Ostatnio, gdy wracaliśmy z synem z zakupów, stojąc na stacji zobaczyłam człowieka leżącego na żwirze, przy samych torach. Widać było, że próbuje wstać, ale był zbyt pijany i widocznie zrezygnował i leżał dalej. Z racji tego, że byłam z małym dzieckiem (3 lata), a inni ludzie, którzy również stali na stacji, nie reagowali, zadzwoniłam pod 112. Powiedziałam jak wygląda sytuacja, żeby przysłali kogoś, aby zabrać tego pana, bo może dojść do tragedii. Dyspozytorka kazała mi podejść do niego i zapytać, czy potrzebuje pomocy, kiedy odmówiłam (byłam z dzieckiem, a żeby podejść do tego pana, musiałabym zeskoczyć z peronu i przejść po torach) i wytłumaczyłam, że jestem z dzieckiem, zaczęła się na mnie wydzierać, że ona nie wie, czy ma wzywać policję czy pogotowie. Powiedziałam, że nie mam pojęcia, że chciałam tylko zgłosić tę sytuację, bo ja nie jestem w stanie nic zrobić. Powiedziała, że przyśle patrol.
Do pociągu mieliśmy jakieś 20 minut, nikt nie przyjechał. Na szczęście jakiś młody chłopak zszedł do tego pana, pomógł mu wstać i przeprowadził do ławki. Nie rozumiem tylko tej znieczulicy, że przez tyle czasu nikt się nie zainteresował - nieważne, czy był pijany czy trzeźwy, jakby jechał pociąg, a on w tym momencie próbowałby wstać, doszłoby do tragedii. Dyspozytorka też jakaś niepoważna, wysyła mnie, żebym ja skakała z dzieckiem po torach, bo ona nie wie kogo wezwać. Tragedia.
Na wstępie. Jestem chłopakiem, mam 24 wiosny na karku. Od kilku lat w domowym zaciszu przebieram się w kobiece ubrania. Nie robię tego z powodów jakiegoś fetyszu czy coś, po prostu lubię czuć się kobietą. Nikt nie wie o moim 'hobby'. :)
Dzisiaj pierwszy raz wyszedłem w żeńskiej postaci na zewnątrz z dala od mojego zacisza. Całość panowałem od dawna, sezon jesienny, kiedy wszyscy są ubrani grubiej uznałem za idealny. Grubsze ubrania lepiej zakryją moje męskie ciało. Czapka i komin, do tego okulary i twarz jest już zakryta, kurtka zamaskuję trochę posturę itp.
Emocje jakie mi dzisiaj towarzyszyły są ciężkie do opisana. Strach, niepewność, stres a jednocześnie euforia. Najcięższe były pierwsze kroki. Szczególnie, że nie mieszkam sam. Można poczekać, aż nikogo nie będzie w domu - ale jeśli wrócą wcześniej? Za duże ryzyko. Wpadnięcie na oświetlonej klatce na sąsiada też kiepska sprawa. Tak więc spakowałem wszystko co było mi potrzebne i pojechałem samochodem do centrum Warszawy.
Postanowiłem wmieszać się w tłum, przy centrum handlowym wszyscy są zalatani, nikt nie powinien zwracać zbytnio na mnie uwagi. Stanąłem samochodem na osiedlowym parkingu, tam się przebrałem. Podczas otwierania drzwi myślałem, ze serce mi wyskoczy z klatki piersiowej. Ręce tak mi się telepały, że nie mogłem trafić kluczykiem w zamek. Kilka oddechów, idziemy. Na początku niepewnie, stresując się każdą osobą zbliżającą się do mnie. Z czasem coraz swobodniej. Nie zauważyłem, żeby ktoś zwrócił na mnie uwagę. Dodało mi to trochę pewności siebie. Po krótkim spacerze wróciłem do samochodu. Nie zapomnę tego dnia.
Wybaczcie za chaotyczność, ale dalej nie mogę zebrać myśli. I przepraszam jeśli przynudzam. Musiałem się z kimś tym podzielić :) Tak więc jeśli ktoś z was widział jakąś dziwnie męską kobietę w okolicy Arkadii w stolicy to już wiecie kto to był :D.
Mój chłopak dostał jakiś czas temu pracę jako programista gier. Niedawno premierę miała jego pierwsza aplikacja. Serduszko mi urosło, jak zobaczyłam, że przemycił moje imię i nazwisko do sekcji "special thanks".
Ale potem było jeszcze lepiej.
W pewnym momencie powiedział, że w napisach końcowych jest jakiś bug i czy mogę zobaczyć, jak to wygląda na moim telefonie. A więc czekam, czekam, napisy się powoli przesuwają, a potem kończą, choć jednak nie - tam, gdzie powinien być koniec, są trzy kropki, a po chwili moje imię, a jeszcze dalej "Kocham Cię".
Chłopak napisał skrypt, który wyświetla taki tekst w napisach końcowych, ale tylko wtedy, gdy jest to konto o określonym nicku (czyli tym, którym ja się posługuję). Żeby nikt z firmy się nie zorientował, oczywiście wszystko zaszyfrował.
