnie.
Wiele razy w przypływie potrzeby pocieszenia czy rady rozmawiałam o czymś z mamą i się jej zwierzyłam, to później wykorzystywała to przeciwko mnie.
Nigdy mnie za nic nie przeprosiła, nie powiedziała, że mnie kocha.
Mając 13 lat opisywałam w pamiętniku moje pierwsze zauroczenie, wszystkie przemyślenia, marzenia. Zgadnijcie co. Ona go przeczytała. Nabijała się ze mnie, że zakochałam się w Łukaszu i rozpowiadała o tym co wyczytała wszystkim naokoło. Wiecie, jak się czułam? Jak obdarty z godności śmieć. Moja prywatność została perfidnie zgwałcona. Wtedy przestałam jej ufać całkowicie.
Wyzwiska? Ty gnoju, kurwo, szmato jebana, suko pierdolona. Zazwyczaj kiedy miała zły humor, to wyżywała się na kim popadło.
W szkole mieliśmy na jednym przedmiocie prowadzić zeszyt w taki sposób, że pisaliśmy tylko na prawej stronie, lewa była na nasze notatki, definicje, wzory itd. Co zrobiła moja mama? Jak sprawdzała mój zeszyt, to zobaczyła, że co druga strona jest pusta. Co robi normalny człowiek? Pyta dlaczego tak jest. Co zrobiła ona? Wściekła się: "Ty suko zajebana!!! Dopiero kurwa początek roku, a ty już masz zaległości leserze pierdolony, nieuku!".
Kiedy przychodziły moje koleżanki, to właziła do mojego pokoju i siedziała z nami. Nie dało się jej wyprosić...
Kiedy miałam jakieś 18 lat, to zaczęła się u mnie jakaś infekcja intymna, niesamowity świąd, spuchnięte wargi sromowe, nie mogłam tego znieść. Nie było mnie stać na prywatną wizytę, więc został NFZ, gdzie są kolejki. Przełamałam się i poszłam jej zapytać gdzie mogę najszybciej dostać się do ginekologa, bo mam jakąś infekcję. Zwyzywała mnie i dodała, że to od kurwienia się.
Jak czytam pod wyznaniami porady typu "powiedz rodzicom, to Ci pomogą", to chce mi się śmiać, bo niektórzy mają takich rodziców, że nie pomogą, a jeszcze upokorzą.
Wiem jakim rodzicem nie być.
W samolocie spodobał mi się jeden chłopak. Okazało się, że ma miejsce obok mnie. Podszedł, przywitał się, uśmiechnął, a kiedy wkładał swój plecak do schowka na górze, to nieświadomie strzelił mnie nim dwa razy w głowę i to dość mocno. Chciałam jakoś dobre wrażenie zrobić, więc nie dałam po sobie poznać, że coś się stało, ale tak mnie zamroczyło, że bełkotnęłam tylko jakiś głupi tekst z rodzaju "fajny masz ten tyłek, znaczy plecak, znaczy tyłek... gdzie lecisz?". Genialnie, jakby tym samym samolotem mógł lecieć gdzieś indziej niż ja. Zaśmiał się tylko i nic nie odpowiedział. Przez 4 godziny spalałam się ze wstydu, siedząc obok niego.
Jestem tak gruba i leniwa, że ostatnio na grillu u znajomych ktoś zwrócił uwagę na dziwną substancję na mojej bluzce i okazało się, że to osa próbowała założyć mi gniazdo pod cyckami...
Denerwuje mnie mentalność niektórych ludzi. Mieszkam „za oceanem”. Kilka lat temu zaczęłam spotykać się z pewnym mężczyzna. Coś między nami zaiskrzyło i nasza relacja rozkwitała w najlepsze. Niestety, do czasu. W końcu padło sakramentalne pytanie: „masz papiery?” (pytanie o status rezydenta), na które dla żartu odpowiedziałam: ”nie”. Niby nic się nie zmieniło ale... Randka dobiegła końca, a opisywany dzentelmen zapadł się po niej pod ziemię. No nic, zdarza się.
