Studiuję w Rosji, przynajmniej w tym semestrze. Sytuacja miała miejsce w kawiarence w dużym rosyjskim mieście.
Siedzę sobie, piję kawkę, przy stoliku, dwa stoliki na lewo obok mnie przy osobnym stoliku młoda dziewczyna, pewnie też studentka, nad laptopem, a pomiędzy nami facet, po którego stroju i karnacji widać, że nie Rosjanin, co najwyżej mieszkaniec jakiejś rosyjskiej republiki albo Arab. Ale tam jest ich dużo, więc nikt nie zwraca na to uwagi. I po kilkunastu minutach nagle zamiast czytać swoją książkę, nad którą siedział, perfidnie odwraca się i zaczyna macać po tyłku siedzącą na krześle dziewczynę, ta załadowała mu w pysk prawym sierpowym. Muszę tu przyznać, że dojebała perfekcyjnie, jak zawodowy bokser całą pięścią, a nie jak większość kobiet z liścia. Nos najpewniej złamany, krew gościowi leci, a ludzie się bulwersują. Było tam oprócz nas kilka osób, dwóch facetów łapie zboczeńca i trzyma, a kelner każe trzeciemu lecieć po patrol policji. Są blisko na placu, przy którym leży kawiarnia, zawsze jakiś patrol tam jest. Po kilku minutach przychodzą i rutynowo sprawdzenie dokumentów, spisanie danych świadków i obczajenie sytuacji. Dzikus zaczyna się szarpać, chce uciekać i nie chodzi to u żadne inwektywy rasowe, po prostu wyrywał się jak jakiś małpiszon, kopał i ciągnął do drzwi czterech ludzi (policjanci i ci dwaj faceci nie mogli go utrzymać), kubki zbił, stoliki przewrócił, ale policjanci walnęli z gumowej pały, rzucili go na bar i oparty plecami o ladę nie miał możliwości ruchu. Skuli go i tyle miał. No i wtedy zaczyna się kajać jaki on niewinny, jak go źle traktują. Ktoś, kto minutę wcześniej ładował z buta, teraz udaje niewiniątko. Ale wszyscy wiedzieli jak było i co najwyżej mieli ochotę jeszcze mu dowalić. Policjant spokojnie mówi mu, że on takich rzeczy nie znosi i to, że przyjechał do Rosji na studia (jak się okazało) nie daje mu żadnych praw. Goszczą go i to on ma się dostosować, bo inaczej oni się nie będą p##dolić z nim jak we Francji i u nich co najwyżej dostanie pałą, jak nie będzie respektował rosyjskich zasad. A jak mu się nie podoba, to możemy cię oddać panom (wskazał na tych trzech facetów) i oni z chęcią oddadzą ci za te ciosy. Albo Misza (drugi policjant), pamiętasz tych kiboli z wczoraj, oni z chęcią by się nim zajęli... he, he. Potem powiedział: Idziemy na komisariat i grzecznie, bo to, żeby dojść tam bez uszkodzeń, to jest twój interes, nie nasz. A pani i pan (jeden z tych facetów - miał rozcięte usta) proszę iść do szpitala i zadzwonimy potem, żebyście państwo złożyli zeznania - próba gwałtu, pobicie i atak na policję, wylecisz z Rosji.
A ja? Zabrałem Nataszę do szpitala (lekkie zadrapania) i umówiliśmy się w tej kawiarni tydzień później ;) Jesteśmy po kilku randkach i złożeniu zeznań. A gościa ''deportują'' z Rosji na zbity ryj.
Alicję znam całe moje życie.
Nasze mamy znały się długo zanim zostałyśmy poczęte i tak się ułożyło, że urodziłam się dokładnie 2 tygodnie przed nią.
Od zawsze byłyśmy swoim przeciwieństwem, chociaż nadawałyśmy na tych samych falach. Ja niska nieco pulchna blondynka dobra z przedmiotów humanistycznych i ona wysoka szczupła brunetka radząca sobie z naukami ścisłymi.
O ile my nie czułyśmy między sobą rywalizacji (a przynajmniej ja wobec niej) tak nasze matki lubiły się drażnić hasłami typu:
- A moja Asia to wygrała konkurs recytatorski!
- Phi! Moja Alusia pierwsza w kangurze matematycznym!
Nie wiem od kiedy to trwało, na co dzień jednak słuchałam, że Alusia jest lepsza, nie zmieniało to faktu, że kochałam ją jak siostrę.
Lata mijały jednak nadal miałyśmy ze sobą kontakt.