Ale mimo wszystko - każdy, kto kupił ową grę, choć nie może tego zobaczyć, pobrał dodatkowe kilka KB danych, służących tylko temu, by wyświetlić mi "X, kocham Cię!"
Uwielbiam ziemniaki z ogniska. To smak mojego dzieciństwa, z którym rozstałam się w wieku sześciu lat. Niestety nie mam zbyt wielu znajomych ani czasu na grille czy ogniska. Właśnie dlatego najdziwniejszą częścią tego wyznania jest fakt, że normalni ludzie w moim wieku marzą o porządnym samochodzie, dobrym mieszkaniu, niższej cenie za paliwo, a ja marzę o pieczonym ziemniaku...
Od prawie 4 tygodni przebywam na zamkniętym oddziale szpitala psychiatrycznego...
Ale od początku...
Mam 33 lata. Uważam siebie za osobę młodą, przed którą jeszcze wiele lat, miejmy nadzieję szczęśliwego, życia. Mam jednak duże problemy sam ze sobą. Jestem hazardzistą i alkoholikiem. I mam OGROMNY problem z kontrolowaniem swoich emocji.
Półtora roku temu poznałem cudowną kobietę. Anioła. Po kilku miesiącach znajomości, uczuć, które się pojawiły i związku na odległość - dowiedziała się o moich problemach. Mogła je*nąć tym spokojnie. Ale dała mi szansę.
Pojawiłem się w ośrodku uzależnień. Zaczęła się moja praca nad sobą. Jednego dnia rzuciłem pracę w pubie, odłączyłem się od znajomych, którzy byli tylko od picia i grania, spakowałem się i przejechałem 500 km, by rano zadzwonić do mojego Anioła spod klatki mówiąc, że "kupiłem bułki".
Spędziłem 17 dni z moją partnerką. Rozmawialiśmy godzinami do samego rana. I wiecie co? Pierwszy raz w życiu spojrzałem na siebie naprawdę z boku i dojrzałem, jak złe i puste było moje życie.
Ustaliliśmy, że za 3-4 miesiące przeprowadzę się do niej. W międzyczasie wyjechałem do Londynu zarobić na swoje długi, ustaliliśmy termin terapii, a ja zacząłem chodzić do AA. Odpuściłem sobie jednak pomoc psychologiczną. I złamałem się... Doznałem porażki totalnej - emocjonalnej, z nałogami, życiowej... Moja partnerka się o tym dowiedziała. I dostałem kolejną szansę... Pewnie nie powinienem. Miałem swoją szansę i zawiodłem. Ale dostałem drugą.
Wróciłem z Londynu i wprowadziłem się do swojej partnerki. Wyciągnąłem wnioski z mojego potknięcia, zacząłem szerzej patrzeć na swoje problemy i zacząłem kolejną walkę. Chodziłem na terapię 2-3 razy w tygodniu, znalazłem stałą pracę i zacząłem tworzyć cudowną rodzinę z moją partnerką i naszą córeczką. Ale ciągle było coś nie tak... Emocje szalały we mnie czasem nie do opanowania. Mimo terapii, mimo leków. I pewnej nocy doszło do sytuacji, w której ujrzałem prawdziwy strach mojej partnerki i naszej córeczki... To było straszne... Wiedziałem, że nie tu granica została przekroczona... Następnego dnia spakowałem się i znalazłem się przed drzwiami szpitala psychiatrycznego prosząc o pomoc.
Jestem tu od prawie 4 tygodni... Faszerowany lekami, bez ŻADNEJ terapii, ograniczany nawet do przepustek, by zobaczyć się z moją rodziną. Choć spełniam wszystkie zasady, dostosowuję się do wszystkich zaleceń, to zostałem ograniczony w tym szpitalu. Żałuję, że się tu znalazłem... Choć pewnie warto było spróbować dla mojego Anioła i naszej córeczki...
Jestem kurierem. Niedawno miałem bardzo bolesną sytuację. Często przynoszę paczki pewnej bardzo ładnej dziewczynie. No cóż, wpadła mi w oko. Postanowiłem więc zaprosić ją na kolację. Miałem to zrobić podczas dostarczenia paczki.
Moja piękność posiada pieska. Gdy otworzyła mi drzwi, jej pies skoczył i ugryzł mnie w krocze. Dodam tylko, że to bardzo łagodny pies i nigdy nie był wobec mnie agresywny. Bolało jak cholera, przez to nie zaprosiłem jej na kolację. Ale się nie poddam. Następnym razem założę ochraniacz na krocze.
Chciałabym poruszyć pewien temat, może nie będzie to wyznanie, ale mam nadzieję, że ktoś odważy się odpowiedzieć na moje pytanie.