Stracone trzy miesiące życia, ale mogło być gorzej. O sprawie całkowicie zapomniałam aż do zeszłego tygodnia. Jako że zdarzyło mi się zmienić karierę i otworzyłam jakiś czas temu własne biuro doradcze dla osób emigrujących, moi klienci to w większości nowo przybyli Polacy. Jakie było moje zdziwienie, kiedy mój „ex” zawitał w progi mojego biura! Jednak początkowo mnie nie poznał, więc przeprowadziłam z nim standardowy wywiad i okazało się, że jego pobyt w mojej nowej ojczyźnie jest nie do końca legalny. Jednak zachowałam pełny profesjonalizm.
W pewnym momencie jego wzrok powędrował na ścianę za moimi plecami, gdzie wisiał mój dyplom. Mam rzadkie nazwisko wiec „ex” skojarzył i szeroko otworzył oczy ze zdziwienia. Jego mina była naprawdę zabawna! Ale jak przystało na prawdziwego twardziela, ładnie się uśmiechnął i zapytał czy pójdę z nim do tej restauracji, do której obiecał mnie zabrać osiem lat temu. Z równie uroczym uśmiechem odpowiedziałam, że owszem, ale tym razem wystawie mu rachunek za moje towarzystwo (miałam na myśli konsultacje).
Niestety, dżentelmen rozmyślił się. Jednak na odchodnym dorzucił jeszcze pytanie, które całkiem mnie rozbawiło - czy mam dla niego jakaś fajna kandydatkę na żonę? Tylko koniecznie z papierami, bo chciałby zalegalizować swój pobyt jak najszybciej!
Nie ma to jak tupet.
Mamy z mężem taką małą tajemnicę, mianowicie od dwóch lat stosuję maseczkę na twarz z jego nasienia. Kiedy ktoś zapyta się mnie co stosuję, że mam tak gładką cerę, odpowiadam, że stosuję naturalne kosmetyki.
Jestem bardzo zadowolona z efektów, sądzę, że mąż również.
Mam problem z siostrą mojego męża. Jako małżeństwo staramy się żyć własnym życiem, nie ingerować w sprawy innych jeśli się nas nie prosi, nie plotkujemy (oboje sami cierpieliśmy od plotek, które rozsiewali zazdrośni ludzie). Mamy trójkę dzieciaczków, które nad życie kochamy, ja zajmuję się pociechami i domem, mąż pracuje. Czasem mu zazdroszczę aktywności zawodowej, ale cóż, poczekam jeszcze aż dzieci będą starsze.
Wracając do tematu - siostra męża nie potrafi nam dać spokoju. Chyba nie rozumie, że odkąd jej brat się ożenił nie ma już wstępu do jego interesów i wiedzy o problemach. Chyba nie potrafi pojąć, że nie ma prawa wtykać nosa w nasze sprawy, bo jesteśmy oddzielną rodziną. Potrafi odwiedzając nas w naszym własnym domu grzebać w naszych szafkach, sama bez pozwolenia znaleźć sobie to czego jej potrzeba. Nie jest matką, ale uwielbia kwestionować wszystko cokolwiek robię przy swoich maleństwach. Potrafi zabrać mi dziecko z ręki, sama pogrzebać w torbie z przyborami, bo "teraz czas na zmianę pieluchy", dokucza mi jak tylko umie. Wiem i widzę, że ma poważne problemy z zazdrością, ale to co ostatnio się wydarzyło wyprowadziło mnie już z równowagi...
Rzeczona szwagierka zaczęła wtykać nosa w sprawy naszego planowania rodziny! W to czy mamy teraz mieć dziecko, czy tez nie!