Ja poszłam na studia pedagogiczne, byłam samotna więc skupiłam się na nauce i dorywczych pracach a Alka zawsze kochała ludzi i zabawę, "wpadła" z pierwszym dzieckiem już w szkole średniej. Drugie urodziła kilka lat później, nadal była "singielką" szalejącą w klubach, gdy ja zaczytywałam się w romansach i po cichu jej zazdrościłam.
Nasze matki wciąż dogadywały, nie wiem jak jej, ale moja lubowała się w dopytywaniu kiedy wreszcie kogoś znajdę, kiedy dochowa się wnuków...
Gdy kończyłam studia Alka urodziła trzecie maleństwo, na chrzcie poznałam Krystiana - brata ojca dziecka i wierzcie mi lub nie, pokochałam go od pierwszego wejrzenia.
Życie było piękne, dopóki nie dowiedziałam się, że mam raka jajnika.
Krystian był ze mną i chociaż płakałam nocami i bywałam prawdziwą suką, nie zostawił mnie. Moja matka przeżywała na swój sposób, trochę płakała, trochę dogadywała, że ze mną zawsze problemy a ciocia Ela z Alą nigdy nie miała....
Po usunięciu lewego jajnika badania wykazały guzy na prawym, którego też musieli wyciąć. Wiedziałam, że nie dam Krystianowi dzieci i bolało mnie bardziej niż ból pooperacyjny.
I jesteśmy w czasie obecnym. Mija 4 tydzień od mojej drugiej operacji.
Rokowania są bardzo dobre.
Jestem w domu mamy i nie wiem co robić.
Wiedziałam, że Krystian przyjaźni się z Alką, nie miałam z tym problemu, w końcu jego brat miał z nią dziecko. Problem stanowi fakt, że gdy mnie operowano to on z nią spał.
Zapłakany przyznał się, że szukał pocieszenia, bał się, że umrę, nie dawał rady sam, a teraz nie daje rady z wyrzutami sumienia...przecież mieliśmy wziąć ślub gdy już dojdę do siebie, mieliśmy zwiedzić świat.
Gdy zadzwoniłam do Alki z pytaniem "czemu" przyznała się, że znowu jest singelką i zawsze mi zazdrościła wszystkiego, w tym kochającego faceta więc "tak jakoś wyszło".
Tak jakoś jego członek zaliczył moją prawie siostrę...
Wyję do poduszki wmawiając mamie, że to ból po operacji, że sam minie, a ona mi dzisiaj rzuciła, że Alka nawet przy porodzie nie płakała, a ja się marzę jak dziecko....
W trakcie mojej przygody z doktoratem musiałem prowadzić zajęcia ze studentami. Przedmiot niezbyt lubiany, w trakcie sesji stanowiący sito skazujące wielu studentów albo do ponownego przemyślenia kierunku studiów, albo do wzięcia kosztownego warunku. Mowa tu oczywiście o matematyce.
Żeby jakoś zmobilizować studentów przynajmniej do rzucenia okiem na notatki w domu, a przy okazji ocieplić wizerunek stereotypowego nauczyciela matematyki, na pierwszych zajęciach przy omawianiu zasad oceniania i zaliczania, zaproponowałem studentom pewne nietypowe rozwiązanie.
Powiedziałem, że niezbyt uśmiecha mi się robienie wygibasów w poszukiwaniu ściągawek, a i ukradkowe spisywanie rozwiązań ze ściąg pochowanych w kieszeniach, stanikach, piórnikach itepe moim zdaniem trochę uwłacza ich godności dorosłych ludzi, więc na kolokwium każdy może legalnie mieć ściągę... znaczy się nie ściągę, tylko pomoc naukową. Warunki skorzystania z takiej pomocy naukowe były bardzo proste - całość ma się mieścić na jednej stronie A4, być napisana odręcznie, podpisana imieniem i nazwiskiem, a po kolokwium stawała się moją własnością. Wydruki, ksero i inne formy masowej produkcji były niedozwolone. Studenci jednogłośnie uznali, że to dobry pomysł.
Na tydzień przed kolokwium zawsze przypominałem o zasadach skorzystania z pomocy naukowej - zarówno na zajęciach, jak i w mailu do starosty grupy, z podkreśleniem tego co wolno, a czego nie wolno.
Na ciągłe pytania "a co może być na pomocy?" odpowiadałem, że wszystko, co ich zdaniem jest im potrzebne do zdania, nawet przepis na naleśniki z serem, jeśli im to pomoże.
