#1V4wR

Wkurza mnie, że moi znajomi robią naprawdę głupie rzeczy, a potem tłumaczą się sami przed sobą "jesteśmy młodzi, popełniamy błędy". Bla, bla bla... Słuchajcie, jest różnica między popełnianiem przypadkowych błędów a intencjonalnym byciem kretynem. Spróbujcie być lepszymi ludźmi, bo na razie to szukacie tylko lepszych wymówek.

#hkVLR

Pracuję za granicą. W Polsce zostawiłem swoją żonę, którą kocham nad życie i która to uczucie odwzajemnia. Ufamy sobie bezgranicznie, ale wiadomo jak to jest, gdy większość czasu spędzamy osobno.

Pewnego dnia dostałem krótkiego, ale jakże treściwego SMS-a: "Twoja żona cię zdradza. Przykro mi, życzliwy". No, zdębiałem. Niby wiedziałem, że moja kobieta nigdy by mnie nie zdradziła, ale po takiej wiadomości chyba każdego dopadłyby wątpliwości. Nie wiedziałem, co mam robić. Dzwonić do domu? Zadzwonić pod numer życzliwego?

Długo się nie zastanawiałem, bo anonimowy przysłał kolejnego SMS-a. To miało być zdjęcie mojej żony, w objęciach innego. Tylko że to nie była moja żona. To była kompletnie obca mi kobieta. Napisałem do nadawcy, że nie znam tej kobiety. W odpowiedzi dostałem równie wymowną wiadomość: "K**wa, sorry, stary, pomyliłem numery".
Mam tylko nadzieję, że ta wiadomość dotarła w końcu do odpowiedniego człowieka.

#LXeW6

Po raz pierwszy od dawna zaczęłam myśleć, że to jak się czuję kogokolwiek obchodzi i mogę zdjąć "maskę". Podeszłam do mamy, przytuliłam się i najzwyczajniej w świecie pękłam wybuchając nieopanowanym rykiem.

Dzisiaj, dzień później usłyszałam, że jestem egoistką i żebym zamiast gadać głupoty i wymyślać problemy zajęłabym się robieniem obiadu, bo chyba mi się nudzi.

Meh.

#ej1jz

Działo się to w końcowych latach ubiegłego wieku, kiedy chodziłem do młodszych klas podstawówki. Mieszkałem w rejonie, gdzie przez miasto przebiegała linia kolejowa na nasypie. Nasyp był ogrodzony bardzo dziurawą siatką, a i to tylko na kawałku. Nas, dzieciaków, pełno było wszędzie: wykop pod rury – no oczywiście zabawa w wojnę, budują blok – po wielkiej dziurze w ziemi pływamy na starych drzwiach, piwnice, jakieś ruiny – najlepsze miejsce do zabawy, wszystkie drzewa nasze. Jednak nikt, ale to nikt, nie wchodził na ten nasyp, a jeśli już – np. po piłkę, to starannie się rozglądał, czy czasem w pobliżu nie ma jakiegoś pociągu. Nawet jak pociąg stał pod semaforem, to czekano, aż sobie pojedzie.

Pewnie myślicie, że tak chwalebne unikanie niebezpieczeństwa panowało wskutek pouczeń rodziców lub jakiegoś traumatycznego zdarzenia? Nic z tych rzeczy. Byliśmy przekonani, że – uwaga – pociągi robią zdjęcia, a potem… no właśnie, nikt nie wiedział, co potem…

Do dziś zastanawiam się nad tym fenomenem.

#RryOa

Strasznie wstydzę się mojej matki.

Mam okropne wyrzuty sumienia pisząc to, ale mam już tego powoli dosyć.
Moja mama ma 40 lat, lecz wygląda na przynajmniej 10-15 lat więcej. I nie jest to kwestia genów, lecz zwykłego zaniedbania.

Ma 30 kg nadwagi (co przy wzroście 160 cm jest bardzo widoczne), myje się raz/dwa razy w tygodniu, włosy około 2-3 razy tygodniowo. Zdarza jej się chodzić cały tydzień w tym samym ubraniu, które zwykle składa się z wyblakłego swetra, dresów i adidasów, które pamiętają dinozaury. Makijażu nie używa w ogóle, a perfumy uważa za zbędny luksus.

Uprzedzając komentarze: nie klepiemy biedy. Wręcz odwrotnie. Nasza sytuacja jest dość dobra - oboje rodziców pracuje, a za wszelkie zachcianki płacimy z siostrą z własnych pieniędzy (pracujemy dorywczo w weekendy). Pracę też ma stosunkową lekką fizycznie, bo pracuje jako bibliotekarka od 8 do 14.

