Moi rodzice to Janusze. Wiem, że było tu tyle historii o tragicznych dzieciństwach, że moja nie byłaby taka zła. Nie było jakiejś patologi, bicia ani popijaw, ale mniejsza o to.
Skończyłam szkołę i od razu się wyprowadziłam i usamodzielniłam, bez ich pomocy, wkładu ani grosza na start.
Minęło 10 lat, spełniam się zawodowo i zarabiam w miarę dobrze. Rodzice co prawda uważają, że to, co robię to totalne głupoty i powinnam znaleźć męża, który mnie utrzyma i dzieci rodzić jak prawdziwa matka polka.
I tu zaczyna się problem. Oni ledwo co przekroczyli 50 i już planują umierać. Planują, jak będą rozdzielać majątki, co komu ze swoich dzieci dać itd. Jeszcze się chwalą jak takie Janusze, że budują nowy dom na tej swojej wsi, gdzie psy dupami szczekają i że jak umrą, to będziemy z bratem pływać w bogactwie. Bo przecież dwa domy. Mój 12 lat młodszy brat z rozpieszczonego głupiego gnojka zmienił się w myślącego młodego faceta. I też mi po cichu przyznał, że wolałby dostać nawet 1/5 wartości tego nowego domu jako pieniądze na start w dorosłe życie, niż dostać dom w jakiejś pipidówie. Ja też trzydziestki dożyłam bez ich pomocy i majątku i nic od nich nie chcę. No ale rodzice się cieszą, że ile to nie robią dla swoich dzieci. No i też wymagają, żeby dzieci robiły coś dla nich.
Zaczynają się jakieś pasywno agresywne teksty, że ktoś musi się nimi zająć na starość. Swoim szczęściu w nieszczęściu ja zawsze byłam tym mniej kochanym dzieckiem, bo się "buntowałam". Za to brat był zawsze ideałem, nawet jak nie zdał dwa razy. Bo oj tam, chłopcy już tak mają, że się gorzej uczą niż dziewczynki. I naprawdę mi go szkoda, bo jak z nim gadałam, to on też chciałby wyjechać, spróbować życia tam czy tu. Planów ma dużo, ma dużo opcji. Ale jak gadałam z mamą, to ona uznała, że on zostanie w domu. Bo tak, bo oni chcą mieć chociaż jedno dziecko przy sobie i że smutno im będzie samym tak na starość.
My tam nie mamy gospodarki, w okolicy jest tylko kilka miejsc pracy albo ewentualnie pomoc dla rolnika. Nie wyobrażam sobie, co młoda osoba mogłaby tam robić całe dnie, tam ledwo 1000 osób mieszka. Ale oni się już nastawiają, że on zostanie. Boję się, że jak on się od tego wykręci, to im się ubzdura, że to ja mam wracać. Że wyjdzie na to, że jestem niewdzięczna i bez serca i nabuntują całą resztę rodziny przeciwko mnie. Bo ja rozumiem, że od strony trzeciej osoby to by wyglądało tak: wychowali mnie, dom mi wybudowali, a ja się wypięłam. Nikt nie wie, że żadne z rodziców mi nie mówiło, że mnie kocha. Nikt mnie nie przytulał. Miałam system - kary i nie kary. Jak miałam jakieś super osiągnięcie, to OK, mogłam iść sprzątać w spokoju. Jak mi się coś nie udawało, to miałam awanturę, szlaban na coś i szłam sprzątać z płaczem. Nie czuję ani miłości, ani zobowiązania, żeby do nich wracać.
Byłam bita. Ręką, paskiem, wieszakiem, kablem. Za wszystko, za nic.
Boję się, że będę bić swoje dziecko.
Terapeuta mi powiedział "bicie nie jest dziedziczne". Mam nadzieję, że ma rację.
Wiecie, co mnie denerwuje? To, że w XXI wieku nadal można się regularnie spotkać z opiniami typu: "po co się faszerować tą chemią? Lepiej napić się lampki wina i od razu lepszy humor. W ogóle to wymyślasz sobie tę depresję". Nigdy w życiu nie słyszałam, żeby do cukrzyka ktoś mówił, że wymyśla sobie ZDIAGNOZOWANĄ PRZEZ SPECJALISTĘ chorobę i żeby nie faszerował się tą insuliną, tylko poszedł pobiegać.