Dlaczego ludzie są tak nieodpowiedzialni i nie mając warunków na wychowanie dziecka po prostu je robią i nie martwią się tym co będzie? Nie chodzi tu nawet o 500+, bo tak się dzieje nawet gdy nie ma żadnej pomocy od strony państwa. Dziewczyna poznaje chłopaka, nie zna go go końca i nagle zachodzi w ciążę, chłopak ją zostawia, jakoś wychowuje dziecko, znajduje kolejnego chłopaka i zachodzi w kolejną ciążę. Nie potrafię tego w żaden sposób zrozumieć. Nie mówię tu o gwałtach czy patologii, gdzie kobieta jest wiecznie pijana, a przypadkowi mężczyźni ja wykorzystują. Chodzi o osoby "normalne", które nie mają pomysłu na swoje życie i nagle stają się rodzicami z przypadku.
Czy naprawdę chodzi o to, że nie potrafią się zabezpieczyć, czy może dziecko powinno się wtedy stać sensem życia, które wcześniej sensu nie miało. Może ktoś mi pomoże, bo naprawdę nie mogę patrzeć na biedne dzieci, które mają naprawdę źle w życiu przez błędy rodziców.
O tym jak straciłem konsolę, a rodzice telewizor i o (nie)wychowywaniu dzieci.
Nie mam w swoim pokoju telewizora, a PlayStation 4 kupiłem kilka lat temu za pieniądze z rozdawania ulotek i pracy w różnych barach. Oczywiście na jakikolwiek ekran nie było mnie stać, ale na używaną konsolę od kolegi mogłem sobie pozwolić. Jakoś tak zżyłem się z tym kawałkiem plastiku. Postawiłem konsolę na boku, obok telewizora w salonie i codziennie wycierałem ją z kurzu, żeby tylko się nie zepsuła. Rodzice czasem używali jej żeby pooglądać filmy na YouTube. Tak tylko opisuję, żeby nie było że "hurr durr dlaczego nie trzymałeś swojej konsoli u siebie"...
Mam starszą siostrę. Siostra ma trójkę dzieci, a jej mąż sprawuje pieczę, żeby tylko dzieciaków za bardzo nie przemęczać dobrym wychowaniem. Chodzi mi o to, że każde drobne upomnienie dzieciaków, żeby się uspokoiły, albo żeby przestały robić coś złego, kończyły się kłótnią ze szwagrem NO BO TO JESZCZE DZIECKO, NIECH SIĘ WYSZALEJE. Siostra moja tylko go w tym wspierała. Oczywiście 500+ pobierane no bo jak żeby inaczej...
Szwagier nagle musiał wyjechać w celach służbowych, a siostra musiała wyjechać do przyjaciółeczki, bo szykowały się na jakieś urodziny, imieniny czy nie wiem w sumie co. No więc dzieci przywieźli do nas. Dzieciaki kolejno 3,4,5 lat.
Wyobraźcie sobie jak ciężko nad nimi zapanować... jedno włazi na szafki, drugie wywala wszystkie rzeczy z półki, bijąc filiżanki, trzecie rzuca klockami w okno i skacze na krześle niszcząc je. Kiedy spróbujesz uspokoić jedno, to pozostała dwójka zaczyna się bić i rzucać w siebie samochodzikami i tak w koło macieju. Dzieci są tak niesamowicie rozpuszczone, że w trójkę (no bo ja i rodzice) ledwo dawaliśmy sobie z nimi radę.
W pewnym momencie zauważyliśmy, że trzyletniego kaszkojada nie ma w pobliżu. Za późno zorientowaliśmy się że mały narobił w pieluchę (!) i rozsmarował jej zawartość na lodówce. Jakiekolwiek krzyki, upomnienia wzbudzały u dzieci jedynie śmiech. Mama czyściła lodówkę, tato kąpał malucha, a ja próbowałem zagonić do salonu najstarsze dziecko. Cały czas słychać było tylko śmiechy, piski i głośne wrzaski. Kiedy wszedłem z dzieckiem do pokoju, ten średni ze śmiechem uderzał swoimi racicami w ekran telewizora. Kiedy krzyknąłem na niego, żeby przestał, to zaczął się tak maniakalnie śmiać i z premedytacją pociągnął konsolę na podłogę. Konsola podpięta kablami schowanymi za telewizorem pociągnęła za sobą i telewizor. W jednym momencie słychać było tylko głośny HUK. Gnojek uderzony przez walący się na niego kilkukilogramowy telewizor, jedynie się roześmiał.
Telewizor - "rozlany" ekran.
PS4 – martwe.
Kiedy rodzice dzieci wrócili, opowiedzieliśmy im o całej sytuacji.
- Hehehe, trzeba było ich pilnować. Na szczęście jesteśmy rodziną, więc nie musimy wam nic odkupywać hehehe" - powiedział szwagier.
Nienawidzę nawyku popularnego wśród damskiej części rodziny, polegającego na komentowaniu biustu dorastających latorośli i dotykania go, pewnie wiecie o czym mówię.
Czuję się wtedy jak ofiara molestowania, ale gdy im to mówię, biorą mnie za przewrażliwioną.
Dostałam od komornika przedsądowe wezwanie do zapłaty na 2,50 zł za nieopłacony rachunek na znanym serwisie aukcyjnym. Naprawdę myślałam, że oni żartują z tym przekazywaniem do windykacji!
Dodaj anonimowe wyznanie