Próbowałam z nią rozmawiać, lecz na każdą delikatną sugestie ze strony mojej, siostry czy ojca od razu reaguje agresją typu "Bo ty niby jesteś idealny/a? Patrz na siebie!".
Nie przeszkadza jej to jednak krytykować wszystkich wokół. To taka typowa Grażyna, która obgada każdego i przy*ierdoli się do wszystkiego ("patrz, jak Aśka przytyła, heh, a Tomek jaki ma brzuch! A Basia podobno pracę zmienia! Pewnie coś schrzaniła i ją wylali z poprzedniej. Idiotka! A Julka to podobno znowu sobie jakiegoś chłopaka znalazła i chce się hajtać. W tym wieku! Że jej nie wstyd..." itd. itd.
Nie można jej też nic powiedzieć w sekrecie czy prosić o radę, bo zaraz będzie o tym wiedzieć całe osiedle.

Uwielbia także wyśmiewać mnie i siostrę: "Ale się znowu wymalowałaś! Dało ci to coś? A włosy przecież wczoraj myłyście! Tylko wodę marnujecie. Patrzcie no, znowu się wysmarowała tym mazidłem. Młoda jesteś, po co ci te wszystkie kremy do twarzy?".

Naprawdę ją kocham i doceniam wszystko co dla mnie zrobiła, ale nienawidzę przedstawiać jej swoim znajomym, bo (pomijając już wygląd i zapach) jej zachowanie jest naprawdę żenujące. Nie mam pojęcia co robić. Po prostu się jej wstydzę :(

#FNffS

Poznaję dużo fajnych facetów - zajętych, żonatych - gdzie w większości to niezłe ziółka.
Wyczuwam takich na kilometr.

Tylko moje sumienie nie pozwala mi się przespać z żadnym z nich, chociaż do nich najbardziej ciągnie. Pomimo tego, że wiele z nich "olewa" swoje partnerki i są totalnymi ch*** czasem.

Chociaż miałabym się skręcić, nigdy nie prześpię się z zajętym facetem, a z drugiej strony najbardziej tego chcę. Nie wiem dlaczego.

Zakazany owoc zawsze słodszy jest?

#Au42a

Jestem dorosłą kobietą, od ładnych paru lat po ślubie. Nie chcę dzieci, nie mam ich i mieć nie będę, bo podwiązałam sobie jajowody za granicą. Mąż popiera i zawsze popierał moje zdanie w całości. Natomiast moja matka prze wiele lat dręczyła mnie o wnuki (od kiedy skończyłam 18 lat, bo wtedy już można wziąć ślub i mieć potomstwo CAŁKOWICIE "legalnie"). Pewnego jednak dnia, w święto, przy rodzinnym stole wstałam i wywaliłam na wierzch te dwie maleńkie blizny oznajmiając, że dziecka nigdy nie będzie. Zrobiłam to po bardzo niesmacznym i uporczywym nagabywaniu o ew. potomstwo, gdzie bliska rodzina, oraz niemal obcy ludzie (przyjaciele rodziny "ciotki i wujki") wypytywali mnie o nasze pożycie intymne. Matka zdzieliła mnie za to w twarz.

Matce oddała moja prababcia. Chochlą z wazy z wrzącą zupą. I wydarła się dziko, mniej więcej tak:
"Ja byłam głupia i dałam dupy przed czternastką. Moja córka nawet nie wie kto był twoim ojcem. Ty zaciążyłaś po raz pierwszy w piętnaste urodziny. Twoje dwie starsze córki mają po dwadzieścia lat i po trójce dzieci, każde z innym. I ty masz czelność przypieprzać się do jedynej kobiety w tej rodzinie, której bardziej poszło z mózg, zamiast w ci*ę?!".