Gdy rozmawiałam kiedyś z kolegą, przyznałam mu się, że odkąd biorę antydepresanty, wreszcie czuję, że moje życie ma jakiś sens. Kolega naskoczył na mnie, że to jest właśnie problem z dzisiejszym społeczeństwem, bo na wszystko chcemy dostać magiczną tabletkę, a wystarczyłoby pójść na spacer do parku czy na imprezę trochę potańczyć. Że najgorsze, co możemy sobie zrobić, to zacząć brać antydepresanty.
Zdenerwowałam się i opowiedziałam mu, jak dwa lata temu, będąc w jeszcze niezdiagnozowanej depresji, pod wpływem alkoholu i po kłótni z bliską mi osobą, próbowałam odebrać sobie życie. Gdy następnego dnia wytrzeźwiałam, z miejsca umówiłam się do psychiatry. Przez kilka miesięcy chodziłam na terapię i brałam tabletki. Szczerze? Nigdy wcześniej nie czułam takiego spokoju. Całe życie w mojej głowie panował chaos i byłam wciąż popychana do samookaleczania, upijania się i płaczu. W czasie terapii to wszystko ustało. Nieracjonalne zachowania, jak próby samobójcze po kłótniach, ustały. Gdy kolega to usłyszał, zamilkł, bo nie umiał znaleźć argumentów.
Oczywiście nie raz, nie dwa, gdy odmawiałam alkoholu, bo nie mogę go pić w połączeniu z lekami, znajomi śmiali się, że wymyślam sobie choroby i że chyba woleliby się zabić, niż nie móc pić.
Niektórzy znajomi zwierzają mi się z tego, że np. mają myśli samobójcze, marazm, absolutny brak motywacji do życia. Zawsze wysłuchuję ich i czasami proponuję wizytę u psychiatry, ponieważ widzę podobne objawy, jak niegdyś u siebie. Ekspertem nie jestem, ale wychodzę z założenia, że lepiej iść do lekarza, niż popełnić samobójstwo, bo nie otrzymało się pomocy. Większość osób jednak reaguje na taką propozycję bardzo negatywnie. Mówią, że nie są chorzy psychicznie, że nie mają schizofrenii i na pewno nie dadzą się zamknąć w wariatkowie, mimo że zupełnie nie to proponuję.
Chciałabym, żeby nasze społeczeństwo było lepiej edukowane w kwestii zaburzeń psychicznych, ponieważ w dalszym ciągu przyznanie się do depresji i szukanie pomocy to wstyd, a według niektórych osoby z depresją są słabe i nikt im nie pomoże, bo i tak się w końcu zabiją.
Depresja to choroba, nie wymysł.
Ostatnio w dość niewybredny sposób dowiedziałem się, że mi wali z gęby.
Zrobiłem mini imprezkę halloweenową, zaprosiłem parę osób. I przebrałem się za zombie. No, kostium, charakteryzacja przebajeczna, aż mi samemu kapcie spadły, gdy w końcu zobaczyłem efekty charakteryzacji przez koleżankę.
Schodzą się powoli ludzie, wszyscy pod wrażeniem kostiumu, w tym dziewczyna, do której od jakiegoś czasu wzdycham. Gdy przywitałem ją w progu, usłyszałem: "Wow, ale zajebiste przebranie! Ale z tym odorem z paszczy to cię trochę poniosło, realizm w czystej formie!"...
W trakcie imprezy chyba z 5 razy myłem zęby, żeby móc do niej zagadać, tłumacząc częste wizyty w łazience kontrolowaniem charakteryzacji (w sensie, czy wszystko gra itp.), a teraz czekam na wizytę u dentysty, żeby zlokalizować źródło problemu, chociaż zęby mam raczej zdrowe. Ktoś wie, co innego by to mogło ewentualnie być? Bo od nałogowego żarcia miętówek język już mi drętwieje...
