#B7Oh0
Za to, że „umiem gotować i zaspokoić ją seksualnie”.
Za to, że „umiem gotować i zaspokoić ją seksualnie”.
#MaCo3
Byłam małą dziewczynką, gdy zapytałam mojej 25-letniej wtedy cioci, dlaczego jeszcze nie ma męża. Uśmiechnęła się od ucha do ucha i odpowiedziała: „chyba po prostu mam szczęście!”.
#e6K9x
Młoda, z pozoru ładna kobieta, a gdy się rozbierze wygląda jak zebra. Nie chodziłam na plażę ani na baseny. Po ponad 2 latach od urodzenia się córki, chłopak namówił mnie na wyjście do Aquaparku. Przekonywał, że ludzie zajmują się sobą, nie patrzą na innych. Jak się domyślacie stało się inaczej.
Po wyjściu z szatni i odnalezieniu lubego skierowaliśmy się do basenu. Minęliśmy grupkę chłopaków z których jeden powiedział dość głośno "patrzcie jaka dupa, tylko trochę rozlazła", reszta oczywiście zaczęła się śmiać . Łzy napłynęły mi do oczu, ale zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć mój kochany obrócił się i uderzył śmieszka z pięści w twarz. Specjalnej krzywdy mu nie zrobił, ale uśmiech zniknął z jego twarzy. Zauważył to ratownik, musieliśmy się tłumaczyć i ostatecznie wyrzucili nas z basenu za agresję, a ich za buractwo. To zdarzenie wyleczyło mnie z kompleksów. Jak zobaczycie gdzieś 25-letnią kobietę z rozstępami na nogach, brzuchu i piersiach, to mogę być ja.
#YOMSt
#H4GDs
Pewna dziewczyna dokuczała mojej siostrze, przedział wiekowy dzieciaków z podwórka był od 8-12 lat. Jedna osoba uwzięła się na moją siostrę. Non stop dogadywania, śmiania się za plecami, wytykanie każdego błędu.
Młoda przychodziła do domu z płaczem i nie chciała wychodzić na podwórko, bała się. Byłem wściekły, że takie rzeczy się dzieją pod moim nosem. Rozmowy z matką dziewczyny nie dawały kompletnie nic, pogarszały sprawę. Jako starszy brat przez 2 miesiące cały czas podsuwałem dzieciakom różne informacje.
Teraz po 2 latach, ta sama dziewczyna nie wychodzi już na dwór. Dosłownie nikt jej nie lubi, każdy się naśmiewa. Śmieją się z niej jak to latała za chłopakami, nazywają ją ladacznicą. Te dziecko widzę jedynie jak idzie do szkoły. Bardzo rzadko wychodzi na podwórko.
Szczerze Wam powiem, serce me cieszy się jak przechodzę koło grupek dzieci i ją obgadują. To piękne wyśmiewanie się z niej. Moja siostra można powiedzieć, że zapomniała o całym zajściu jakie kiedyś było. Lecz sam jakoś nie czuję kompletnie żalu, współczucia jakim jest teraz śmieciem dla swoich byłych kolegów, koleżanek. Ma tylko te swoje zaparchane koty. Ciekawi mnie wasza reakcja na wynik moich działań.
#RCCvX
Jak dowiedziałem się o tym, że urodziła mnie inna osoba? Sprzątałem dom. Znalazłem szkatułkę, a tam zdjęcia. Ja w objęciach swojej mamy. Ja układający klocki z mamą, ja karmiony piersią przez moją mamę, ja śpiący w objęciach mamy. Było ich dużo. Oglądałem je i płakałem jak bóbr. Widziałem jaki byłem wtedy szczęśliwy, widziałem że na tych zdjęciach bije ode mnie miłość do mamy i mamy do mnie. Zaniosłem zdjęcia swojemu ojcu. Nie chciał źle, chciał mnie chronić. Nie mam do niego żalu. Tato opowiedział mi wszystko o mojej mamie. Choć może wydawać się to dziwne strasznie, mi ulżyło. Moja prawdziwa mama naprawdę mnie kochała z całego serca. Robiła dla mnie wszystko abym był szczęśliwy. Miała raka piersi. Jeśli ta historia ma mieć jakąś puentę to badajcie się drogie Panie, aby ta historia się nie powtórzyła.
#ibT1E
Szef powiedział mi po obejrzeniu taśmy z monitoringu, że w tym stanie można nosić ze sobą broń na widoku, więc jeśli koleś nie wycelował we mnie spluwy, to po prostu oddałem mu hajs za frajer. Ze swojej wypłaty, rzecz jasna.
#7w8Sf
#ke2Bi
Droga nauczycielko.
Pamiętasz, jak 15 lat temu (wtedy byłam w liceum) "umiliłaś mi życie" poprzez znęcanie się nade mną, głównie psychicznie? Wtedy codziennie odpytywałaś mnie z różnych tematów (uczyłaś matmy), głównie tych, których nie miałam okazji przerobić i notorycznie mnie przy tym karciłaś/śmiałaś się ze mnie? Nawet jeśli na dany temat dobrze odpowiedziałam, to wstawiałaś mierne oceny za "wymowę sugerującą pyskowanie". Pamiętasz, jak mi dokuczali na przerwach i nie reagowałaś, chyba że to JA komuś dokuczałam, to nawet z ziemi się wynurzałaś. Pamiętasz, jak raz przez ciebie (tak, nie zasługujesz na to żeby zwracać się per pani) powtarzałam rok, mówiąc mi w twarz, że nic nie osiągnę w życiu? Pamiętasz, jak raz przez ciebie próbowałam targnąć się na swoje życie, będąc doprowadzoną do ostateczności, wtedy powiedziałaś "nawet zabić się nie umiesz"?