To chore ale zaczynamy się czuć jak patologiczna rodzina z kuratorem nad głową... Teściowie nie potrafią pojąć o co mamy do ich córeczki żal!
Ludzie często marzą o tym, żeby mieć psa, kota, królika... A ja od zawsze marzyłam o posiadaniu czarnego, sapiącego, leniwego kozła i wydry.
W wielu wyznaniach o patologii i fatalnych warunkach, w jakich wychowują się dzieci, pojawia się pytanie: Gdzie jest opieka społeczna? Odpowiedź jest prosta: u takich jak ja.
Od kilku lat wychowuję samotnie dwójkę dzieci. Ich ojciec został skutecznie oddalony od ich wychowywania, aczkolwiek nie od kontaktów z nimi, które są regularne i poprawne - innymi słowy, odsiaduje wyrok. Jak łatwo można się domyślić, rozstaliśmy się i nie planujemy ponownego zejścia.
Pracuję w branży, która od wiosny do jesieni wymaga sporego zaangażowania zarówno fizycznego, jak i czasowego, co za tym idzie - nie zawsze mam możliwość przypilnowania córki w sprawach szkolnych. Młoda czasem nie ma odrobionych lekcji, czasem zawali jakiś sprawdzian, albo zapomni piórnika. Jedzenie do szkoły szykuję jej każdego ranka i nie ograniczam tylko do kanapek.
W czym problem? W szkole.
Z racji tego, że ojciec w więzieniu, a ja dużo pracuję, wychowawca oraz szkolny pedagog mają mnie na oku i dostrzegają każdą, nawet minimalną nieprawidłowość związaną z wychowaniem i karierą szkolną mojej córki. Kilka nieodrobionych prac domowych, czy problemy z tabliczką mnożenia urastają do poważnego problemu, które skutkuje wezwaniem do szkoły na pogadankę - powód? Zaniedbanie w nauce dziecka. Córka w niepogodę nie wzięła kurtki, którą jej przygotowałam i wyszła w bluzie do szkoły. Wezwanie do szkoły - powód? Dziecko nieadekwatnie ubrane, zaniedbane. Córka nie ma wykupionych obiadów, bo przynosi kanapki a obiad zjada po powrocie do domu - problem! Powód?
Dziecko niedożywione, bo ile można jeść kanapki, a czasem zje obiad za kogoś, kogo nie ma w szkole. Nie woła głodna o jedzenie, nauczycielka sama jej obiad proponuje, a córka się zgadza. Ja też bym się zgodziła. ;) Ewidentne podejrzenie patologii w rodzinie, bo dziecko jest zaniedbane w pewnych kwestiach, które wynikają z tego, że matka za dużo pracuje a ojca nie ma. W rozmowach z pedagog i wychowawczynią wciskają mi problemy natury psychicznej, bo nie korzystam z zasiłków i pomocy opieki społecznej. A powinnam, bo samotne macierzyństwo itp.
Dzisiaj odwiedziły mnie panie z opieki społecznej, bo dostały informację ze szkoły, że córka jest zaniedbywana. Przez ponad godzinę, pod ogniem krzyżowym pytań, musiałam się tłumaczyć z tego jak żyję i dlaczego tak żyję. Musiałam się tłumaczyć z nieodrobionych prac domowych córki, z niewykupionych obiadów, z tego że nie korzystam z zasiłków, ani nie jestem konsekwentna w pobieraniu alimentów. Łapiecie już tę groteskę i absurd? Gdzieś tam dzieci są katowane przez rodziców, częściej widzą alkohol, niż jedzenie, dorastają w fatalnych warunkach, są gnębione psychicznie... A opieka robi sobie wycieczki po takich rodzinach jak moja, gdzie łatwo można wypełnić kilka papierków i usmażyć ładny raport na koniec miesiąca pod szyldem POMAGAMY!
Pozdrawiam i dziękuję za uwagę.
Dodaj anonimowe wyznanie