Idę sobie korytarzem uczelni, na której pracuję, nagle jeden z moich studentów mówi: "dzień dobry, jak pięknie pani dziś wygląda". Trochę zdziwiona tym nieoczekiwanym wyznaniem, nie zatrzymując się jednak, pytam "czy ma pan u mnie jakiś przedmiot do zaliczenia, że pan taki miły?". Kiedy zniknęłam za rogiem, student myśląc, że weszłam już do swojego pokoju rzucił: "przedmiotu nie mam, ale panią chętnie bym zaliczył!". Wychyliłam się zza rogu i patrząc mu prosto w oczy, z groźną miną powiedziałam: "zapamiętam".
W życiu nie widziałam kogoś tak zmieszanego :D
Mam 21 lat i choruję na łuszczycę. Wczoraj byłam na rozmowie o pracę w miejskiej hurtowni.
Stawiłam się na wyznaczoną godzinę, byłam miła jak nigdy dotąd. Po całej rozmowie z kierownikiem chciałam podziękować za poświęcony mi czas na rozmowę, bo pewnie przewijają się tam miliony osób ubiegających się o pracę. Wyciągam dłoń na koniec, a kierownik na to "nie podam pani ręki, śpieszę się".
Poczułam się jak trędowata...
Iks lat temu miałem ja znajomego, do którego chodziłem grać na kompie, pogadać itp.
Nasze małe ciekawskie mózgi dały nam iście poroniony pomysł. Otóż gdy jego rodziców nie było w domu, to zaczęliśmy się zabawiać.
Jeden kładł się na drugiego (w ubraniach na szczęście), "posuwał" ten, co był na górze. Powiecie, że pojebane, co? Ha!
To jeszcze nie wszystko, ponieważ ten pociąg spierdolenia się jeszcze nie zatrzymał.
Było jeszcze tak, że wyciągaliśmy swoje "kufajki" i stykaliśmy się nimi, prawdopodobnie po to, żeby zrobić zwarcie w naszych obwodach w mózgu.
Co dzień przy okazji zmienialiśmy się, raz góra, raz dół.
Jak go teraz spotykam, to zawsze mam nadzieję, że on o tym nie pamięta.
Kilka dni temu jechałam autobusem z dwuletnim, uczącym się mówić, synkiem. Ostatnimi czasy dzióbek mu się nie zamyka i cały czas pyta "co to?", powtarza wszystko jak papuga i, jak to dzieciaki w tym wieku, mówi trochę niewyraźnie, gubi, zmienia literki, czy nawet sylaby, co czasem bywa śmieszne, a czasem... No właśnie.
Jedziemy sobie tym autobusem, synek gada jak najęty, i mijamy łąkę, na której pasły się krowy. Jak na złość w tym samym miejscu autobus się zatrzymał, bo na drodze był korek, więc syn po chwili konsternacji wypalił "mama, kuwa!". Zbaraniałam, a w całym autobusie zrobiło się tak cicho, że myślałam, że silnik zgasł. Za chwilę znowu "kuwa, mama, kuwa!". No, nie wiedziałam, czy mam się śmiać, czy płakać, więc spokojnie mu tłumaczę, że to "krowa" i nie ma tam żadnego "u", na co starsza pani siedząca przed nami: "Malec chyba lepiej wie, czym się mamusia trudni, skoro tak wcześnie zaciążyła". Serce mi podeszło do gardła, bo ataku się nie spodziewałam. Fakt, wyglądam młodo, ale jestem już długie lata pełnoletnia, mam nawet męża! Jedyne, co byłam w stanie z siebie wydusić, to "każdy ocenia wedle własnego zepsucia", co na szczęście wystarczyło. Skąd w starszych ludziach tyle nienawiści, to nie mam pojęcia...
A z pozytywnych spraw: "kuwa" odeszła w niepamięć i została "kjowa".
Zawsze bardzo lubiłam sobie pospać. Od października jednak nie mam już możliwości leżeć do góry zadem do 11, bo w tym semestrze praktycznie wszystkie zajęcia na uczelni mam na 9. Mimo wczesnego kładzenia się spać i 10 budzików na telefonie co minutę, półświadomie wyciszałam alarm. Przez pierwsze dwa tygodnie zdążyłam już wykorzystać praktycznie wszystkie spóźnienia.