Ty może nie, w końcu byłam tylko jednym z kilkuset uczniów, których uczyłaś, ale ja ciebie doskonale pamiętam.
Wbrew temu, co mi wmawiałaś, ukończyłam prawo administracyjne i przez kilka lat pracowałam jako inspektor w Kuratorium Oświaty.
A teraz właściwe wyznanie.
Dwa lata temu wpływały do kuratora skargi na nauczyciela szkoły, którą nazwę doskonale pamiętam. W końcu kurator wydał polecenie o wywiadzie, który Ja miałam przeprowadzić (dobrze, że zmienili nazwę szkoły i kurator nie wie, że TAM się uczyłam, oczywiście też zachowując profesjonalizm). Ku mojej radości okazało się, że skarga dotyczyła TEJ właśnie nauczycielki (dobrze, że mnie nie poznała, raz, że zmieniłam wygląd, dwa, że mam nazwisko po mężu). Po dokładnym wywiadzie okazało się, że ona nadal znęca się w taki sposób nad uczniami, mimo to dalej pracowała. Po moim wywiadzie kurator wydał polecenie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec niej (w tym celu wysłał delegację, której ja przewodziłam, oczywiście niczego nie podejrzewając). Po przeprowadzeniu postępowania wyszły na jaw inne przewinienia, m.in. uwikłała się w romans z uczniem z klasy maturalnej. Moja decyzja mogła być tylko jedna... Wydalenie z zawodu nauczyciela z tzw. "wilczym biletem" (dodam, że ona miała wtedy 47 lat). Wierzcie mi albo nie, ale to nie była decyzja podjęta z powódek odwetowych, tylko dla dobra przyszłych pokoleń, żeby ich nie uczyła taka szumowina.
Tydzień przed napisaniem tego wyznania miałam okazję ją spotkać, nadmienię, że już nie pracuję w kuratorium. Rozpoznała mnie jako ową kuratorkę i nawrzucała mi trochę. Wtedy jej przypomniałam o uczniu sprzed 15 lat, czyli o mnie, o tym, jak nade mną się pastwiła. I tym razem to ja się śmiałam, kiedy to ona płakała.
Tak jak ona umiliła mi kawałek życia (nie tylko mi), tak ja umiliłam resztę JEJ życia.
#faKQJ
W końcu nastał ten dzień. Obiecałam sobie, że wytrzymam. Choćby miał mi brzuch pęknąć - nie zapalę. Nie wezmę środków na przeczyszczenie. Przetrzymam ten najgorszy okres.
Pierwszy dzień rzucania palenia był straszny. Myślałam tylko o papierosie. Niestety siedząc w pracy, nie miałam czym zająć myśli - pracę mam biurową, w pokoju siedzę sama. Praca monotonna, nikt nie wchodzi do pokoju (tylko czasem przychodził szef, ale to rzadkość).
Każdy kto rzucał palenie wie, jaki ma się wtedy apetyt. Pierwszego dnia musiałam tylko chrupać paluszki, ale kiedy zaczął mi wracać smak, jadłam jak opętana. Kebaby, pizze, hot dogi, czekolady, cukierki. Były też zachcianki jak u kobiet w ciąży - ziemniaki z musztardą i schabowy z chrzanem - cóż to było za połączenie!
Po tygodniu opychania się i zatwardzenia (aż dziwne, że po takim ostrym kebsie i pizzy z papryczkami nie dostałam sraczki), postanowiłam użyć domowych sposobów na oczyszczenie jelit.
Pierwszego dnia na stół wjechały suszone śliwki (jedzone na "sucho" i moczone przez noc w wodzie - nie pomogło.
Następnie siemię lniane - nic.
Kolejnego dnia kefir, ogórki i woda - nic, kompletnie nic.
Otręby, hektolitry wody, zielonej herbaty, nawet stary, dobry sposób + jabłko i kawa - nic nie było w stanie pobudzić jelit.
I tak sobie siedziałam w pokoju w pracy i pierdziałam w stołek. Na początku gazy były takie, że mogłam nad nimi zapanować i donieść do toalety, ale później po mieszance jedzenia, które wymieniłam wyżej, to bąki leciały co minutę (wyobraźcie sobie ten smród - dwutygodniowe zaparcie z taką mieszanką w jelitach).
Oczywiście w pokoju śmierdziało gorzej niż w szambie, a zerowa wentylacja przy zamkniętych drzwiach, choć otwartym oknie, nie była moim sprzymierzeńcem. Ale co tam! Przecież nikt i tak nie wejdzie, prawda?
Oczywiście, że nieprawda. Akurat jakoś w połowie zmiany do mojego smrodu przyszedł szef, w towarzystwie informatyka z innego miasta, który odwiedza nas raz na rok. Niestety, informatyk miał coś zrobić na moim komputerze, i tak sobie siedzieliśmy przez godzinę. Cicho i unikając kontaktu wzrokowego...
PS Kupę zrobiłam jakoś parę dni później - była największa i najbardziej śmierdząca w moim życiu (mam zdjęcia).