#OoTkl
Ja jestem szczupła, żeby nie powiedzieć chuda. Fizycznie. W środku siedzi otyła dziewczyna kochająca jeść dużo i kalorycznie, odnajdująca w smakach poezję i delektująca się każdą praliną czy kawałkiem mięsa tak, jakby przyszło jej trzymać w ustach kawałek nieba.
Męczę się. Strasznie. Pilnuję, ile jem (choć nie są to dietetyczne produkty; to byłoby już dla mnie zbyt wielkie wyrzeczenie, wystarczy, że kontroluję kalorie i to, by nie przekraczać swego dziennego zapotrzebowania na nie), aby zachować figurę, na której bardzo mi zależy — uwielbiam dobrze wyglądać i móc założyć na siebie, co tylko chcę, co chyba jest zrozumiałe.
Ale przy każdym przejściu obok cukierni czy restauracji towarzyszy mi wielka ochota, wręcz rozpaczliwe pragnienie, by wejść tam, zamówić dwa duże dania czy kupić cztery pączki i zjeść. Dosłownie nic nie daje mi takiej przyjemności (oprócz na moje nieszczęście ładnego wyglądu), jak jedzenie, jego smaki, faktury, temperatury, dźwięki (moim faworytem pod względem tego ostatniego jest chyba tulumba - wydaje dosłownie idealny odgłos, gdy się ją przegryza). Nawet seks nie jest dla mnie choć w ćwierci tym, czym dobra, treściwa potrawa bądź deser. Pokusiłabym się wręcz o stwierdzenie, że mam z nim problem - co prawda odczuwam pociąg seksualny, ale trauma z przeszłości i poglądy (w tym religijne) powodują, że nie mam ochoty realizować się łóżkowo.
Od jakiegoś czasu zastanawiam się, czy nie ma to ze sobą powiązania, czy nie próbuję zastępować sobie pożycia jedzeniem, ale chyba nie, bo uroki konsumpcji w pełnej krasie dostrzegłam sporo po wykształceniu sobie takiego, a nie innego światopoglądu (oczywiście zawsze kochałam jeść, ale wcześniej nie aż tak, wolałam inne rzeczy).
Raz w miesiącu robię sobie dzień, gdy jem wszystko, czego zapragnę i w każdych ilościach. Odliczam do niego czas, odpowiednio tydzień przed wybranym terminem przygotowuję sobie potrawy spore wagowo i dużo piję, by w „cheat day” móc jak najwięcej zmieścić, w wieczór go poprzedzający z ekscytacji ledwie zasypiam, a rankiem budzę się skoro świt, bo radość, że w końcu oddam się czynności, którą kocham nade wszystko w świecie, dosłownie wyrywa mnie z łóżka.
Ogólnie nie utożsamiam się z radosnymi, szczupłymi dziewczynami jedzącymi pięć niewielkich posiłków dziennie. Choć przypominam je fizycznie, nie czuję się jedną z nich. Ja jestem po prostu gruba, a to, że tego nie widać, jest jakby czarodziejskie zaklęcie. Jakbym pokazywała się pod postacią kogoś, kim nie jestem, choć chciałabym być.
Zazdroszczę i szczupłym, i grubym, wisząc gdzieś pomiędzy. Koszmar...
Oj, jak ja Cie rozumiem...
Wiele osób mi mówi: "Ty to jesteś chuda, to co Ty możesz wiedzieć. Ja to tylko spojrzę na słodkie i już tyje!" ... ale mało kto wierzy mi kiedy wyjaśniam ile mnie to kosztuje wysiłku. Tym bardziej, że rzekomo dobrze gotuje i piekę, więc przyrządzenie sobie czegoś pysznego to nie jest dla mnie duże wyzwanie.
Ale udało mi się częściowo ujarzmić tą moją naturę i może w jakiś sposób Ci to pomoże.
Przede wszystkim niemal całkiem wykluczyłam cukier z diety. Stopniowo coraz mniej słodziłam aż przestałam czuć, że jest mi to potrzebne. Podobnie z solą (też ze względu na powody zdrowotne). Efekt jest taki, że kiedy zjem słodkie ciasto albo paczkę chipsów bardzo szybko zaczynam się czuć "zasłodzona/zasolona" i nie czuje potrzeby więcej. Poza tym pije dużo wody i organizuje sobie dwa sezony ćwiczeń w roku. Nauczyłam też swój organizm najadać się niewielkimi porcjami i dzięki temu nawet kiedy trafi się "cheat day" nie jestem w stanie zjeść zbyt wiele choćby to były najróżniejsze smakołyki.
Tu jest pies pogrzebany. Jesz produkty mocno podnoszące insulinę - insulina spada, a Ty kesteś wilczo głodna. Przejdź na niskie węgle i przestaniesz musieć liczyć kalorie.
Z żoną zrzucilismy w sumie 100kg. Ja 60, ona 40. Było to jakieś 10lat temu. Ciekawa to była transformacja, ale najtrudniejsza była zmiana w głowie. Nie jem od 10lat chleba, masła, majonezu, słodyczy itp itd. Pierwsze 3 lata uczyliśmy się dań i ich kaloryczności na pamięć, teraz już naturalnie to rozumiemy i analizujemy. Nie żałuję ani jednego dnia, ani jednej godziny, fajna to była przygoda.