Widmo wyrzucenia z uczelni skłoniło mnie do mocno eksperymentalnych rozwiązań. Mianowicie co wieczór w internecie wynajdywałam kolejną firmę, która miała system oddzwonień na stronie (coś w stylu: nikogo nie ma w biurze, zostaw nam swój numer, a oddzwonimy! Wybierz godzinę..”). W ten sposób przez ostatnie tygodnie między 7.30-8.00 budzi mnie miły pan/pani, żeby przedstawić mi ofertę firmy. Zdążyłam rozeznać się w ofercie wszystkich sieciówkowych siłowni, producentów garnków, mopów, środków czystości, a nawet gresu. Zawsze punktualni i z rabatem specjalnie dla mnie na produkt, który zmieni moje życie.
Przepraszam Was, drodzy telemarketerzy.
Tyle tutaj teraz o madkach, bezstresowym wychowaniu itd., więc postanowiłem dodać pewną historię, której byłem świadkiem.
Moja mama bardzo lubi dzieci, uwielbia wręcz, jak sąsiedzi lub rodzina poproszą, ona przypilnuje, zabawi itp.
Ostatnio przyszła do nas nowa sąsiadka, typowa madka i Karyna jakich mało. Na wejściu wygłosiła multum przepisów, że jej Brajankowi wszystko wolno i nie wolno na niego krzyczeć (moja mama jest strasznie wrażliwą kobietą, zawsze stara się tłumaczyć, spokojnie mówić, anioł nie człowiek). Kiedy madka zostawiła dziecko, piekło było nie z tej ziemi - dzieciak wszystko rozwalał, kopał, nasikał nawet na szafkę. Moja mama się rozpłakała, próbowała tłumaczyć, postawić do kąta. Nic, dzieciak jak ze stali. Próbowałem jej pomóc, zajmowałem go, ogarnąłem szafkę - dzieciak bił mnie i śmiał się prosto w twarz.
Kiedy byliśmy z mamą na skraju załamania nerwowego, moja 14-letnia siostra wróciła od koleżanki. Dzieciak podbiegł, kopnął ją, zaśmiał się jej prosto w twarz i chciał odbiec. Siora chwyciła go za ramię, odwróciła w swoją stronę i pyta: Jak ty się zachowujesz?! Starszych się nie bije - patrzyła przy tym małemu dziecku prosto w oczy takim wzrokiem, że diabeł wysiada.
Dzieciak napluł jej w twarz. Rozumiecie? Obce dziecko napluło człowiekowi prosto w twarz.
Nie odezwała się słowem, wytarła twarz rękawem wolnej ręki, bo drugą cały czas trzymała go za ramię, zaprowadziła go do salonu, przełożyła przez kolano i po prostu dała klapsa, nie mocnego, ale widać było, że dzieciak w szoku. Zabrała mu telefon, który przyniosła mu jego mamusia, kazała posprzątać wszystko co porozwalał... Wrzask był niemiłosierny. Siostra zabrała mu ulubiony samochodzik i ukarała jeszcze raz. Uciszył się, zaczął sprzątać, ale kiedy skończył siora powiedziała, że odda mu samochód, ale telefon odda tylko jego mamie. Znów wrzask, ryk i płacz. Na nią nie podziałało, podeszła do młodego i postawiła go do kąta. Dzieciak stał tam pół godziny, mama próbowała interweniować, ale siora kazała jej się nie wcinać "bo dzieciak nie będzie wami pomiatał". Kiedy odbył karę, kazała przeprosić mnie i mamę. Dzieciak cichy jak nigdy podszedł do mamy, przytulił się do jej nogi i powiedział "przepraszam, proszę pani". Ze mną tak samo. Resztę czasu grał w gry planszowe, rozmawiał - no istny aniołek. Kiedy przyszła po niego mamusia, siostra dała jej telefon i powiedziała, że nie był potrzebny, a dzieciak przed wyjściem przytulił się do jej nogi i przeprosił, jego madka stała w szoku, a siostra uśmiechnęła się i grzecznie ich pożegnała.
43-letnia kobieta i 18-letni facet nie dali rady z 6-latkiem, z którym w mig uporała się nastoletnia dziewczyna. Jestem kurwa dalej w szoku.
Dodaj anonimowe wyznanie