Mąż był gotów do rękoczynów przez cały czas, ale ja go hamowałam. Tamtego wieczora uściskałam prababcię, powiedziałam, że ją kocham i wyszliśmy. Tydzień później prababcia przyjechała do nas taksówką z pytaniem, czy może tu pomieszkać, bo została wyrzucona z własnego domu. Oczywiste było, że może. W mój pierwszy wolny weekend, jaki miałam od dawna, usiadłam z nią przy oknie, tak jak wtedy, kiedy byłam bardzo mała, a prababcia przytuliła mnie do brzucha i tak sobie siedziałyśmy w ciszy. Zapytałam ją, jak to właściwie było, że dała pradziadkowi w tak młodym wieku. Babcia rzekła "Bo wiesz... dziadka zabierali do wojska. Wiedziałam, że raczej nie wróci, więc chciałam mieć coś po nim. Kochałam go. Przez tamten tydzień żaden stóg nie był bezpieczny. ŻADEN. Miałam, czego chciałam. Ale on wrócił, i to w całości. Mnie już nie chciał, poszedł do innej. A ja zostałam z córką, której nie umiałam wychować. Mądra dziewczynka... mądra..." - prababcia pocałowała mnie w głowę. - "Mądrzejsza niż trzy pokolenia, i jestem z niej dumna".

Prababcia wciąż żyje. Ledwie, ale żyje. Jest z nami. Szczęśliwa tak jak my. A z matką nie mam kontaktu od dawna.

#BRNXM

Czerwiec, szósta rano, telefon od sąsiadki. Kobieta przerażona, szepcze, że leży w łóżku, a po jej mieszkaniu (parter na poziomie gruntu) ktoś chodzi. Szybko budzę męża, mówię mu co i jak. Z sąsiadką znamy się od dawna, mamy klucze do swoich mieszkań. Mąż, postury szafy gdańskiej, złapał z kuchni tłuczek do mięsa i w samych galotach dosłownie zeskoczył piętro niżej na trawnik, po czym z rykiem wparował przez uchylone drzwi balkonowe do mieszkania pani A. Ja tymczasem z komórką z kamerką w łapie, klucze w drugą i ruszam na odsiecz przez bardziej cywilizowaną drogę, tzn. przez drzwi do jej mieszkania. Wrzaski, ryki, kwiki.

Mąż o mały włos nie zatłukł pani A., która słysząc podejrzane kroki zbyt blisko drzwi swojej sypialni chwyciła leżącą przy łóżku szpilę do włosów ze szczerym zamiarem ewentualnego zadźgania napastnika w ramach samoobrony. Mąż ma szyję jak rączy guziec, zatem drewienko skisło, tak samo jak sąsiadka - widząc zarówno jego, jak i mnie wpadającą z bojowym wrzaskiem przez drzwi, rzuciła się ślubnemu na szyję ni to się śmiejąc, ni to płacząc. Kobiecina młoda, waleczna, ale serce chore, dziewczyna ledwie chodzi i często potrzebuje pomocy. Dlatego jesteśmy tak blisko.

No ale gdzie ten zbój? Obydwie, z nożami z kuchni w każdej ręce, ubezpieczamy mojego małżonka, który sprawdza każdy kąt. W międzyczasie telefon na policję. Słusznie, bo w szafie w sypialni pani A. znajduje się menel. Sąsiadka w sumie niemal go zadźgała...

Podsumowując: menel od dawna włamywał się do pani A. przez drzwi balkonowe, bo miał klucz do nich. Robił to, kiedy ona była w pracy. Korzystał z łazienki, podbierał jedzenie, oglądał TV i tylko z komputera nie korzystał, bo był na hasło. Daruję sobie szczegóły, ale chłopina nieźle to sobie obmyślił. Tamtego jednak dnia jej praca na etat się skończyła, mimo dnia powszedniego została w domu i wszedł do mieszkania z właścicielką w środku.

Skąd miał klucz? Ekipa wykończeniowa na ostatnim etapie robót takowy miała. Do niedawna był on kierownikiem tej ekipy i na jeden raz dostał pod koniec, po wymianie zamka, nowy klucz od ręki, bo chodziło o jakiś drobiazg do naprawy. Już wtedy pił i wiedział, że za kilka dni oficjalnie wyleci. Facet nie miał nic na stałe. By się zabezpieczyć na przedwiośnie, dorobił sobie klucz, oryginał oddał pani A. i słuch o nim zaginął. Sąsiadka nic nie zauważyła, bo bardzo się pilnował, dużo nie kradł - ot, używał jej czajnika, kuchenki, prysznica, czasami pralki. Sąsiadka miała swoje problemy, nie była pedantką - ot, uważała, że to jej niechlujstwo albo skleroza. U nas dobra izolacja, nic nie słyszeliśmy.

Póki co, wszystko w rękach policji, która to wyjaśnia. Wszyscy jesteśmy ciągani po sądach od wielu miesięcy. A pan menel siedzi sobie w cieple, ma darmowe posiłki i opiekę medyczną... chyba o to mu chodziło.
Dodaj anonimowe wyznanie