Kilka kwiatków:
- Studenci przychodzący ze ściągami, na których naprędce nabazgrali kilka trywialnych wzorów, bo się bali, że obniżę im ocenę za brak pomocy naukowej
- Studenci z kserokopiami pomocy kolegów - bo przecież nic nie mówiłem o ksero (zabawne - w mailu zdanie o ksero napisałem tłustą czcionką...), poza tym bali się, że obniżę im ocenę
- Grupka studentów z pomocami napisanymi ewidentnie przez jedną osobę - koleżanka przygotowywała pomoc dla siebie i po drodze wyszło jej kilka sztuk nieudanych, którymi podzieliła się z kolegami. Pozwoliłem zatrzymać - nic nie mówiłem kto ma pisać te pomoce.
Ale były i pozytywne kwiatki:
- pomoce artystyczne, z pięknymi szkicami i wykaligrafowanymi różnymi stylami nazwami tematów, fantazyjnie rozłożonym tekstem...
- pomoc napisana tak drobnym pismem, że potrzebowałem lupy, żeby zobaczyć co na niej jest
- pomoce z przepisami na naleśniki ;)
Jak się nietrudno domyślić, osoby, które nie przygotowały pomocy kolokwium nie zaliczyły, a studenci, którzy się do ściąg przyłożyli... no może nie wszyscy, ale w większości zdali. Część później przyznała, że nawet nie patrzyli na ściągę.
Może trochę niewychowawczo, ale tak w dobrych intencjach propagowałem u swoich studentów korzystanie ze ściąg.
Witam Czcigodnych.
Słowem wstępu: Chcę zostać księdzem. Nawet nie było w moim życiu jakiegoś przełomowego zdarzenia, które zadecydowałoby o tej decyzji. Po prostu od dziecka wiedziałem, że będę księdzem i już. Niestety nie dla wszystkich jest to oczywiste.
W szkole nie robiłem z tego tajemnicy, w końcu każdy ma prawo marzyć i mieć cele, jakie one by nie były. Jednak ogólnie uchodziłem za pobożnego głupka. Nie raz się osłuchałem, że będę sobie "brał ministrantów" w zakrystii. Przymykałem na to oko. Wiem, że są w Kościele pedofile. Są też zwyczajni karierowicze, złodzieje i hipokryci. Są. Bardzo mi się nie podoba obecny stan Kościoła Katolickiego, zarówno na tle polityki, podejścia do wiernych, jak i do samej wiary i liturgii, która jest mi szczególnie bliska. Ludzie też to widzą i krytykują, czemu się akurat nie dziwię. Jednak boli mnie to, że nawet jeszcze nie napisałem matury, nie wstąpiłem do seminarium, a ludzie już mnie nazywają pedofilem, złodziejem, marionetką Kościoła i po prostu głupkiem. Boli mnie to. Ja po prostu chcę robić to, o czym marzyłem od dziecka. Nigdy nie miałem dużo pieniędzy, ale od małego wiedziałem, że cudzego brać nie wolno, wyłudzać też. Co do mojej orientacji seksualnej jestem spokojny (tak, dziewczyny mi się podobają, chociaż z czasem trzeba będzie z tego zrezygnować), a pedofilom to bym urwał wiadomo co. Wiadomo, nie jestem święty. Kapłanem idealnym też nie będę, choć oczywiście postaram się do tego dążyć. Ale ciężko jest, gdy dookoła słyszy się tylko krytykę, wyzwiska. Może też tak ma być. Każdy ma ten swój krzyż, jak to się mówi. Ale nie dokładajmy tego krzyża innym.
Życzę Wam, abyście znaleźli wsparcie bliskich w dążeniu do marzeń.
Mieszkam w domku jednorodzinnym. W porze zimowej pierwszy raz zdarzyło się nam mieć w domu mysz. Wcześniej tego nie było z powodu posiadania kota. Niestety kota brak, mysz była, pułapki mechaniczne nie działały, cwaniara je obchodziła bokiem (sama widziałam). Trutka na myszy również nie była ruszana, nie wiem jak mądra była to mysz, ale uparcie chciała z nami zostać. Pewnego dnia mąż oznajmił, że znalazł sposób, z allegro zamówił klejące pułapki. Kawałek tekturki pokryty mocnym klejem przyszedł w ciągu kilku dni, mąż rozstawił w miejscach widywania myszy i czekamy.
Na moje nieszczęście mysz wpadła w taką pułapkę akurat w kuchni. Dowiedziałam się o tym po piskach, które z siebie wydobywała. Poszłam sprawdzić, mysz przyklejona leży bokiem, ruszyć się nie może, cała się ze strachu trzęsie i pyszczy z całych sił. Wytrzymałam godzinę w domu, potem się popłakałam nad losem zwierzaka, chciałam ją jakoś odkleić, ale jak się zbliżałam to szarpała się bardziej, raniąc sobie skórę. Wyszłam z domu i 6h spędziłam na chodzeniu po mieście. Nigdy nie miałam tak wielkich wyrzutów sumienia jak po zobaczeniu tego małego stworzonka tak przerażonego. Wróciłam do domu dopiero jak mąż wrócił i zrobił z myszą porządek. Nie wnikałam jak to załatwił. Do dziś czasem jak o tym myślę to łza napływa mi do oka.
Wszystkie klejo-pułapki usunęłam i w niedługim czasie sprowadziłam kolejnego kota, by on zajmował się szkodnikami.
PS. Nie było mi szkoda samej myszy, bo wiem, że koty je zabijają, ale ta śmierć wtedy nie jest tak okrutna niż przyklejenie się i czekanie przez kilka godzin, aż ktoś cię dobije.
Jestem ratownikiem, ale ratowanie tonących ludzi to rzecz, którą zdecydowanie najrzadziej robię w tej pracy. Ostatnio w kabinie przebieralni zaklinowała się jakaś dziewczynka. Coś się zepsuło z zamkiem, więc standardowa procedura otwierania drzwi od zewnątrz nie zadziałała i użyłem troszkę siły, żeby otworzyć te drzwi. Skończyło się na tym, że strzeliłem 9-latkę drzwiami w twarz tak mocno, że aż ją zamroczyło.
Chłopak przyszykował mi kąpiel. Z pianką i w ogóle, a zapach był bardzo... nietypowy. Kiedy już weszłam, to spytałam go, czego użył. "No wiesz, nie mogłem znaleźć żadnej soli do kąpieli, to ogarnąłem tym, co miałem pod ręką...".
No więc tak. Wzięłam romantyczną kąpiel z kapsułką do prania, a bąbelki były sponsorowane przez Alka-Seltzer i rozpuszczalną witaminę C.
Każdy ma prawo wierzyć w swoją własną wersję życia pozagrobowego.
Ja wierzę w to, że po śmierci każdy z nas otrzyma coś w stylu "statystyk życia" czyli na przykład ile razy uprawiał seks, w jakich miejscach to robił, ile łącznie godzin przespał, a jak długo znajdował się w stanie upojenia alkoholowego.
Ciekawą informacją może być też to ilu morderców przypadkowo minął na ulicy lub czy kiedykolwiek niechcący zaprzepaścił swoją szansę na zostanie milionerem, ponieważ uznał, że jakiś pomysł, na który wpadł jest głupi i na pewno nie w prowadzi go w życie.
Ja natomiast najbardziej ciekawa jestem spisu miejsc, w których zrobiłam kupę (nazwałam to oficjalnie "Gówniany Szlak") i czy ich ilość jest wystarczająca na utworzenie jakiejś góry albo przynajmniej pagórka.
Byłabym dumna z siebie jeżeli uzbierałoby się chociaż coś wysokości Łysicy (612 m n.p.m.).
Po kilku miesiącach chodzenia usłyszałam w końcu z ust mojego chłopaka słowa "kocham cię".
Powiedział to na mojej domówce, w sypialni moich rodziców, kiedy moja przyjaciółka robiła mu dobrze...
Jestem gruba. Do tego mam duży brzuch. Stresująca praca, którą zapijam browarkami.
Stoję przy przystanku i palę fajka. Podchodzi do mnie babcia i mówi:
- Ty ku*wo, nie pali się w ciąży!
- Wal się starucho. Nie jestem ciężarna, tylko gruba. Wypie*dalaj.
Trochę zbiło mnie to z tropu, ale kolejny mach i mam spokój.
Podjechał autobus, wsiadam. Oczywiście ludzi full, więc stoję. Kątem oka widzę, że jakiś facet wstaje i patrzy na mnie.
- Proszę, z okazji Dnia Kobiet ustąpię pani miejsce.
Myślę sobie fajnie. Miły człowiek, usiadłam. Przede mną długa droga. Wyciągam słuchawki, już miałam je włożyć, kiedy ten sam facet z naprawdę miłym wyrazem twarzy pyta:
- To chłopak czy dziewczynka?
Rozbroił mnie tym. Koleś naprawdę nie miał złych zamiarów. Pytał po prostu, bo był życzliwy. Nie miałam serca dawać mu do zrozumienia, że zamiast ciężarówce ustąpił miejsca oszustce.
- Dziewczynka.
Idzie wiosna. Chyba pora wziąć się za siebie.
Dodaj anonimowe wyznanie
